RUZNAME

insan neden yazar ki. anlamsız.

2012-02-08T23:05:00.000+02:00

bu gün uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım. yürüdüm. yasak yollarda. çıkmaz sokaklarda. bile bile tökezleyeceğimi, düşünmek bile acıtırken dizlerimi, düşeceğim çukurların kıyısında gezindim. düştüm. acıdım çokça. uzun zamandır girmediğim yollara saptım. o yollrdaki güvercinlere yem attım. yem yerine kalbimi parçaladım böldüm böldüm ufaladım. tırtıklamalarını izledim ironi ile. güldüm kendime. delirdim sanırım? neden insan acı çekeceğini bile bile kalbini güvercinlere yem eder ki?

bu gün uzun zamandır yapmadığım bir şey yaptım. dönülmeyecek yollara seferi oldum. kendi ellerimle inşa ettiğim steril binalara yumurta attım. lekeden arındırdığım çiziksiz duvarlara yazılar yazdım karaladım. bu gün ben kutsal bilip taptığım mescidimi yıktım. sonra oturup ağlamam lazımdı. hıçkırarak. saçlarımı dağıtmak, akan rimellerimi düşünüp düştüğüm duruma daha çok ağlamam lazımdı. kahretsin.ağlamadım. daha çok yıkmak istiyorum yolları, binaları, ülkeleri hatta. ya rabbi neden ben bu kadar küstüm hayata?

soğumadı içim. ellerim buz tutarkn titrerken bedenim. alev alev yanan yüreğim soğumadı onca kıyıma rağmen. eve geldim.

fotoğraflar buldum içimi acıtan. şarkılar sonra kahreden. kimisi şarkılar yüzünden severmiş nefret ettiklerini, ben sevdiklerim yüzünden nefret ettim şarkılardan. yazılar buldum köşelerde. neden bitmiyor hatıralar? her harfi kalbime sıcak mühür vuran, dağlayan. mektuplar. topladım hepsini. yığdım salonun ortasına. duyduğum kelimeleri çekip kulaklarımdan, hisssettiklerimi söküp canımdan, kanımdan. gördüklerimi kazıyıp gözbebeklerimden, dokunuşları soyup tenimden yığının üstüne bıraktım.

korkuyorum hepsini toplayamadım. korkarım ben onları zamanında çokça çoğalttım.

sonra bir kısmını çıkardığım pek çoğuna elimi yetiştiremediğim onca hatıranın üzerine biraz benzin, biraz tiner, biraz eter, bir parça sıvı parfüm, ne geçti ise elime yanıcı ve yakıcı kıvamdan, döktüm bolca ıslattım baştan sona. hazır dökmüşken biraz kendi üstüme de sürdüm, ellerime kollarıma yüzüme. biraz saçtım odaya. evi dolaştım elimde yakıcı suyla bir baştan bir başa...

minik bir kıvılcım aradım. şu dağı kül edecek. buldum sonra çok sürmedi. elimden daha fazlası gelmedi. minik ateş elime dokunur dokunmaz yaktı beni kül eyledi. bütün evimi viran eyledi. yaşadığım şehri bir uçtan diğer uca talan eyledi. nasıl iştir allahım. o yangında baki kaldı hatıralar. bir nebze olsun yanmadılar.

nasıl bir azaptır bu yaşadığım. yetmez mi her gün her an yandığım. bu cehennemden azad et allahım. yalvarırım.

ruzname artık

2012-02-08T18:44:00.000+02:00

facebook'ta

TSM günü

2012-02-08T17:02:00.000+02:00

karmete: benzemez kimse sana

hüner coşkuner: bu akşam bütün meyhanelerini dolaştım istanbulun ile ben seni ellerin olsun diye mi sevdim

bekir ünlüataer: yasemin ve kimseye etmem şikayet

melihat gülses: günaydınım

müzeyyen senar: istanbul sokakları

9 şubat eklemesi:

müslüm gürses: istanbul sokakları

nokta ve satır başı

2012-02-03T19:15:00.000+02:00

hava çok soğuk. öyle çok üşüyorum ki. ellerim, yüzüm yanıyor. ama gitmem lazım. daha çok üşüyeceğimi bildiğim halde gidince.

zile basamıyorum. eldivenlerimi çıkarıp deniyorum ama olmuyor. elime hakim olamıyorum sanki. bir iki deneme daha. evet başardım. -kim o? -ayşe, benim yasemin..

acaba nasıl karşılayacak beni. sarılıp ağlar mı? ya da ne bileyim işte. en kötüsüne hazırlıklı olmalıyım. allahım yardım et bana. kolaylık ver.

gülümsüyor kapıda. içten değil gibi geliyor bana. zorluyor sanki kendini. ama yine de iyi bir şey bu. beklediğim kadar kötü değil en azından.

ilk iş çocukları sormak. sonra sıra ayşeye de gelecek nasılsa. sıra ayşeye gelince bir daha gitmeyecek. hep nasıl olduğunu konuşacağız.

-seninkiler nerde? -dayısındalar.

ikizler. biri kız biri erkek. kız olan başak, erkek olan toprak. başak sarı lüle lüle saçlı, ela gözlü. toprak, üzüm karası gözleri simsiyah bukleli saçlarıyla şirinlik abidesi. altı yaşındalar. annelerinin bir taneleri, kınalı kuzucukları. hiç büyümüyorlar sanki. hep biraz bebek, biraz cilveli nazlı.

-rahat rahat konuşalım diye yolladım bugün. hiç gitmek istemediler aslında.

mantomu asıp yanına geliyorum. ayşeyi görünce unuttum ne kadar üşüdüğümü ama o üşümüşlükten sonra ısınmaya başlayınca sızlıyor kemiklerim. mutfak masasına ilişiyorum. içimdeki sıkıntı artıyor mu azalıyor mu çözemiyorum. ayşenin gözlerine bakıyorum dalgın, tutuk. gözyaşı arıyorum. yok bulamıyorum. of ayşe ağla allah aşkına. ağla da aksın içindekiler. yoksa sen karşımda böyle donuk, böyle soğuk, böyle mat gözlerle durursan ben ağlayacağım.

acaba havadan, sudan, dondurucu soğuktan, kuşlardan mı konuşsam. yeni aldığım çerçevelerden, tab ettiğim resimlerden. okuldaki derslerden, vapuru ne çok sevdiğimden mi bahsetsem. istanbul çok güzel be ayşe mi desem. sonra yavaş yavaş usul usul konuya mı girsem?

nerde bende o sabır. doğrudan soruyorum.
-sonuç belli olmuş mu?
-evet
-haberler kötü mü?
-taktir allahtan.
-nasıl hissediyorsun?
-bilmiyorum.
-anlatmak ister misin?
-sadece bir kez. ve bir daha konuşmayacağız. bunlar hiç yaşanmadı olacak. bu bir cenaze töreni ve sonra gömeceğiz her şeyi. var mısın?
-senin olduğun her şeyde ben de varım.

üzerinde pudra rengi bir gömlek. iri ilmekli aynı renkten bir hırka. kolları dirsekte, belden kuşaklı. kuşağı bağlamış. bağlamazdı normalde. dışarıda örtülü şimdi saçlarını dağınık topuz yapmış. ziynet yok. minik tokacıklar iliştirmiş saçlarına. bir kaç yerden lüle bırakmış dışarıda. ortaçağ gravürü gibi duruyor yüzü. hafif pembe bir allık sürse, dudaklarına pembemsi bi ruj, iddiasız. bu ifadesiz yüzle tam fotoğraflık.

köpüklü kahve yaptı getirdi. yanında limonlu soda. lokum. sigara da çıkarır diye düşündüm. dumandan gölgelenir yüzü. kederi ortaya çıkar. yaşı ortaya çıkar. hatıraları yüzünde mesken tutar oyun oynar diye düşündüm. ama içmedi.

usul usul anlatmaya başladı. anlattıkça ağlar sandım. ağladıkça açılır. içindeki öfkeyi akıtır. yapmadı. üstü başı perperişan değil, ev derli toplu, sıcak. çehresi asık değil.şen kahkahalar da atmıyor. neden bu kadar duygusuzsun ayşe. neden tepki göster miyorsun. ya dağıt evini ya sil ovala. ya aç saçlarını ya sımsıkı topla. ya eşofmanlarla gez veya giy en kokoş elbiseni, yüksek ökçe ayakkabını geçir ayağına, sür makyajını yüzüne. ve hayata bir şey söyle. de ki öldüm bittim geberdim. ve ya de; hiç de umrumda değilsin.

duygu yok ayşenin yüzünde. acı yok. keder yok. sitem yok. şükür yok. teslimiyet mi bu, öfke mi? bile bile bir kayıtsızlık mi yoksa kalbi çok üşüdüğünden hissizleşmiş mi? çok kısa anlatmadı. detaya girmedi. ne düşündüğünden bahsetmedi. rahatlamak için değil beni rahatlatmak için söyledi. evet söyledi. sanki bir başkasının başına gelen felaketi söylüyor gibi. ki o zaman daha çok hissederdi.

anladım dedim. hayırlısı. hep dua etmiştin değil mi hangisi hayırlıysa o olsun diye. kader allahın elinde. üzülme.

kalktı, camın yanına gitti. bambu dallarının yanında pervaza dayandı. perde açık. karşıda adalar. bir adamı sevmişti ayşe. adalar adam. yer adam gök adam. mana adam harf adam. kendi dul bekar adam. kendi büyük küçük adam.

ayşe adamı çok sevdi. en kötüsü o ki çok da sevildiğini zannetti. sonra gün değişti devran döndü. ayşe adama bu böyle olmaz. helalim ol dedi. adam elimden geleni yapacağım. deyince ayşenin kalbinde bir mutluluk belirdi. zira seven adamın elinden her iş gelirdi.

fakat bugün anlaşıldı ki. olmayacak bu iş.

ayşe dalgın. bambu dalları mahzun. ışık kırık giriyor odaya. sonra sakin ve sanki zorla.
yasemin dedi.
-söyle canım.
-hazreti ömeri düşündüm ben.
-nasıl canım?
-yasemin, acaba ömer, o kutlu adam, kızına nasıl kıydı?
-yasemin?
-efendim canım.
-acaba ona bizim örfümüzde kız öldürmek vardır. örfüne saygılı ol. toplum böyledir kurallarını uy demişler midir?-acaba ona yasemin, bunun geleceği karanlıktır. erkeklere meze olur. seni üzer utandırır demişler midir?

-zaten onun doğması hataydı. hiç doğmamaiı o senin hayatında hiç olmamalıydı demişler midir sonra? -acaba bir kız gider ama çok oğlan gelir. bir gün üzülür ama sonra sevinirsin demişler midir?

-yasemin?
-evet gülüm?

-acaba ömere, bir kız babası yaftasıyla yaşamaktansa hiç çocuğun olmasın demişler midir? biliyorum acıdır. söylemesi kolaydır ama yapacağın iş onu öldürmektir bunun başka çaresi yoktur demişler midir?
-sonra ona yol göstermişler midir? canını çok acıtma. çok bağırıp da beddua etmesin allaha demişler midir?

- elinden geleni yapmış mıdır ömer. minik kız tutunca ellerinden, babasının adımlarına denklemeye çalışıp adımlarını, sekerken, kızım ben seni öldürmeyeceğim diye sana hiç söz vermedim demiş midir? kız bunu anlamış mıdır? sözü anladıysa da anlamını anlamış mıdır?

-yasemin?
-söyle biriciğim.

-kız çocuğu mezara düştüğünde bunu bir oyun sanmış mıdır? sanıp da şaşırmış mıdır? az sonra babasının onu alacağına inanmış mıdır? bir oyun olmadığını anladığında. kıyma baba, yapma kurbanın olayım. bu mezara kapatma beni. ben dünyasız yaşarım ama ayırma kendinden beni demiş midir?

-ömer ağlayarak mı gömmüştür. gömerken, kızım elimden geleni yaptım. çok ağladım çok anlattım dinlemediler demiş midir? kız bunu duyunca ne demiştir.

ayşe ağlıyor artık. ben ağlıyorum. susuyor ayşe. ben susuyorum. hıçkırıklar boğazımda, yutulmuyor. sonra hafif sakinleşip ama yine ağlayarak soruyor ayşe.

-yasemin söyle allah aşkına. kız ömeri affetmiş midir?

konuşamıyorum ki. nefes alıyorum derin derin. başımı öne eğiyorum. iniltiyle, bilmiyorum bitanem. bilmiyorum ayşem. diyorum.

kız çocuğu babasının şefkatine, ayşe adamın sevgisine güvenmişti. sevgide, şefkatte söze hacet var mıdır? candan geçilse de yardan geçmek var mıdır? ser'ini sevgilinin önüne sermeyince kişi bu hakiki sevgi midir? yoksa her şey bir oyundan ibaret midir, nihayetinde.

soruyorum; peki sen affettin mi?

susuyor ayşe. gözyaşlarını kuruluyor elleriyle. derin bir nefes çekiyor içine. hava kararmış. adaların ışıkları yanmış. denize düşen yakamozlar. ayşe bir sandala biniyor yakamoz topluyor. soruma cevap vermiyor. susuyor.

anlıyorum ki ayşe adama, kızın babaya güvendiği gibi güvenmişti. hayatını adamın hayatına rabtetmişti.

gözleri nemli, burnunu çekerek, kızarmış gözlerle bana bakıyor ayşe.

bu sondu. bir daha konuşmayacağız. sen bana sormayacaksın ben anlatmayacağım. hiç yaşanmadı sayacağız. tamam mı, var mısın diyor.

ben senle herşeye varım diyorum.

ayşe buruk gülümsüyor. gece başlıyor. yeni bir hayat başlıyor.

haydi bismillah

vermek de lütfun vermemek de.

2012-02-02T01:37:00.000+02:00

Allahım kolaylaştır zorlaştırma. allahım hayır kapılarını benim için aç. allahım sana teslim oldum. sen her şeyin her şartın her durumun her aklın ve her kalbin sahibisin. kalbime ferahlık ver zihnimi aç. ufkumu genişlet. tüm nimetlerin kaynağı sensin. tüm korkuların dizgini senin elinde. ben senin lütfuna layık değilsem de sen benim merhametli rabbimsin. beni isteğim arzuma nail eyle. ve bunu kolay kıl. eğer istediğim şey benim için uygun değilse nefsimi ve beni buna itaatkar eyle.

allahım. tüm yer gök ve içindekiler şahit olsun ki. yaşadığım herşeyden dolayı ben senden razıyım. sana sonsuz şükürler olsun. ben seni kalbimin tüm derinlikleriyle çok seviyorum. eğer yaşadığım bir zorluk olduysa bu ya imtihanımdır ya kendi hatamın sonucunda olmuştur. imtihanım için senden selamet hatam için affını diliyorum.

sen benim bildiğim ve bilmediğim alemleri kusursuz bir şekilde idare edensin. herkesin rızkını gönderen, hikmet, kudret, rahmet ve ilim dairesinde iş görensin. ben sana ve senin tüm isimlerine kendi minik benliğimin son haddinde iman ediyor ve bana verdiğin her şey için şükrediyorum. rabbim yalvarırım sen de benden razı ol. senin kusursuzluğun, sabrın ve merhametinin karşısında işlediğim tüm hatalarımı, günahlarımı ve dalgınlıktan yaptığım hal sürçmelerini affet. beni çokça şükredenlerden ve hiç isyan etmeyenlerden eyle.

allahım sen tüm isimleri güzel olansın. benim ahlakımı, tavırlarımı, lisanımı, tepkilerimi, düşüncelerimi, iç ve dış görünüşümü ve her durum karşısındaki halimi güzelleştir. bana her yaşın gerektirdiği maddi ve manevi güzelliği ihsan eyle. beni tüm latifelerimin zinetleri ile süsle.

allahım zulme karşı cesur, iştihaya karşı iffetli, ilim içinde hikmetli eyle beni. ne kimseyi üzmeme ne de kimsenin beni üzmesine izin verme.

yarabbi. sen her kulun rabbisin. sen katilin de maktülün de, sen zalimin de mazlumun da, sen yaralayanın ve yaralının rabbisin. ve ben seni en adil hüküm sahibi ittihaz ettim. davalarım için kapına geldiğimde senden tek dileğim asi nefsime sükunet ihsan etmendir. zira sen zaten en güzel vekilsin.

ey alemlerin rabbi ey benim rabbim. ey kader satırlarına hükmü geçen. ey benim gelecek ve geçmiş dediğim sayfalara eşit mesafeden bakan ezelin ve ebedin rabbi. senden razı olacağın ve benim sana çok şükredeceğim bir hayat diliyorum. ey rabbim senden istediğimin adını sen biliyorsun. eğer benim için hayırlıysa senden onu diliyorum. verecek olan da vermeyecek olan da sensin. ve sen benim duama asla muhtaç değilsin. ben bu duayı etsem de etmesem de sen herkes için hayırlı olanı halk edersin.

fakat ben sana dua etmeye muhtacım. ben sana sığınmaya muhtacım. ben kimsenin hükmünün geçmediği yerde hükmü geçen zata yalvarmaya muhtacım.

yarabbi. senden istiyorum istediğim şeyi. hayırlı ve güzel bir surette onu bana verirsen bu senin şanındandır. eğer vermezsen bu da senin şanındandır. yer ve gök şahit olsun ki. sen en güzel iş yapan en güzel yaratansın.

verdiğin nimetler ve vermemeyi ihsan ettiğin her şey için sana sonsuz şükürler olsun.

nöbet.

2012-01-29T02:28:00.001+02:00

öldürecek bu şarkılar beni. sarhoş olmak nedir bilmem ama kusmak istiyorum tüm bildiklerimi. gözlerimi dağlamak gördüklerimin ağırlığından. tenimi soymak, pansuman etmek, çığlık atmak acıdan. yenilenmek sonra baştan başa. (cehennem mi istiyorum beni arındıracak?) okuduklarımı silmek istiyorum satırlardan. silmek silmek temizlemek damlayan kanı avludan. kan silinince ölü geri gelir mi? ölen dirilse bildiklerini unutur mu? çocuk unutur mu gördüğü acının bir heykel yonttuğunu?

sosyoloji babaları sussun istiyorum. sussun tüm filozoflar. beynimin derin yerlerine sıçan yollayan psikiyatrlar. minik kımıl kımıl kutlar. büyüyüp büyüyüp taşıyorlar beynimin kıvrımlarından. saça dönüyorlar. kızıl kırmızı. gri beyaz. siyah kestane. uzuyorlar yavaş yavaş boynuma sarılıyorlar. tarıyorum usul usul incitmeden. bu kurtları ben büyüttüm beynimde. süstür şimdi benliğime.

neresi burası? bu çöl serapa. ve dapdar çukur. üstüme kapanan bu kapak. sesler nerden geliyor böyle çıldırtacak. bu sessizlik nedir beni yutacak? neresi burası. ve kimim ben hazır benlik demişken?

o yok burda. sen yok. bir ben varım birbaşıma. kimsesiz bir şey/yer/mekan/uzam/boşluk. kestiremiyorum. duruyor muyum, düşüyor mu, yürüyor muyum, çıkıyor mu, yoksa bu zehirlenmişlikle uçuyor muyum? bilmiyorum.

halden hale mi geçiyorum. havl den havle. tavrdan tavra. bir boyuttan bir başka boyuta. kabuk aynı lüb değişiyor/mu? bilmiyorum.

kırıldı tüm kemiklerim. biliyorum. bir hatıra geçmişten kalma. ama acımıyor hiç bir yerim. yalnız, hissizlik var hissettiğim. bu sebeple. kırılmışken tüm kemiklerim. gariptir. hiç bir şeyken tüm bildiğim. ben. çok. iyiyim.

intibah

2012-01-28T13:58:00.001+02:00

Bir klasor dolusu isim demirbas listesi. Ayaklandilar bir ordu gibi. Sonra anladim ki, o kalabalikta yere dusen madeni para kadar farkedilmeyecek yoklugum.

* fotograf; google görsellerden..

kitapsız

2012-01-25T15:35:00.000+02:00

dikkat dikkat. yardım isteniyor. kitapsız adamın teki oldum. kitap okumak istiyorum. kitap tavsiye eden var mı?
yalnız roman olsa hoş olur. polisiye sevmem. ama iyidir oku diyeceğiniz varsa adım olur. ımmm sonraa paso edebiyat istemem. klasikleri sevmem. mesela mustafa kutlunun hikayelerini severim ben. cengiz aytmatov severim çok. ama şimdi ağlamak istemiyorum. elif şafak severim az biraz, bolca da nazan bekiroğlu. ama içinde aşk geçsin istemiyorum. aşka uğramadan hayat geçmez biliyorum ama bu sefer yan yoldan gitsin istiyorum. tutunamayanları okumadım henüz. ne dersiniz okusam tutunur muyduk birbirmize? ağrı dağı efsanesine aşık olmuştum bir iki yıl önce, ince memete başlasam biter mi onca sahife? marquezden yüzyıllık yalnızlığı okumuştum. vurulmuştum alnımın çatından. ama anlayın şimdi olsa şu psikoloji ile okuyamazmışım en azından. yine de kolera günlerinde aşkı okusam mı? ah yol yine aşka mı çıktı?
neyse. şu ne istediğini bilmeyen kâri'ye ne tavsiye edeceğini bilen varsa bir isim rica etsem? kitap yurdunu açıyorum ben.

anksiyete

2012-01-18T21:11:00.001+02:00

İcimde maya tutmaya hazir bir huzursuzluk. Nedensiz. Sökülüp geldi satirlardan. Okudukca kivam buldu. Biraz vesvese ile tatlandirsam, bir parca endise katsam da yogursam, icine bir parca can kirigi atsam sabaha dag gibi bir depresyona donusecek. .Ameliyat yerleri sizlarmis insanlarin. Bir soguk hava, ortam degisikligi, agir kaldirinca kisi. Ben burdayim dermis yara izi. Kac dikis attim. Kac kez pansuman yaptin. Neden korkunca kaniyor hatiralar?..İcimde maya tutmaya hazir huzursuzluk... Ve seytan esikte bekler.

EFRUZdan...

2012-01-05T03:30:00.002+02:00

bir kaç fotoğraf paylaştım. bakmak isterseniz.

duam duan olsun

2011-12-31T19:02:00.000+02:00

lütfen gelir misin? sen. yaklaş biraz. ihtiyacım var sana.

tenim alev alev yanıyor ateşler içinde. lütfen sağ elini uzat sol yanıma.

hiç bilmeden derdimi.sol elini koy alnıma.

günahsız bir dilin varken henüz benim için. derin bir nefes çekip içine.

birer fatiha oku aklıma ve kalbime.

bilir misin fatiha teskin eder yüreği, iyileştirir onulmaz dertleri, düşürür yükselen ateşi.

düşüncelerim çok ağrıyor. dayanılmaz acılar çekiyorum.

muhtacım duana.

kalbimdeki emanet sınırı aştı, ifrada dayandı.

affetmiyor yüreğin sahibi, ifrad noktasında bir sevgiyi.

bir tokat attı ki. akla ziyan. küçücük bir taş ile ebabil nişanı aldı. tam isabet.

çok kan kaybettim.

dua et bana.

lütfen,

şimdi de, Allah'a;

ey bu kulu böyle hasta eden rabbim, sen ne güzelsin ki hastalıkta şifa verdin sadrına.

sen merhametlilerin en merhametlisisin. demek günden nasibi buymuş onun. sana şükürler olsun.

sen kıyamet gününün sahibisin, onu temizle günahlarından ki senin önüne mahcup gelmesin.

bu hastalık vasıtasıyla gösterdin ki kul ancak sana ibadet etmeli ancak senden yardım dilemelidir.

eğer başkasından medet umar, nasip dilenirse sonu hüsran olur.

bedeni ve ruhu ateş olur. kalbi ve aklı dayanılmaz olur. söküp atılası olur.

sen imtihan ettin, elekte eledin. acıtarak terbiye ettin.

kimi kendi anlar kimine sen öğrettin.

şükürler olsun sana.

şimdi rabbim yalvarırım sana.

yol göster bu kula.

onu aklının, bileğinin ve nefsinin istikametli yoluna ulaştır.

ifrad etmesinden ve tefride düşmesinden muhafaza et onu.

allahım yalvarırm sana.

affet, hidayet et, inayet et bu kula.

şüphesiz ki sen alemlerin rabbi, ve bu kulun sahibisin.

şüphesiz sen tüm mevcuda ve bu kula en çok merhamet edensin.

senden başka hiç kimseyi istemeyen şu mücrimi; din, dünya, hesap ve kıyamette, sırat ile haşirde

zelil etme. rezil etme.

bağışla.

amin

duan duam olsun.

2011-12-28T21:56:00.000+02:00

paramparça bir şarkıyla

sensizliğe tahammül kolay mı sanıyorsun? kendimden yeni bir ben inşa etmek, günden yeni bir gün biçmek, yolumu yeni bir mecraya akıtmak kolay mı?

hiç bilmemiş olmalı insan. hiç görmemiş olmalı. bu ülkede bu rüzgar hiç esmemiş, benim kalbim bu alevin yalazı ile yanmamış olmalı.

sen yeni yeni ekinler bitirdin topraklarımda. sen vatanım dediğim herşeyi yok ettin varlığınla.şimdi herşeye yabancıyım. kolay mı sanıyorsun bu kaybolmuşlukla başetmek. bin kez ölmüş duyguları yeniden diriltmek?

araf bu. ölemiyor, yaşayamıyorum. nefes almıyor çırpınıyorum yokluğunda. ümidim var acımı arttıran. ümidim var bir parça yaşatan, bin parça yaşatan. ümidim ki zehir mi şifa mı çözemediğim, dualarımdan dökülen avuçlarıma.

söyle ne demeliyim? söyle yaşamayı veya ölmeyi mi, geriye dönmeyi mi, yeni bir ben olup dirilmeyi mi seçmeliyim?

biliyor musun cehennem de cennet de dünyadan başlarmış meğer. yanıp yeniden kalkmak, kalkıp yeniden yanarak kavrulmak, durmaksızın bu çemberi tamamlamak neymiş öğrendim. içimdeki alevi arttıran suya, susuzlukla koşmak, içtikçe tutuşmak neymiş sevginle kül oldukça öğrendim.

ve elbette cennetin varlığına. doymadan lezzet almanın huzuruna. inanmıştım ya daha çok inandım sevginle günden güne aktıkça.

derler ki duadır çözen dolaşıkları. derler ki duadır yağdıran yağmurları. ve demiş ki efendim, dağlar oynar yerinden, dua edince mümin içten gönülden.

şimdi ben hangi duayı edeyim. söyle öl de ki öleyim.

tek isteğim var yalnız, acımasın kalbim.

sırrınla sırla beni

2011-12-18T03:26:00.005+02:00

Gece ey. Ey gizleri saklayan sadrinda. Şifanin ve zehrin menbaı. Yildiz misal dualari dizen göğün burcuna ve gozyaslari dokulen ağuşuna. Gece ey. Yuzyillarca buyuten dirileri ve topragin altinda curuten oluleri... Biraz yorgun, biraz zâl, biraz munzevi...

Mücrim bir kul konuşsa senle. Dese ki; 'de bana ey görgüsü çok, kederi kesîf, ümidi parça parça sevgili. De ki dogru nedir yanlis ne? Akil ve kalpten hangisi galip gelmelidir harpte? De ki bana ömür dediğin nedir? Ebedi isteyen su alemde ne etmelidir?' cevap verir misin, dile gelip de o kulun yüreğine bir nefescik ses eder misin?

Gece ey.gözlerim senin gözlerinden kara, yollar var ki mecrasi bilinmez, şer nerde hayr hangisi çözülmez. söyle bana ne yapayim,hangi kapidan kaçip hangine varayim. Söyle ki hangi yola seyyah hangi beyt'e haci olayim?

Kainatta minik bir zerre, zaman şeridinde kucucuk bir kareyim, bilirim. Ama bundan ibarettir tum servetim. Simdi soyle gece ey, ömür damlacigim hangi denize aksin? Hangi nefes icinde varligim dagilsin?

senin gozlerine sürme ceken sahibin benimkini açsa, senin gostermedigini bana görünür kilsa. Batininda sakladigin sirlara bedel, benim kaderimi zahire çikarsa. Tutsa ellerimden beni selametli sahile ulastirsa..

Gece ey. korkularim buyuk, sardığın ormanların karanligindan. Soğuğun daha fazla üşütemez beni, şimdi dokunduğumdan. Eğer açilmazsa emniyetli bir kapi; eğer değmezse eli, güzel olana gün isiği; sen sakla ve ört beni. Sar sinene bedenimi. Sar ki sessizlige gomuleyim, sar ki aci nedir bilmeden bu dunyadan gideyim.

Gece ey..

ne güzel şeysin sen.

2011-12-15T23:49:00.001+02:00

bu suskunluktan şikayetçi değilim aslında. yazamamaktan yani. öyle çok dua ediyorum ki şu sıralar. hiç etmediğim kadar. senle konuşmuyorum artık. ellerini de bıraktım bu aralık. duaya açtım avuçlarımı. sabrediyorum bir süre. bilinmezliğe.

biliyor musun senle sevdim ben yaşamı. anladım an'ın ağırlığını. hüzünbaz bir neşeydi benimki. varlığın için her an şükrettim ve ömrün kısalığından ilk kez seni sevince oldu şikayetim.

seni sevmeyi, senin içine çektiğin havayı teneffüs etmeyi, beklemeyi sabırsızca, okuduğum kitabı anlatmayı sana soluk soluğa, şarkılarda seni sobeleyip ah çekmeyi, parmaklarını ve saçlarını bir de, çok sevdim.

anlıyorum ki sevginle hayat buldu şu alemdeki varlığım, senle geçirdiğim ömür kadar yaşadım.bir kahvenin kırk yılsa hatırı, bu aşk şarabı için kaç yıl gedan olayım? şimdi söyle ey saki, ben bu kapıdan başka hangi kapıya varayım?

duada dilim. semaya açıldı ellerim. ey göğü ve yeri yaratan. ey imkansızı mümkün kılan rabbim. sen bilirsin.

android selami

2011-12-15T21:57:00.001+02:00

Tabletten ilk selam. İnsallah selamim ulasir ve ben boylece her yerde boguma girebilecegimi gormus olurum :)

incir reçeli

2011-10-17T14:33:00.001+03:00

"kaçarcasına incir reçeline koşan kadınla işim olmaz" dedi. o dedi bana dedi :)

çile bülbülüm çile :D

2011-10-15T23:58:00.001+03:00

öz güven eksikliğin var dedi. sesin benimki kadar güzel.

eğer öyle olsa tüm düğünlerde şarkı türkü söylerdim dedim

yaa benim sesim berbat diye cevap verdi :P

ikinci motiften

2011-10-01T00:07:00.001+03:00

ilk kez dinlediğim bir şarkının eşliğinde...

*

sen yurtdışına çıktığın yıl ben de anadoluya atandım. memleketime. ailem için herşey günlük güneşlik. leyla mükemmel bir eş. bebek de bekliyor üstelik. herkes herşeye alıştı bir ben alışamadım. ne eve, ne bu şehre, ne bebeğe, ne de eşime.

hırslı, atik, öğrenmeye meraklı leyla. kurallardan müteşekkil bir dünyası var yalnız. bir de müşteki. herşeyden.

bilmiyorum belki seni severken evlenmiş olmasaydım onunla, daha mutlu olabilirdik. belki aşık bile olabilirdim ona. ama sen yıllar boyu uğraşacağım bir hayalet olmuştun ruhuma ilişen. herkeste, herşeyde seni arıyor olmuştum. sana benzeyen şeyleri seviyor, benzemeyenlerden uzaklaşıyordum. sen ölçüydün. mikyasıydın aşkın, güzellik ve letafetin. ve leyla sana hiç benzemiyordu.

senin plansızdı günlerin. ajandanda yazılanları uygulasan da geciken, ertelenen, es geçilen şeyler için kıyameti koparmıyordun. kıyıdaki balıkçı gibi mütevekkildin çoğu kez. başka şeylere kızar öfkelenirdin. insana, hayata, canlılara zarar verince biri mesela. biri boğaza pet şişe atsa, vapurda sigara içse diğeri, ya da uluorta küfürlü konuşsa öteki. böyle şeylerdi seni öfkelendiren. iyi niyetli oldukça insanlar, ne sözlere takılırdın ne davranışa. güler geçerdin çoğu kez. kötü niyet içinse hayata güvenirdin. bumerangtı her yaptığımız dönüp dolaşıp bizi buluyordu nihayetinde. (masum ve hareketli bir kız çocuğu gibiydin. tertemizdin tüm kirliliğin içinde. yıldız gibi parlıyordun sanki gecede. hem herşeyi bilip hem hiç bir şeyden küsmemek.. nasıl bir gönül zenginliği?)

senin esnekliğinin karşısında fazlasıyla planlıydı leyla. her an herşey, üzerinde para zıplatılacak çarşaf gibi gergin ve muntazam olmalıydı. ki onun varlığında herşey düzgün, herşey yerli yerinde olurdu. fakat paranın zıpladığı çarşaf muntazam, ben ve leyla ise genellikle gergin olurduk böylesi durumlarda.

ilk zamanlar evde hizmetlimiz yoktu. ben sıradan bir doktorum o yıllar. fakat ev her an tertipli, dolaplar bıçak gibi düzenli, tüm çamaşırlar ütülü olurdu. gezilerde ise leylanın unuttuğu hemen hiç birşey olmazdı. benim çantamı da o hazırlar, hangi gün neyi giyeceğime o karar verirdi. bir misafir geldiği zaman, yemek takımından yapılacak yemeklerin uyumuna peçetelere kadar herşeyi detayı ile planlayıp uygulardı. mükemmeldi.

yalnız farketmediği bir şey vardı. mükemmel olabilmek için çok ödün verir insan. zevklerinden, çevresinin rahatından, değerli ve yaşanası anlardan. ve ben leylanın yükselttiği mükemmellik surlarını aşıp ona ulaşamıyordum. odada çerez yiyemez, belli bir saatten sonra tv izleyemez, çoraplarımı koltuk üstüne koyamaz, o gün misafir gelecekse ona dokunamaz, içinde argo varsa şaka yapamaz, tencerenin içinden yemek araklayamazdım mesela. ilk aklıma gelenler bunlar. çünkü biz seninle hepsini yapardık. yatağa kahvaltı getirirdin sen, döke saça yerdik bazen. sonrasında muhtemelen yıkıyormuşsundur çarşafları ama o zevki yaşardık seninle, mahrum etmezdin beni. birlikte film izlerken kuruyemiş yerdik, ortalık kabuk dolardı. fakat senin benim için açtığın fıstığın lezzetini unutmadım hiç. sonra süpürürdük zaten. sen sana yardım etmeme izin verirdin. balık yaptığında benim salata yapmama, pek düzenli olmasa da sofra kurmama... gözlerinin ışığını unutmuyorum, öyle zamanlarda yanan. hayatı benimle paylaşmayı sevdiğini hissederdim. beni kutsadığını...

fakat leyla izin vermedi bana. mecbur kalmadıkça hiç yardım istemedi benden. "yok yok sen beceremezsin şimdi, en iyisi ben yapayım." o mükemmel bir ev kurdu. onun evi. bense kurallarını uygulayan misafiri, evinin. duvarlarına istediğim resmi asamadığım, istediğim perdeyi penceresine çekemediğim, istediğim halıda yürüyemediğim bir başkasının evi... turkuaz'da öyle hissetmezdim halbuki. orası benim evimdi. ne dilersem yapar, neyi nereye istersem oraya koyardım. hiç bir şey demezdin sen. pek çok öğrenci de öyle hissederdi. mutfağa girip dilediklerini yapar, yerlerdi. turkuaz hiç bir yerin olmadığı kadar benim evimdi. bizim evimiz.

sonraki yıllarda çok sonraki, muayenehanelerimde hep kendime ait bir oda yaptım. ben olabildiğim, dilediğim renge boyayıp dilediğim misafirlerimi ağırlayabildiğim en az bir oda. bu, huzur demekti. kendi içinde gezmek gibi bi şeydi.

leylanın mükemmelliği aramıza sınırlar ördü. surlar dikti. ama ben görebiliyordum leyla göremiyordu bunu. o benim nasıl bir aşık olabileceğimi bilmediğinden şu halimi seviyordu. yokluk elemi çekmiyordu. bense senin yanında olduğum kişin yarısı kadar olamıyordum onun yanında. zaten leylanın da sanırım umrunda değildi. o istediği hayatı yaşaması için sunduğum olanakları seviyordu ve bu ona yetiyordu.

biz seninle herşeyi, birlikte olabilmek için yapardık. gezmeler, yürüyüşler, alışverişler, yemekler, oyunlar hepsi birlikte zaman geçirebilmek için bahaneydi. amaç bizdik, araçlar değişiyordu. fakat leyla ile hiç bir zaman sevgili olma birlikteliğini yaşayamadım bu tür etkinliklerde. burda amaç; gezmek, alışveriş, yemek ve diğerleri, bense onlara rahat ulaşmasını sağlayan araç gibiydim. böyle hissediyordum.

zamanla daha az şey yapar olduk zaten. benim yerimi leylanın arkadaşları aldı. leylanın yerini ise benim işim. hergün daha çok daha çok daha çok çalıştığım işim.

her zaman bakımlıydı leyla. biblo gibiydi çoğu kez. seyrettiğin ama eline alıp oynayamayacağın porselen bebekler gibi. benim için mi kendisi için mi dikkat ediyordu güzelliğine anlayamıyordum. görünüşünün tüm dişiliğine rağmen hep soğuktu tavırları. ne sarabilir ne saklanabilirdim. saygı hep öndeydi ilişkimizde, sevgi daha sonra, aşk ise hiç yoktu. ben miydim sorumlusu bunun, o muydu kestiremiyorum. serin ve kuru bir birliktelik. evlilik için iyi bi şey aslında. hiç bir şey bozulmuyor bu kıvamda. ama bazı tohumlar sıcak hava istiyordu, ve bu evlilikte aşk bir türlü filizlenmiyordu.

leylanın mükemmelliğinin olumsuz olduğu yönler kadar olumlu olduğu yönler de vardı. onun gibi hırslı bir kadın, kocasının sıradan bir pratisyen hekim olarak anadolunun ücra bir köşesinde çalışmasına müsaade edemezdi. oğlumuzu alıp ailesinin yanına gitti ve benim sınava hazırlanmam için zaman açtı. ben de çalıştım çalıştım çalıştım.

her eve lazım

2011-09-28T15:17:00.003+03:00

spora gittiğim halde kilo almışım dedim. ne güzel sağlıklı kilo almışsın o zaman dedi :D ahhahha

anne dedi anne dedi :P

2011-09-28T15:05:00.002+03:00

sevgili la linea kızım rana, bugün itibariyle anne dedi. pek bi mutlu olup zafer dansı yaptım. :D bunu gören la linea yine yine, anne deyip olacakları izledi :D mutmain olunca bir daha söylemedi. budur!

ilk motif

2011-09-28T02:05:00.000+03:00

karar verdim, nasipse bir hikaye yazacağım, herkesin gözü önünde. hani komşu gününde işlenen kaneviçe gibi. yarım kalacak muhtemelen her yazdığımda ama ben o yarım haliyle yayımlayacağım yine de. tekrar başladığımda yazmaya, bir önceki sefer ile arasına bir yıldız koyacağım. hangi motiften devam ettiğim anlaşılsın diye. sökmem gerektiğinde ve tekrar işlediğimde bu hep göz önünde olacak. hikaye inşallah üç bölümden oluşacak. ve ben bu hikayeyi yazarken bunu dinliyor olacağım. isterseniz eşlik edebilirsiniz. haydi rastgele...
*

seni ne kadar sık hatırlıyorum bu sıralar. an'ları en çok. bir fotoğraf karesi gibi. ya da bir film fragmanı gibi bazı konuşmalarımızı. sözlerini bazen. bazen bakışlarını. bazen de duygularımı. ama sık sık.bir rüyayı hatırlamak gibi fakat. nasıl oluyor? hem capcanlı hem de gerçek değil gibi. sanki hiç yaşanmamış gibi. sen hiç olmadın, ben sana hiç dokunmadım, seni sanki hiç sevmedim gibi. onca acı, o bitmeyen geceler, o asla unutmam dediğim lezzetler, nasıl olur?

uzun zaman seni unutmak için sarfettiğim onca çabadan sonra benliğimden asla silinmeyecek bir ize dönüştüğünü gördüm. sanki avuçiçimde söndürdüğün bir sigara izmariti gibi. bana acı veren fakat silip atamadığım bir hatıra. kader çizgime düşen.

beni manen terkedip madden hala hocam olduğun o ilk zamanlar, aylarca anadolu yakasına geçmemeye özen gösterdim. sen beni yüreğinden çıkardığın zaman, ben de istanbulu ikiye böldüm. kalbimi böler gibi, ölümü seçer gibi ikiye. bu yakada ben kaldım. öte yanda sen. tüm güzellikler orda kaldı, cennet orda. ben burda tam cehennemin ortasında.

ben senin olduğun kıyıya gelmeye dayanamazken sen hiç bir şey olmamış gibi beni arayıp konuşuyordun benimle. havadan, sudan, son seyahatinden, kızının okulundan, kocanın seminerlerinden bahsediyordun. nasıl yapıyordun? soğuk ve mesafeli bir o kadar da nazik, sanki hiç yüreğin acımıyormuş gibi, nasıl başarıyordun? sonra beni soruyordun. leylayı ve de. "iyi iyi, hep iyi olun inşallah" seni affedemiyordum.

o ilk vapur seyahatini unutamıyorum. sen çağırmıştın. atelyeni taşımamıştın o zamanlar. biliyordun gelmemeye özen gösteriyordum. amacın acıyla yüzleştirmek miydi yoksa korkunun üstesinden gelmemi mi istemiştin? rica değildi. emir kipindeydi sözlerin. gerçi her sözün benim için emirdi o başka, ama sen hiç öyle buyurgan söylemezdin. yarın dedin. bekliyorum. geleceksin.

üsküdar, balıkçılar çarşısına iki dakika uzaklıkta, eski ahşap bir konak. üç katlı. beyaz. panjurlu. o vakte kadar rüyalarımda bile göremeyeceğim kadar güzel o ev (benim için öyleydi, sıcak bir ev, yuva) sonra hep kabuslarıma girmişti. ilk kez merdivenlerinden çıktığımda 19 yaşımdaydım. nasıl sevmiştim. gıcırdayan merdivenlerini, merdivenlerin tutamaklarını, o boya ve buhur karışımı kokuyu, yerlerde duvarlarda orda burda üstüste istiflenmiş resimleri, herşeyi... elbette seni. neydin o zamanlar benim için bilemiyordum. o ev neydi benim için, üstünde hiç düşünmüyordum. ama şimdi anlıyorum ki herşeydin sen. herşeyimdin. o ev ise yuvam.

insan sonrasında geçmişi hatırladığında herşeyi ve herkesi sevdiğini düşünüyor. mühim olan o an da bunu hissedebilmek. ve ben biliyordum. sensiz yapamazdım. seni tüm benliğimle seviyordum. ama ne olarak. bunu kestiremiyordum.

sonra sen, kopmaz dediğim bu bağı kopardın. her saniyeni bildiğim senin hayatından ihrac edildim. aramıza duvarlar ördün. elmas gibi. şeffaf ama kırılmaz. öyle çok canım yanıyordu ve buna rağmen seni öylesine seviyordum ki gel dediğinde gelmemezlik edemedim.

senden başka kaç kadın bir erkeği üsküdar vapurunda salya sümük ağlatabilir ki? hıçkırıklarımı tutamıyor, kendime mani olamıyordum. tek kelimeyle acınası haldeydim. vapur kıyıya ulaştığında çöktüğüm yerden kalkmak mümkün olmadı. tüm yolcular inmiş bir ben kalmıştım. yeni yolcular geliyor fakat ben gözyaşlarımdan kimseyi göremiyordum. ağlıyor ağlıyor bir türlü susamıyordum. vapur, yeniden eminönüne dönmüş, yeni yolcular almış, ben yine ağlamış, ancak bu ikinci seferde üsküdara vardığımızda vapurdan inebilmiştim.

istediğin eğer buysa, istediğin olmuştu. içimde taşlaşan o şey, o adını bilmediğim, beni boğan o şey, biraz çözülmüştü sanki. mihrimah'ın şadırvanında yüzümü yıkadım. öyle saçma sapan bi adam olmuştum ki, yine ağladım. burda her yerde sen vardın. eğer bir mimar olsaydım ben de aşkımı sinan gibi taşlara kazıyacaktım. her tuğlada, her pervazda, her pencerede senin adın yazacaktı. sana olan aşkım. delilik bu. sen hayatımın anlamıydın.

camiden çıktktan sonra oyalanmıştım bir süre. biraz sahile inip soluklanmış, yerden başımı kaldırmadan sokaklarda dolanmıştım. yollar hep birbirine benzerdi. kimin yanından geçip gittiğine bakmadığın, hatıraları anmadığın sürece sadece yola bakmak arınrır insanı. eski sokaklara sapmanın dezavantajları vardır her an bir anı çukuruna düşebilir ve oradan kolay kolay çıkamayabilirsin.benimse kusacak kadar çok ağladıktan sonra tökezlemeye hiç niyetim yoktu.

sakinleşip yanına gelmek saatlerimi almıştı. kısmen ferahlamıştım. yüzleştirmek istediğin o koskoca hatıratın bir kısmıyla yüzleşmiş, ateş çemberinin ilkinden geçmiştim.

hayalimdeki senden bir kaçıp bir yakalandıktan, bir susup bir konuştuktan, bir nefret kusup bir affettikten sonra, en sonunda, çağırdığın yere gelmiştim. karanfil sokağı, 13 numara. (evimin) kapısı her zamanki gibi kilitli değildi. kapı açıldığında çınlayan o çıngırak da hala yerinde duruyordu. bir başkasının hayatını sahiplenmemeliymiş insan. 'benim' dediğin her şeyi geride bırakabilir, herşeyin misafiri olabilirmişsin. o gün öğrenmiştim. uzun süre yabancısı olamayacağım senin atelyene, evet ben gelmiştim. ama sen kimin geldiğini sormuyordun. o sıra nefesini mi tutuyor, kalp atışların normale girsin diye nefes egzersizi mi yapıyordun? bilmiyorum.

serin bir sonbahar günüydü. hatırlıyorum. ikindi güneşi içeri süzülüyordu. sen güneşe hiç buraya gelme dememiştin. her gün geliyor ve seni görüyordu. çalışırken, düşünürken, uyurken her zaman... ya ben? şu, hep çiçeklerini yerleştirdiğim vazo olmaya razıydım. sen de razı olsaydın.

sıcacıktı içerisi. yine o şarkılarından biri çalıyordu senin. en sevdiğin. hani gülümsüyor mu ağlıyor mu bilemediğin çehreler gibi. sıcak mı soğuk mu kestiremediğin mevsimler gibi. dinlediğinde biraz hüzün biraz da neşe bağışlayan şarkılardan biri. bu evde senin kokun (boya, buhur ve parfümünün karışımı), müzik, mevsime göre çiçek eksik olmazdı. bir kaç dakika bekleyip yorgun adımlarla ve tutamaklardan güç alarak merdivenleri tırmandım. başım öne eğik. seni görmeye hazır değildim.

son basamaklar, ahşap zemin. sağda masa, sandalyeler. solda resimler. karşımda yere vuran güneş ışığı. uzayan bir gölge. senin gölgen. ayakların. dizlerin. evet sen. camın önünde. sedirin üzerine oturmuşsun, elinde kahve fincanı. bana bakıyorsun. görüyorum evet. ama rüya gibi. karşımdaki sen misin? ölesiye özlediğim. sen miydin?

o gün yine son zamanlardaki uzak ve yakın, soğuk ve sıcak, yabancı ve tanış tavırlarınla konuştun benimle. dinlediğin şarkılar, çizdiğin resimler gibi. senin gibi. başkalarına gösterdiğin ama bana yeni yeni göründüğün yüzün gibi.

leyla o gece annesindeydi. atelyede kalabileceğimi söyledin. işlerin vardı. artık hep varlardı. kızının şusu, kocanın busu, evin alışverişi, annenin hastanesi. yetişmen gereken bir sergi, bir açılış, bitmeyen bir resim, alınması gereken malzemeler, yeni bir öğrenci grubu. bir ben yoktum. gerisi tam tekmil vardı. gitmiştin. ben kalmıştım. o geceden sonra bir daha bizim için ağlamadım. sondu. evet istediğin olmuştu. aşkımızın üzerindeki tahta kırılmış, toprak göçmüş. mezar yerini bulmuştu. ikinci ateş çemberi.

sonraki günlerde yastan kurtulmaya çalıştım. ruhuma giydiğim karaları çıkarttım. sen her zaman herşeyi benden iyi bilirdin. bu aşkı yaşamaya da yaşamamaya da sen izin verirdin. ve izin vermedin. ne aşkına ne yasına. ben de bitirdim. aptallık.

o gece seni bırakmamalıydım. eşiğine yatmalı, ayaklarına kapanmalı ama gitmene izin vermemeliydim. bilemezdim. beni onca sevdiğini ya da bize o kadar umut bağladığını bilemezdim. bilemedim. öyle güçlü görünüyor, öyle minnetsiz duruyordun ki karşında kendimi sümsük bir salyangoz gibi hissediyordum. "mutfakta senin için ıslak kek ve yemek var, ev senin rahat et" dedin ve gittin. ben de müsaade ettim. yaptığım sayısız hatalara birini daha ekledim.

resim öğretmenimdin. hep aklımdaydı çizmek. okuduğum fen lisesindeki resim öğretmenim ısrarla güzel sanatlara hazırlanmamı söylemişti. fakat ailem izin vermemişti. bizim oralarda ressam olmanın pek bi saygınlığı olduğu söylenemez. ailedeki tek fen lisesi öğrencisiydim. ve oğullarının doktor ya da mühendis olmasıyla elde edecekleri şerefi başta kasket, boyunda fular, top sakallı bir ressam görüntüsüne feda etmek gibi bir niyetleri yoktu.

bulunduğum şehirde alanımda birincilikle tıp fakültesine girmiştim. senle tanışmadan evvel de popülerdim yani. sen kadar olmasa da.

varlıklı bir ailenin çocuğu değildim. ama iyi burslarım bir de herşeye yeter bir boşvermişliğim vardı. sana aşık olmadan önce tek lüksüm kitap almaktı. sonra bir de resme uygun kağıt ile kömür füzyon eklenmişti sepete. gerçi sen de diğer bir burs bankam olmuştun. resim için gerekli ne varsa sana ait olanlardan veya kursa alınmış nevaleden kullanmama izin veriyordun. bu sebeple bu kalemi es geçiyorum. sana aşık olduktan sonra ise kitabın yanına bir lüks daha ilave ettim. çiçek. bir çocuk kıvılcımının gözlerinde ışldadığını gördüğüm o günden sonra hep sana çiçek almıştım. meteliğe kurşun atsam da çiçek almaktan vazgeçmiyordum.

o zamanlar yani istanbula yeni geldiğim, resmi, kitabı, kültür ve sanatı yakından takip ettiğim, taksimde takıldığım o yıllar tıbbın büyük bir hata olduğunu görüyordum. en azından benim için. kültür ve sanatla meşgul olmalıydım ben. felsefe okumalıydım. bir yazar olmalıydım. yada bir ressam. ya da başka bir şey. ama tıp değildi. tüm zamanlarımı alan ve beni hayatın dışına sürükleyen bu alan değildi.

elbette bunu aileme anlatacak ne gücüm ne cesaretim vardı. kimsenin umutlarını yıkmaya, özellikle annemi üzmeye, babam tarafından da paylanmaya hiç niyetim yoktu. fakat gün geçtikçe okula ilgim azaldı. bunda senin yanında resim yapmaya başlamanın da etkisi var mıydı emin değilim. sen hiç bir zaman yaşamıma müdahale etmedin. senle ilgili kısma bile.

okuldan bir arkadaşım tavsiye etmişti senin mekanı. ilk geldiğimde kabul etmemiştin beni. sınava hazırladığın öğrencilerinden, genellikle güzel sanatlar için talebe aldığından dem vurdun. geçici heves ile gelen gençlere ayıracak zamanın yoktu. bunu tam olarak böyle söylemedin. ama ben tam olarak böyle anladım. o gün çözmeliydim, en az ve masum kelimelerle en yıkıcı ve bir o kadar da kaypak cümleler kurabiliyordun. göstermesini istediğin etkiyi gösteren ama asla seni ele vermeyen cümleler.

tabi ben bunu farkedebilecek, kişilik analizi yapabilecek durumda değildim. başarılı bir ressam, ela gözleri çakmak çakmak yanan bir kadın beni reddediyordu. ve bu üzülmem için yeterdi.

29 yaşında olduğunu zannetmiştim seni ilk gördüğümde. benden on yaş büyük. bekardın. yani ben öyle sanmıştım. beklediğim ağır hoca tavırlarından ziyade sakin ama bir o kadar da uçucu bir edan vardı. daha sonra hep sevdiğim bir tarzın. şık ama sade. benim gibi gösteriş meraklısı bir adamın tam takdir edeceği türden. ben o vakte değin olduğumdan iyi görünmeye çalışmıştım. sense varlıkla yokluk arasında öyle bir duruyordun ki sadece sen görünüyordun. sahip oldukların ya da olamadıkların değil. sadece sen.

ilgili ama umarsız duruşun fena canımı sıkmıştı. okulda hiç bir hocadan bu kayıtsılığı görmemiştim.belki de beni ilk etkileyen davranışın buydu. tabiri caizze beni iplemeyişin. duruma göre sizi arayalım dedin. telefon numaramı istedin. kaldığım öğrenci evinin numarasıydı kağıda yazdığım. bir ay sonra aranmışım. gelsin demişler. ben de geldim.

ilk aylar sahiden hocamdın benim. zaten seni görmeye daha doğrusu seni bir kadın olarak görmeye niyetim yoktu. evli olduğunu öğrenince çok çok şaşırdığımı söyleyemem. ama kızın ıtırı, özellikle o yaşta olmasını hiç beklemiyordum. o zaman ıtır 13 yaşındaydı. inanılmaz. bahar hoca kaç yaşındaki dedim arkadaşa. 39 yaşındaydın. şaka gibiydi. nasıl bu kadar genç görünüyordun? görünmekten öteydi. akran gibiydin çoğu kez. arkadaşımız gibi. fakat yine de yaşını bilmek aramızdaki saygınlık katsayısını arttırmıştı. evliliğin, kızın da cabası.

burayı seviyordum yani orayı. turkuaz sanat evini. bazen bir çağlayan gibi katlardan katlara aktığını, bazen bir gölge olup süzüldüğünü hatırlıyorum. öğrencilerini hep çok sevdiğini, hiç kitap okumadığın halde osho gibi konuştuğunu, hatta benim katıldığım sohbetlerdeki bazı sözleri senin söylediğini de.. kokulu mumları, tütsüleri, elin yüzün boya içinde dolaşmayı sevdiğini de... hepsini, hiç unutmuyorum. sendeki bu şey güzeldi. sakarlığın. dağınıklığın, aslında derli toplu olduğun halde hep bir gevşeklik hissi uyandırışın, hayatı hiç bir zaman ciddiye almayışın. hiç bir uzun vadeli plan yapmayışın. yılların hocası olduğun halde yüzündeki boyayla gülümseyişin, özgüvenin. çok şirindi.

yanlışa karşı muazzam bir hoşgörün vardı. benim gibi agresif bir adamı bile sakinleştiriyordu tavırların. adeta büyü yapıyordun bize. yaktığın mumlarınla, tütsülerinle, odalara sızan kahvenin kokusu, her birimiz için ayrı pişirdiğin çörek börek keklerin ama en önemlisi edan ile. hafta boyunca biriktirdiğim tüm sıkıntılar kağıtta adeta eriyordu. bunun kadar etkili bir terapi yaşamamıştım. şimdi hala bazı hastalarıma resmi tavsiye ediyorum. bazen sanat, ilaçtan çok daha etkili bir tedavi yöntemi.

gerçi başka tür yaralarımı iyileştirirken yeni ve hiç kapanmayacak bir yaranın tam kalbimde açıldığını o ilk yıl anlayamamıştım. haftada bir geldiğim derslere ikinci dönem haftanın iki günü gelmeye, yaz tatilinde ise bazı geceler atelyede sabahlamaya başlamıştım. senin yanında olmayı, sen yokken de senin sabah gezdiğin şu odada mesela, gezmeyi seviyordum. şimdi düşünüyorum da bunun farkında değildim. yani sana aşık olduğumun. benden tam tamına yirmi yaş büyüktün. göstersen de göstermesen de. ve benim kalbimi hoplatan başka kızlar vardı.

bazen eşin şehir dışına çıktığında, kızın da anneannesine gitmişse eğer, atelyede kalırdın. bir kaç öğrenci de senle birlikte. ben de elbette. güzel gecelerdi be bahar hocam. -senden bahsederken hep hocam derdim. bir kez olsun sana isminle hitap etmeme müsaade etmedin. en yakın olduğum zaman bile hep uzaktın.-

zamanla benim dertlerim arttı. bilmiyorum belki de annesinin ilgisini çekmek için sürekli mızırdanan çocuk gibi kendime sorun üretmeye başlamış da olabilirim. eşyalarıyla bile duygusal bağlar kurup onlara isimler veren sen, öğrencilerini istesen de boşveremiyordun. ben de bunu biliyor her şey için senden yardım istiyordum. sanırım şefkatini suistimal ediyordum

benim gibi pek çok öğrencin olduğuna ve gerektiğinde hayır diyebildiğine eminim. fakat bana hayır demiyordun. belki ikimiz de sana ihtiyacım olduğuna gerçekten inanıyorduk.

zamanla aramızdaki bağ kopmaz bir güce dönüşmüştü. ne sen ve ne ben karşı koyabiliyorduk birbirimize. benim de senin de muhakemenin yok olduğunu görüyordum. bir an düşünür, sadece bir an gerçeği görür ve beni kapı dışarı edersin diye ödüm kopuyordu. sana vadedebileceğim hiç bir şey yoktu. ne bir hayat, ne bi san, ne bir yüzük. hiç bir şey. fakat sen, hiç bir zaman bunlar için beni terketmeye çalışmadın.

zamanla daha çok daha çok sahiplendim seni. sahiplendikçe hırçınlaştım. seni deli gibi kıskanıyordum. seninle tanışan herkesin seni seveceğini, zamanla cezbene kapılacağını düşünüyor, bir başkasının senin sevgini kazanmasından, bir başkasının seni sevmesinden korkuyordum. her erkek öğrencin için sorun çıkarıyor, atelyeye benden başka erkek giremesin istiyordum. her sergin, katıldığın her davet, meslek arkadaşlarınla her temasın olay oluyordu. ve sen tüm bunlara sessiz kalıyordun. sanki yaşça büyük olan sen değil de bendim. sanki hoca olan sen değil de ben. büyük bir tevazu ve anlayışla, hayatına ördüğüm duvarları izliyor, bir gün seni bu duvarlar arkasında bir başına bırakacağımı düşünüyordun. bir kumar gibiydi yaptığın. aşkımın karşısına hayatını sürmüştün. ya tamamen kazanacak veya tümüyle kaybedecektin.

garip bir durumdu. türlü paranoyalarla kıskandığım tüm erkeklere rağmen, buradan çıkıp bir gerçekliğe, bir başkasının kollarına, kocana gidişine ses çıkarmıyordum. kabullenmiştim. sense bu duruma tahammül ediyordun. benim gereksiz yerlerde ses çıkarıp, en çok ses çıkarmam, mücadele etmem gereken yerde susuşuma, pes edişime; kıskançlığıma katlandığın gibi katlanıyordun. ya da ben öyle hissediyordum.

sonradan düşündüğümde, ne senin bana olan aşkından ve ne benimkinden emin olamıyorum. ve bunu bugün çözmek istiyorum. eğer dünü çözebilirsem şimdiyi, veya şu anı çözebilirsem o günleri çözebilirmişim gibi geliyor. bunu yapmalıyım. o gün yaptığım eğer bir hata ise, bunu yeniden yapmak istemiyorum. ne bir hayalin peşinden sürüklenmeli ne hayatımın fırsatını kaçırmalıyım. artık her ikisine de gücüm ve zamanım yok.

o günlerde senin, mesleğinin zirvesinde bir kocan, başka kadınlara parmak ısırtacak bir hayatın vardı. türkiyenin pek çok şehrinde ve pek çok avrupa ülkesinde resimlerin sergilenmişti. kimisi karma, kimisi kişisel sergilerdi. bazılarına bizzat katılır, bazılarına resim yollayıp kendin iştirak etmezdin.kızın için tam bir idoldün. benden yaklaşık altı yaş küçüktü. sen kıskanır, karşılaşmamamıza özen gösterirdin. bunu anlayamazdım. yani kızını kıskanışını. ancak şimdi anlayabiliyorum. oğlumu kıskandığım şimdi. halbuki kızın ve ben, birbirimizden hiç haz etmezdik. o, öğrencilerine ve dolayısıyla bana ayırdığın ilgiden, bense benden çalıp ona verdiğin zamandan nefret ederdik. böylesi bir hayatı, beş parasız bir tıp öğrencisi ve belirsiz bir hayat için terk etmek isteyeceğinden emin değildim. hakkında söylenecek şeylerle baş edebilir miydin?

ancak daha sonra başka bir şey olduğunu anladım. çok sonra. bana olan güvensizliğin. benim gençliğim senin yaşın. sanırım en büyük problem buydu. ama bunu anlayabilmem için çoook uzun bir zamanın geçmesi, benim bir başka kadına aşık olmam gerekti.

bense o zamanlar, her ne kadar herşeyinle seni mükemmel bulsam da, seni aileme açıklayacak kadar güçlü değildim. -neredeyse annemle yaşıttın.bir kadın babasıyla yaşıt bir erkekle evlenebilir, ama ya bir erkek?- arkadaşlarıma sonra. sana ne diyeceklerdi? hangi ekle bitireceklerdi hitaplarını? abla, hanım? açıklama faslı bir yana her şeyi oturttuğun bir yaşamı bırakıp seni neye davet edecektim?

eğer kendimi ve hislerimi tam olarak anlayabilmiş olsaydım, yaşadığımız şeyin kıymetini tam olarak takdir edebilseydim. o gün yaptığım hatayı yeniden yapar mıydım? belki de. hatta yapmak üzereyim. yaşadığımı gerçekten hissettiren ikinci bir kadına üstelik.

bana karşı bitimsiz bir kredin vardı. seni seviyordum. sana ait herşeyi de seviyordum. fakat senle yaşadığımız o yıllar, yeni bir ben'in içimde zuhur ettiği, kendimi yeniden inşa ettiğim zamanlardı. sense bu süreçte, gerçek bir kadın sevgisini göstermiştin bana. benim, herşeyi problem edişimi, olur olmaz herşey için söylenişimi ya da başka şeyleri işte, hep tölere ediyordun. kış geceleri kız kulesinin karşısında kestane yiyip çay içmenin insanın içini nasıl ısıttığını, haliçte tavşan adasına tekneyle gitmenin sefasını, bir kadının içinde her yaşta bir kız çocuğu saklandığını, en güzel lokumun nerde satıldığını, pahalı ve bana yakışan markaları, istanbul'un çıkmaz sokaklarını, en güzel boğaz manzaralarını, çiçek isimlerini seninle öğrenmiştim.

yalnız bir şey vardı. herşeye rağmen sana olan sevgim, kıskançlığım, sensiz yapamazlığım evet tüm bunlara rağmen başka kızlara ilgim sürüyordu. belki de sonradan psikiyatri okumak isteyişimin temelinde seninle olan ilişkimdeki kendi çıkmazlarımı çözme arzusu gizliydi. seninleyken tüm zamanımı dolduruyordun doğru. ama senden sonra tüm düşüncelerimi de doldurdun. hep anlama gayreti oldu. beni terk edişin. ilişkimiz. ve aşk. önceleri bunlar üzerine çok düşündüm. sonra kendimle ilgilenmeyi, senin hatıranı hortlatmayı bırakıp başka şeylerle uğraştım. aşkı ise benliğimin çok gerisine bir yerlere gömdüm. kalbimi soğuttum. o da yavaş yavaş büyüyen bir yılan gibi içimde uyudu.

seninle olduğum zamanlar, aslında kimseye asılmıyordum. ama beni beğenmelerine müsade ediyor, bana hayran olmalarına izin veriyor ve hatta bundan az biraz da hoşlanıyordum. güzel bir kız gördüğümde kalbimin hızlandığını hatırlıyorum. çok fazla bir şey yapmam gerekmiyordu birinin benden hoşlanması için. manken değilsem de ortalamanın üstünde bir fiziğim vardı. bazı geceler senin, beni seyredişini hatırlıyorum da bedenimin seni ne kadar etkilediğini anlıyor bundan haz duyuyordum. tavır ve edam, bilgi birikimim, sosyal aktivitelerim, konuşurken uslübum, neşem ve sempatim de dikkat çekiciydi. insanların beni sevmesinden rahatsız olmuyordum. kızlar da dahildi buna. özellikle seni aldatmıyor ama bu tür bahşişleri de kendim için fazla bulmuyordum.

şimdi bunları hatırlayınca bu tür sekmelerin gençlikten kaynaklandığını düşünüyorum. insan elmasın elmas olduğunu bilmezse cam ile takas eder. yeniden aşık olduğum bugün, tıpkı o günlerde senin bana yaptığın gibi büyük bir anlayış gösteriyorum sevdiğim insana. bugün o bilir ve öğrenir diye değil, sırf onu sevdiğim için başka hiç bir kadınla gözgöze gelmiyorum incinmesin hatırası diye. fakat senleyken böyle değildi. ya bu aşk değildi ya da yaptığım cahilliğin ta kendisiydi. bilmiyorum.

hepsinin farkındaydın. sana olan tutkumun dizginsizliğini de tavır ve edalarımda 'ilişkisi var' ibaresinin olmayışını da biliyordun. ara ara problem oluyordu benim esnekliğim. sen aşkın bu duruma izin vermeyeceğinden, aşkın şeriksizliğinden, benliğimizin birbirinde erimesi gerekliliğinden bahsediyordun. bense bunu anlayamıyordum. evet senden kopamıyordum ama şu bir gerçekti ki, sen başkasıyla evliydin ve ben de evlenecektim. nasıl olur da her şeyimle senin olabilirdim, sen benim değilken?

atelyeye geldiğim o hafta yaşanan korkunç şeyler olmasaydı senin beni, kendini ispatlamak için kullandığını düşünebilirdim. eşinle aranda hep bir mesafe vardı. bahsettiğin o büyüsel aşk tarifinden pek çok malzeme çalınmış da tatsız tuzsuz bir bulamaca dönmüş gibi. iki arkadaştan öte değildiniz. başka kadınlarla olan ilişkilerini farkediyor ama her defasında görmezden geliyordun. senin gibi güçlü bir kadının neden bu evlilikte ısrar ettiğini anlamak mümkün değildi. sonra ben girdim hayatına. bir resim öğrencisinden çok bir tür müridin oldum senin. aşkla, hayatla ilgili düşüncelerin beni yoğuruyordu. benden uzaklaştığın o ilk aylardan ölümle burun buruna geldiğin o sonbahara kadar geçen karanlık zamanlarda, beni kendin için sevdiğini düşünmüştüm. bencildin. eşinle yaşayamadığın aşkı benimle yaşayarak bir tür rüşt ispatı yapmıştın. şimdiye kadar tutkudan, sevdadan, ve aşkın diğer tüm hallerinden mahrum idiysen bu senin değil eşinin suçuydu. bunu kendine göstermiş oldun sayemde. kırk yaşındaydın ama taş gibi kadındın. başın göğre ermişti. artık canım cehennemeydi. ne halim varsa görmeliydim. evet aklımdan geçenler tam olarak böyleydi. şimdi utanıyorum böyle düşündüğüme. ama beni öyle yalnız bırakmıştın ki.

tek seçenek bu muydu? beni yeni hayatımla yalnız başıma bırakmak. seni anlayıp anlayamayacağımı hiç düşünmeden, terkedilmişlikle baş edip edemeyeceğimi hesap etmeden, tek bir konuşma yapmadan çekip gitmek? doğru muydu bu?

o zamanlar benim çevremde aşk evliliği yapan kimse hatırlamıyorum. teyzelerim, eşleriyle düğün gecesi tanışmışlar. annem biraz şanslıymış, babamı yoldan geçerken görmüş. erkekler farklıdır bizim oralarda, onlara izin vardır alacağı kızı gizliden görmek için. beğenirse giderler isterler kızı. böyle yürürmüş bir zamanlar bizim orda işler. sonra bi parça değişti ama aşk, henüz evlenmek için bahane değildi.

annem ve leylanın annesi aynı dergahın yolcusu. komşular da üstelik. biliyorsun memlekette hatırı sayılır bir ünüm var benim. leyla da hamarat, anneme sıcak, saygılı. ailesi zengin. çok hem de. leylanın babası bana hastane açmayı düşünüyor. bir evin tek çocuğu leyla. sadece bu olsa iyi. ben de aynı dergaha boyun bükmüşüm. sen hayatımın parantezi. kimse seni bilmiyor. -sana sevgilim olma payesini bile veremedim toplum nazarında.- leylanın babası beni büyüklerden istemiş. olan olmuş. hesaplar dürülmüş. bizimkiler işi fırına sürmüş. şu şu kızı görmeye git hayırlı olsun dediler bana. bu ne demek bilirsin. beklediğim bir şeydi zaten, hazırlıklıydım. leyla olmasa başkası olacaktı. benim okulda 5. yılım. biz olalı senle ben, üç yıl geçmiş aradan. gittim gördüm. sözlendim, döndüm senin kollarına. ama artık sen o eski bahar değildin.

neden ama? bir kez olsun bunu sorgulamamıştın. dergahı, ailemi, hayatımı. her şeyi konuşuyorduk seninle neden bu konu hakkında hiç açık açık konuşmamış, neden beni kollarımdan tutarak sarsmamıştın? yanlış yapıyorsun, beni severken başkasıyla evlenmemelisin neden dememiştin? ben sana, her ne olursa olsun hayatımda olacağına öyle çok inanmıştım ki. kendini benden almaya hakkın var mıydı?

olmaz demiştin. bir kişiye hata yaptığım yeter bir de onun günahına giremem. artık dokunmayacaksın bana. anlamam gereken en önemli sebebi anlayamadığıma şaşırıyorum şimdi. kırgındın bana. yıllar süren dostluğumuz, konuşmalarımız sonrasında hayatımı kendim muhakeme edeceğimi, gerekirse her şeyi baştan alacağımı düşünmüş olmalısın.

benden sonra başka erkeklerde de gördüm. biz tutumlarımızı davranışa dökmeden de hatta tam tersi davransak da mutlu mesut yaşayabiliyorduk. ama sen. yapamıyordun bunu. ben uzun namus nutukları verebilirdim seninleyken. namaza durabilir, yaptığım hatayı sevabıma karıştırmazdım. sen özünle sözünü üstüste düşürme derdindeydin. beni hayatından çıkaramadıkça daha az konuşur oldun sadakat hakkında. kendine güvensizliğin arttıkça insanları bağışlama kapasiten arttı. sen ki bu yanlışa düşmüştün herkes her şeyi yapardı. buna karşılık ne zaman benim içimde bir ses sorgulamaya kalksa yaşadıklarımızı, mutlaka çok ciddi ve geçerli bir mazeret bulabiliyor en azından iyiliklerimi gölgelemesine izin vermiyordum. bu sebeple hayatımı değiştirmeden de seninle olabiliyor, geleceği düşünürken, ne olması gerekenlerden ne de senden ödün veriyordum. evlenecektim ama sen hep yanımda olacaktın. ben bu rüyadan uyanmayacak, kurduğum bu oyunu bozmayacaktım. lâkin yanıldım.

son derece kırgınmışsın bana şimdi anlıyorum. geri döndüğümde dikenli teller, buz kesmiş sular gibiydi tenin. o günden sonra bir daha asla benimle yalnız kalmamaya özen gösterdin. zemin ayağımın altından kayıyordu. sen hayatımdan kayıyordun. sonradan gördüm ki aşk da öyle... bir yıldız gibi ama usulca. acıta acıta... yana yana, yaka yaka...

ne yaparsam yapayım bendlerini aşamıyordum. tamir etmeye çalıştıkça ben kırılıyordum. gün gün uzaklaşıyordun benden. yanındayken seni özlüyordum. artık öyle bir noktaya gelmişti ki kendi yaralarımı iyileştirme çabasından seninkileri unutmuştum.

o yıl başlamıştı nefes problemlerin. kalbinin sıkışmaları. normal diyordun. ara ara olur sorun yok. bana söylememişsin arkadaşlardan öğrendim. zannettiğim kadar basit değilmiş aslında. günün kalan kısmına devam edemediğin nöbetler yaşamışsın. bana hiç yansıtmadın.
bir kaç ay nişanlı kalmıştık leyla'yla. okulu bitirmeden yaz başında evlendik. ne ayrılabilmiştik seninle ne tadı vardı sohbetlerin. arada arıyor konuşuyorduk. kısa, öz ve heyecansız. aslında sadece senle sohbetlerin değil, hayatın da tadı kaçmış gibiydi. senle konuşurken değil yalnızca, sair zamanlarda da espiri yapamaz olmuştum.

istanbula gelmiş ama yanına gelememiştim. öyle donuktu ki her defasında sesin, gelip bir cesetle karşılaşmaktan korkuyordum. ama sen konuşuyordun, mütemadiyen.. dalgasız denizler gibiydi sözlerin. hiç bir duygu salınımı yoktu kelimelerinde. bana ve sana dair her şeyi atlayarak ve hiç susmayarak konuşuyordun. sanki sen sussan, pedalı çevrilmeyen bisiklet gibi düşecekti aramızdaki iletişim. sanki sussan, söylemediklerin dile gelecekti. gözyaşların eline düşecekti. sahiden hiç ağlamadın sen. konuştun fakat gerçekte hep sustun ve gözyaşlarını kuruttun.

o sonbahar günü evliliğimin üzerinden aylar geçmişken çağırdın beni. özlemiş olmalısın. görmek istemiş olmalısın. hiç öyle düşünmemiştim halbuki. neden seni çelikten bir abide gibi düşündüm ki ben. neden kadın olduğunu, baştan sona zaaf olduğunu unuttum ki ben?

kalbinde ritim bozukluğu oluşmuş meğer. o hafta öğrendim. bir kaç panik atak yaşamışsın. yanımdan ayrılıp eve gittiğin o akşam şiddetli bir krizle acile kaldırmışlar seni. kalp atışlarının 250 vuruşa ulaştığı olmuş. sana kalsa bir ömür saklardın değil mi? arkadaşlardan biri aradı. konuşup geldim hastaneye, intörn olduğum için izleyebildim olanları. şok kararı almıştı doktorlar. böyle devam ederse kalp atışların, sabah uygulanacaktı. bunun ne demek olduğunu biliyordum. kalbini durdurup yeniden çalıştıracaklardı. geri gelebilir ya da gittiğin yerde kalabilirdin.

ilk günden itibaren yaşadıklarımız geçiyordu gözümün önünden. beni iki gün içinde defalarca öldürmüş gibiydin acıdan. ama bilseydim ki o gece senin yaşaman uğruna ben ölmeliyim hiç düşünmeden canımı verirdim. yaşamıma ortak edememiştim seni. ama bunu yapabilirdim. bazen ölmek daha mı kolay?

sabaha karşı kalkmak istedin yatağından. nefes alacağım dedin. yalvardıysak da ikna edemedik seni. her şeyi çözdük. kalktın. pencerenin yanına gittin. camı sonuna dek açıp derin derin havayı teneffüs ettin. bir şeyler mırıldandın. o gece orada tanrıya ne söyledin bahar? neyin sözünü verdin?

döndüğünde kalp atışın 170 vuruşa düşmüştü. bir tür mucize. her neyi düşünmüş, yaşama dönmeyi ne için arzu etmişsen başarmıştın. yeniden hayata gelmiştin. sabah daha da düşmüştü vuruşlar. şoktan vaz geçilmişti. iki gün sonra hastaneden taburcu oldun.

bir kaç ay sonra evliliğini bitirdin. ve ertesi yıl atelyeni taşıdın. başka bir yere. uzak bir ülkeye. sana burayı hatırlatacak çok az şeyin olduğu yeni bir beldeye. belki de o gece tanrıya verdiğin sözler buydu; kendin olarak yaşamak.

çelişki senlik bir şey değildi. benim hazır olmam için dayanmıştın arafa. arada kalmışlığa. fakat ben hazır olamadım. olamazdım da. büyük çok büyük bir yüktü bu benim için; toplumu karşıma almak.

daha sonra hastalarıma hep tutarlı olmalarını söyledim. iki şeyden birini tercih etmeleri gerektiğinde mutlaka birini elemelerini. sonra, iyi gitmeyen hiç bir şeyde ısrar etmemeleri gerektiğini de söyledim. ama ben uygulayamadım, en azından ikincisini.

sen yurtdışına çıktığın yıl ben de anadoluya atandım. memleketime. ailem için herşey günlük güneşlik. leyla mükemmel bir eş. bebek de bekliyor üstelik. herkes herşeye alıştı bir ben alışamadım. ne eve, ne bu şehre, ne bebeğe, ne de eşime.

hırslı, atik, öğrenmeye meraklı leyla. kurallardan müteşekkil bir dünyası var yalnız. bir de müşteki. herşeyden.

şen ola düğün şen ola...

2011-09-25T23:49:00.000+03:00

benim gözlerim hafif bozuktur bilen bilir. biri ile burun buruna gelmedikçe tanımayabilir, selamsız sabahsız geçebilirim yanından. onu gördüğümde de öyle oldu. bir silüet yaklaştı yaklaştı durdu karşımda.

aa dedim tanıyamadım sizi. ne kadar genç görünüyorsunuz. hiç sorma yasemin dedi. çok zayıflamışım. tuvaletim düşüyor. (-hık? hayalimde düşen bir klozet. ama insan zayıflayınca neden klozeti düşsün ki?) anlamadım diyorum. ya düğünde giyeceğim tuvalet, zayıflamışım da üstümden düşüyor. terziye gidiyordum.

tülin hanım. benim komşum. kızının düğünü için hazırlık yapıyor. nasıl telaşlı. kaç kez davet etti düğüne hatırlamıyorum. geçen kart getirmiş. pembe zarflı. bir gelin ve damat çizmişler 'first love' yazıyor üzerinde. 'evlenmeden olmaz' diyor kız erkeğe. gayri ihtiyari gülümsüyorum. hem çok sevdiğim bi söz evlenmeden olmaz. her seferinde gülerim. bir de bu ikinci evliliği kızın. ama olabilir tabi ilk aşkıdır kimbilir.

bilirsiniz bizim ülkemizde bir kadın evlenecekse, beyaz gelinlik ve düğün hakkına bir kez sahiptir. ikinci evliliklerinde dul kadındır artık, ne düğüne derneğe ne de beyaz gelinliğe layıktır. genellikle böyledir diyelim. geri kalan bir istisnadır.

ama tülin hanım bu istisna kısımdan olacak sanırım. kız çıkarken davul zurna getireceğim diyor karşılaştığımızda. kına şu, düğün de şu salonda olacakmış. ağzım açık kalıyor. süpper valla.

bu cumartesi düğün vardı bizim burda. erkek tarafı kornalara basa basa geldiler apartmanın önüne. arabalardan iner inmez açtılar müziği başladılar oynamaya. hayret içindeyim. bizim zamanımızda nişan atmış kıza bile burun bükülür ağız yamulurdu. şimdiki gençler çok şanslı.

bahsedilen davul zurna geldi. coştu coşturdu. erkek tarafı halay kurdu. tülin hanım da indi aşağı halayın ucundan tuttu. pespembe bir tuvalet. kim der elli yaşında. şeytan kulağına kurşun benden bir iki yaş büyük gösteriyor.

damat bey ve ailesinin diğer erkekleri bir şahin gibi kollarını aça aça oynuyorlar sonra, karşılıklı. çok severim bu manzarayı. damadın böyle kasıla kasıla oynamasını. aldığı kadına verdiği değeri, mutluluğunu cümle aleme izhar eder gibi gelir. gözlerim yaşarır nedense. ağlamak isterim. ah benim bu halim. düğünde ağlanır mı hiç. alemim bazen.

sonra gelini çıkarıyorlar evden. beyaz gelinlikli, telli duvaklı basbayağı gelin işte. damatla oynuyorlar karşılıklı. öyle hoşlandım ki bu işten, altının şu tavan yaptığı zamanda altın takasım geldi çifte.

erkeğin geçmişinin asla sorgulanmadığı ama kadının iffetli de olsa, geçmiş evliliği sebebiyle yalnızlığa mahkum edildiği, kullanılmış eşya muamelesi gördüğü o eski zamanlar geride mi kalıyor ne?

bir anne olarak kızının ardında sonuna dek durduğu için tülin hanımı da düğün gibi düğün yapan damat beyi de çok takdir ettim. darısı hayırlısıyla tüm sevenlerin ve bekarların başına.

*fotoğraf google görsellerden alınmıştır.

bir şey söylemek istiyorum

2011-09-21T21:23:00.001+03:00

hikaye yazan bir blog yazarının en büyük problemi midir her yazdığı yazıda kendinden bahsettiğinin zannedilmesi?

halbu ki ben bazen kendimi anlatırım. bazen bir başkasını. bazen ben dediğim başkasıdır, bazen o dediğim ta kendim. ve ben, bazen de hiç kimseyi anlatırım. hiç görmediğim, hiç görmeyeceğim hiç kimseyi. yine bazen herkesdir satırlara düşen. hep bildiğim hep bileceğim herkes. fakat herkesi anlatırken hiç kimse gibi. hiç kimseyi anlatırken de hep bildiğim birilerini anlatırmış gibi anlatırım. kim bilebilir kimden bahsettiğimi? ben bir anlatıcıyım. en iyisi kimi anlattığımdan çok neyi anlattığıma bakmalı.

melekler yer yüzüne teşrif ederken

2011-09-21T21:07:00.001+03:00

böyle yağmur uzun zamandır yağmamıştı. heyecan mı korku mu nedir ki içimde ki duygu?
yağmur yağarken dualar kabul edilirmiş.
"rabbim, gönlüme ferahlık ver, bana doğru yolu göster ve oraya ilet. ayaklarımı doğruda sabit kıl. sevdiklerimi ve beni affet. onları ve beni selametli sahillere ulaştır. rabbim bizi hesabını veremeyeceğmiz imtihanlarla sınama. vazifesini hakkıyla yerine getiren kullardan eyle. ne için yaratılmışsak bizi onunla meşgul eyle.

insanlığa faydalı olmayı, yakınlarımız tarafından sevilmeyi, kul hakkı ve ah'ı almamayı, hayatı neşeyle yaşamayı nasip eyle. biz fakiriz sen zenginsin. biz aciziz sen kudretlisin. biz zayıfız halbuki senin herşeye gücün yeter. gönlümüzdeki yaraları iyileştir. bize sevdiklerimizin acısını gösterme. arzu ettiklerimize bizi nail eyle. korktuklarımızdan ise bizi emin kıl. her kim her ne için dua ediyorsa hayırlı bir surette ihsan et.

yarabbi. senin hazinen genişken biz senden ne istesek ne dilimiz ne takatimiz yeter. efendimiz ne istedi ise biz de senden onu diliyor, neyden ictinap etti ise biz de sana sığınıyoruz. allah'ım bize dünyada ve ahirette iyilik ver, tattırdığın nimetleri geri alarak üzme bizi. bize verdiğin nimetleri üzerimizde ebedi kıl.

her yaşın maddi ve manevi güzelliğini ihsan et, ahlakımızı, kalemimiz ve lisanımızı, halû etvarımızı, siret ile suretimizi tezyin et, süsle. bizi kendinden emin olunan kişilerden eyle ve çevremizdeki insanları da güvenilir kıl. insanların, zamanın ve eşyanın şerrinden sana sığınırım, bizi, sevdiklerimizi ve ailemizi muhafaza eyle. senin herşeye gücün yeter."

* fotoğraf, google görsellerden alınmıştır.

adını sevdim

2011-09-21T20:53:00.002+03:00

"Denizleri dökülmesin diye,kimi atlasların duvara asılmadığı doğrudur" diye bi blog buldum.

bilselerdi.

2011-09-21T13:46:00.002+03:00

bazı anne ve babaların bazı hususlarda çocuklarına karşı aşırı korumacı yaklaştıklarını hatta bu konularda despotlaştıklarını görüyorum. muhtemelen kendi hayat serüvenlerindeki çıkmazları, pişmalıkları çocukları yaşamasın istedikleri için bu kadar hassaslar.ben çektim o çekmesin diyorlar. ama ah bilselerdi. acının tek bir çeşidi yok maalesef... hatanın da...

teşekkür ederim.

2011-09-17T00:25:00.004+03:00

YASEMİN.......
Baktıkça içimin gittiği
KEŞKE
Keşke bende böyle olabilseydim dediğim
Fikrimde ve zikrimde
Her nefes aldiğimda
Her lokmamda
Adımımda hep YASEMİN...
Benim için milyonkere YASEMİNSİN...
Mutluykende mutluluğumu senle yaşamak istiyorum
Ama midem ağrıdığındada yanımda ol istiyorum..
Bazen avuçlarımda çırpınıp duran bir serçe gibisin,kanadı kırılmış çırpınıp duruyosun
Oysa ben daha fazla çırpınıyorum senin kanadını iyleştirmek için
Bazende yine avucumda sanki senin gözyaşlarını tutmaya çalışıyorum
Ama olmuyo parmak aralarımdan sızıp gidiyo
Diyorumya hep sana olan sevgimi ifade edebilmem için
kelimeler yetmez bana
Ama biliyorumki sende beni o kadar seviyosun
Senin tarafından sevilmek çok güzel
ALLAH KAİNATDA DA AHİRETDE DE BİR EYLER İNŞANLAH BİZİ
HALİM ARZUHALİMDİR DURUŞUM DUAM
BEN BENİ BİLMEYEN SEN BENİ BENDEN İYİ BİLENSİN
SEN BENİM AHSENİMSİN..
NALAN ALEV

her ne kadar takım tutmasam da

2011-09-17T00:21:00.001+03:00

beşiktaşın maccabi tel avivle 15 eylül 2011 tarihinde oynadığı maçı, 5-1lik galibiyetle almasını doğum günü hediyem olarak kabul edip, "zahmet ettiniz ama ne iyi ettiniz" demek istediğimi arz ederim efendim. saygılarımla...

16 eylül yazısı

2011-09-17T00:17:00.001+03:00

ilk okula başladığım gündü 16 eylül... ve kızımın ilköğretim hayatındaki ilk veli topantısına katıldığım gün yine eylülün 16sı. doğduğum gün yani... artık hikmeti neyse... :)

yeni yaş yeni yaş yeni yaş herkese kutlu olsun....

2011-09-17T00:11:00.000+03:00

bu gün doğum gününde yapılan sürprizleri düşünmüştüm. artık neden bilmem :P dışardaydım, eve geldim tin tin... bi de baktım ki bizimkiler ellerinde pastayla beni karşıladılar. ay bi hoş oldum ay bi hoş oldum :) hususiyetle feysten sildiğim doğum günümü herşeye rağmen hatırlayan tüm aile efradıma ve yakın dostlarıma çok teşekkür ederim. yaş'lansak da hatırlanmak güzel şeymiş be! :)

kadın her yerde kadın

2011-09-15T14:44:00.001+03:00

dün ünlülerin makyajlı ve makyajsız fotoğraflarına baktım. bunu yapmayı seviyorum. zira, o görüntülerden sonra kendimi kleopatra addediyorum :P

ey vicdan söyle bana...

2011-09-09T02:10:00.000+03:00

acemi bir hırsız polis hikayesi
***
-adın neydi senin?
-rıdvan!
*
-rıdvan! cennetin bekçisi. ne garip.-
*
-zeynep, çantamdan cüzdanımı çalmşlar.
-benimki peki, onu da almışlar mı?
-hayır, o burda.
*
-yetimlerin parası. hırsızın eli benim cüzdanıma ulaşmış, yetimlerinkine değil. bak şu işe.-
*
tedirgin yürüyor. kulağı bizde belli. az önce çantamın yanında olan çocukmuş bu. kadın öyle söyledi. sesleniyorum. ne demiştim ki ilk? ablacım? hey delikanlı? yakışıklı? bi bakar mısın?

-dün gece de kabus görmüştüm zaten. hep mi çıkar? bi kere de atla abi, bi kere de atla, allasen.-

duruyor. ama ona seslendiğimden emin olmadan dönmüyor bana.bu tedirgin bekleyiş ele veriyor onu. evet o. cüzdanımı çalan çocuk. tekrar sesleniyorum. nedense unuttum o kelimeleri. heyecandan sanırım. bir hırsız adayına ilk kez sesleniyorum. şahitliğimin eksikliğine şehadet ediyorum şimdi. belli ki bazı şeyleri hemencecik unutuveriyorum. bana dönüyor. yanına gidiyorum.

13 yaşında olmalı. 12 değil. 14 de değil. evet evet 13. daha sonra sigara içer misin diye sorduğumda evet diyor bana. zeynep, ama ablacım diyor bu yaşta içilir mi yaşın kaç ki senin? 15 demişti o zaman. sonrasında.

neyse 13 yaşında zayıf. esmer. çengelin sıradan çocuklarından. zengin değil. düşkün değil. belki dar gelirli bir aileden.

ablacım mı demiştim. beni iyi dinle diye devam etmiş olabilir miyim? öyle ya da böyle konuşuyorum; az önce burda çantamdan cüzdanımı almışlar. içinde param vardı. bir de kartlarım. eğer sen aldıysan mesele değil. para için hakkımı helal ediyorum. ama kartlar bana lazım. uğraştırma beni. -hıhı evet aşağı yukarı böyle söyledim. pattadank!-

yok abla diyor. ben sabahtan beri burdaydım diyor. -evet doğru söylüyor. benim camiye kadar gittiğim, zeynebin çocukları oynatmak için ebe olup gözlerini yumduğu o kısacık 5 dakikayı saymazsak burdaydı. bir hamlede cüzdanlardan birini alıp diğerini farkedemediği ve sonra yan okulun bahçesine, aşırdığı cüzdanı atıp bu parka geri döndüğü o kısacık 5 dakikayı saymazsak.-

evet farkediyorum. dudaklarının üstü terliyor. yüzü kızarıyor. sesi titriyor. valla abla almadım ben. ben çalmadım doğru söylüyorum diyor.
*
adın neydi senin?
rıdvan!
*
bak rıdvan. ben senin vicdanınla konuşuyorum. diyorum. -böyle bi cümle var mı ya. karşımda hırsız olduğuna inandığım biri var ve ben onun vicdanıyla konuştuğumu söylüyorum.- eğer sen almadıysan ve ben seni itham altında bırakıyorsam özür dilerim hakkını helal et diyorum. eğer aldıysan para helal olsun, polise de gitmeyeceğim. sadece cüzdanı getir kartları alayım. iki çocukla kart çıkaracağım diye uğraştırma beni diyorum. ama eğer alıp söylemiyorsan helal etmiyorum diyorum. -sanki umrunda. adam cüzdan çalmış kadın. aklını başına topla-

yalvarıyor. yok abla diyor. ben almadım diyor. istersen üstümü ara 3 liradan başka para yok diyor. -evet benim param attığı yerde yatıyor. henüz cebe inmedi.- burda çok cüzdan kaybolur, bulup polise veririm ben sahipleri de bana para verir diyor. -para teklif etmeliyim evet evet. ama o an bunu farkedemedim.-
tamam diyorum. bulursan -ki bulacak- polise ver e mi diyorum. tamam abla diyor.
*
çaresiz çevreyi geziyorum. biliyorum burda bi yerde ama hava karanlık ve bebekle gezemiyorum. bi süre sonra kuyruğumu kısıp, tıpış tıpış rıdvanın yanına varıyorum. bu işi ancak o çözecek. ikna etmenin yolunu bulmalıyım.

okulun duvarında yürüyor. elleri iki yana açık. çocuk daha bu. ama yalana, hırsızlığa ve sigaraya alışmış. daha kimbilir nelere bir de. adı cennet bekçisi, sırtında cehennem küfesi. neden öfkelenemiyorum? neden nefret edemiyorum? neden böylelerini... diye başlayan cümleler kuramıyorum?

okul duvarında yürüyor, elleri açık. sesleniyorum. "rıdvaaannn ablacıımmm!" bakmıyor. belki duymazlıktan geliyor. belki de uyduruverdiği ismi bi an anımsayamıyor. "rıdvaaannnn ablacıımmm..." yeniden. evet baktı. rıdvan, diyorum sakin sakin. sen cüzdan bulduğunu söylemiştin. bu hırsızlar nerelere atıyor en çok? şunları bi söylesen de oralara baksak? -kaydırakların tavanlarına abla diyor. o bir tavana, ben diğerine bakıyoruz. yok çıkmıyor bizim cüzdan. zaten ilk atışta hedefi vurmayı beklemiyordum. -başka nereye atmış olabilirler ablacım diyorum. -okulun çöplerine diyor. -bakayım mı? -bak ablam diyorum. bulursan çok makbule geçecek polisle uğraşmayayım şimdi.

atlıyor okulun bahçesine. duvardan. kayboluyor bir süre. muhtemelen parayı çıkarıyor içinden. ya orda bi yere koyuyor ya cebine yerleştiriyor. bekliyorum.

rıdvaaannnn buldun mu ablacım?

buldum abla diyor. bak bakalım kartların tamam mı?

-bozukluklara kadar tüm para uçmuş. ama kartar orda tastamam.- evet diyorum tamam sağol rıdvan.

elimde bi paket sigara. parktan. içilmemiş. unutulmuş. belki de rıdvanın.

sigara içer misin diyorum. evet diyor. paketi veriyorum.

arkamızdan yürüyor. şimdiye kadar içini boşalttığı cüzdan sahiplerinin dönüp bahşiş verdiği gibi bahşiş vermemi bekliyor.-hani burda küfrün tam yeri ama, edep müsaade etmiyor- çok bekliyor. sağol ablacım diyorum. zeynep bahşiş için bozuk para arıyor. bu kadının kalbinin güzelliğine hayran oluyorum. bense bir an önce şurdan çıkıp uzaklaşmak istiyorum.

elinde yanık bir sigara arkamızdan bakıyor. parkın ucunda. bahşiş alamadığı avcunu mu kaşıyor, bana lanet mi okuyor, bilemiyorum. benim midem kasılıyor.
*
polise mi gitmeliyim şimdi? acaba polis onca hırsızlığı hiç mi farketmedi? iyilik sever bu çocuğun hırsız olabileceği düşüncesi bir benim gibi kem fikirli bir hatunun mu aklına geldi? polis iki kuruşa neden tenezzül etsin ki. iş birliği mi? peh!onu suçlayabileceğim hiç bir şey yok. ne söyleyebilirim? hem ya çalmadıysa? ama ya çaldıysa.

ne yapmalıyım ki şimdi?

peritozu.

2011-08-17T13:56:00.012+03:00

çok uzun zaman olmamıştı buraya taşınalı. önceleri ara ara uğradığı bu eve sonraları sıklaşmıştı geliş gidişi. bir gün, bir kaç gün için kalmak için gelmiş fakat dönememişti.

bir kaç parça eşya. bir kaç kalem, gri bir defter, bir fotoğraf makinesi, bir kaç parça elbise. bir de koca bir bavul aşk... aşk hariç diğerlerini şu girişteki dolaba yerleştirmişti. kimse onu bu eve ebediyen davet etmediği gibi o da uzun süre kalacak değildi. bir kaç gün sadece. sonra geldiği gibi giderdi.

önceleri içinde aşkını taşıdığı bavulu ne yapacağını bilemedi. tamamen açıp içindekilerle evi döşemeye cesaret edemedi. tam kapının yanına her an gidebilirmiş gibi bırakıverdi. ayna ile kapının arasındaki boşluğa. anahtar, cüzdan ya da el çantası gibi. sıradan ve adiyattan...

daha evvel başka kiracıları da olmuştu buranın. daha doğrusu ev sahibinin. onlar da kendisi gibi gelip geçici. herkes bilmişti bunu. herkese söylenmişti. henüz buranın gerçek sahibi teşrif etmemişti. her gelen gidecekti ama bu, güzel yaşamaya mani değildi. nasıl bir büyü ise bu, güzel yaşamak, gitmek için gelen kimse gitmeyi istemiyordu. istememek şurda kalsın gitmeye ihtimal vermiyordu.

bir tek nehir... biliyordu. gidecekti. bu sebeple deniz'in en sıcak halleri, şu evin en baygın kokusu bile kalbindeki sızıyı bütün bütün yok etmeye yetmiyordu.

kısık ateşte kahve yaptığında, köpüğünü eskiden olduğu gibi keyifle yudumlamak istediğinde, yanındaki çikolatasını ısırdığında hep bir şeyler eksikti. aslında şu yaşadığı evi dolduran şey bütün bütün bu eksiklikti. havanın boşluk zannedilmesi gibi şu eksiklik bu evin dolgu malzemesiydi.

nehir bunu el yordamıyla farketti. bir gün kucağında nur topu gibi aşk doğunca, bilmediği her şeyi aşkla büyürken öğrendi. aşk, sevdiğinin her anına sızmak demekti. tüm benliğine. gülüşlerine, hüzünlerine, kendine ve çevresine olan muamelesine. aşk, sevdiği yanında olmadan da yaşanan bi şeydi. sürekliydi. kesintisiz. en sancılı anlar ve en coşkulu mutluluklara sızıveren, insana biteviye sızı veren, acı veren ama yer yer de başdöndüren, bir iksir, bir büyü, bir kara humma gibiydi. tüm bunları kalbindeki aşk büyüyüp nehiri de büyütürken öğrendi.

aşk, çayın içinde eriyen şeker tanesi gibi sevdiğinin benliğinde çözülmek demekti. nehir bunu deniz'siz, deniz'e rağmen bir an geçirmediğinde farketti. denizde damla damla eridiğinde, un ufak dağıldığında, benliğini onun istekleri karşısında süzüp damıttığında farketti.

nehir çözülüp dağıldıkça, aşkın hallerine uyanıp uyudukça, evin odalarında dolaşıp durdukça o kapı kenarına koyduğu valizinden bir şeyler saçıldı ortalığa. mülk edinmeyeceğini bildiği evin mülkü oldu.

her sabah yastıkları havalandırıp kabartırken, kesme çiçekleri ahşap masanın üzerine yerleştirirken, bir kitabı alıp koltuğa gömülürken aslında aşkıydı büyüttüğü, serip seyrettiği, kıvrılıp uyuduğu... sanki nehir eve yerleşmiyor da ev usul usul nehire yerleşiyordu.

her an çıkıp gidebileceğine dair güven bulduğu, aynı anda içinin burkulduğu koca bavul kapının yanında bekleyip dursa da o zannettiğinden daha fazla gidemez olmuştu.

işte tam da idrakin bu mertebesinde.. kalmak isteyip kalamayacağını, gitmek istediği kadar gidemeyeceğini tam olarak ruhuyla bildiği, sevdiğinin kollarındayken ayrılığı hissettiği anlarda bir çocuk gibi küsmek, yüzünü cama yaslayıp sırtını dönmek, bir battaniyeye sarılıp görünmemek isterdi.

deniz'in en samimi, en içten anlarında, en vefalı demlerinde tutardı bazen nehirin kaprisleri. bunca yükseldikten sonra düşmenin zorluğunu iyi bilir, tadını çıkarmak varken kırıklarının acısına şimdiden yas tutardı.

bilmiş, görmüş, hissetmişti; fanilik dayanılmaz bir işti.

deniz hep yanında olsun, yanında değilken de onunla olsun ve ebediyen bu böyle sürsün, nehir denize aksın, deniz nehir ile çoğalsın istiyordu.

teslimiyet, evham, fırtına, kavga, sükunet, nekahet, teslimiyet... çember, döne döne yükselen... nehir döne döne, kıvrıla kıvrıla akıyor, kah çocuk, kah âşık, kah baba oluyor ama her defasında denize varıyordu. aşkın tüm halleri ile..

iki insanın ikişer yaşamının ortak noktasıydı bu ev. denizin nehirsiz bir yanı, nehirin denize akmayan bir kolu vardı. ikisinin de bu evin dışında bir hayatı, bir kendinin bildiği dünyası vardı.

çembere evham nokasını iliştiren de işte bu ev dışı yaşantıydı. burada herkes kendiyleydi. yekdiğeri sadece zihindeki bir hatıra, kalbe düşen bir gölge, vicdanda bir sesten ibaret. ister hatırlar ister unutur ilelebed.

denizin nehirsiz yanına tahammülü yoktu nehirin. tüm kıyıları onun olsun istiyordu. her baktığında onu görsün gözü, her söylediğinde onu ansın sözü, her işlediğinde ona dokunsun eli istiyordu. kalbindeki başka heyecana, bakışına ilişen başka ırmağa, dilini ıslatan başka damlaya sabrı yoktu, rızası yoktu, gönlü yoktu.

bir nil olup taşıyordu o zamanlar. en çok kendini boğuyor, en çok kendi topraklarını çalıyor, en çok kendi bendlerini yıkıyordu. kıskandığı anlar. tevehhümü yoğurup kabarttığı sabahlar. yesen yenmez, tükürsen gitmez lokmaları bölüp bölüp içindeki güvercinlere atıyordu. hep bir ağızdan çığlık atıp minik şüphe kırıntılarını tırtıklıyordu güvercinler. evhamı parçalara ayırıp yem ettikçe, güvercinler çoğalıyor, çığlıkları artıyor, yüreğinin karanlık dehlizlerinde bir oraya bir buraya çarpıyor, kanatları kırılıyor, nehir baştan sona kana bulanıyordu.

ev, kırmızı, baştan sona sıcak kan kırmızısı oluyordu. gitmek, nehirsiz kıyılar, denizin coşkunluğu ve o bitimsiz güzelliği bir olup nehiri öldürüyordu. çağlayanlarından daha çok kendini atıyor, daha yüksekten aşağı düşüyordu. düştükçe köpük köpük konuşuyor, bazen de susuyordu. sorsan her defasında nehir bu kıyıyı terk ediyor, içten içe ölüyordu.

kapıda toplanmaya hazır bavul nehir bir türlü toplayamıyor eli ayağına dolaşıyor dışarı bir adım atamıyor döşemelere yığılıp kalıyordu. sükunet. nehir taştıktan sonra duruluyor yeniden diriliyordu. nekahet ve teslimiyet...

bunlar nehirin bildikleri. bir de bilmedikleri var ki denize yazılı. dalga dalga. gece ve gündüzde okuyabilene, an an denizi takib edebilene açılı.

nehiri tanımış, alışmış, varlığına sarılmıştı deniz. ara ara uğrardı yanına, yalnızlığına. bir gün yorgun geldi, gidecekti. sadece bir kaç günlüğüne sığındı nehirin tenhalığına. hiç bir şey almamıştı yanına. sadece koca bir bavul aşk vardı ki elinde, nehir rahatsız olmasın diye, kapıya bıraktı bir an. sanki her an gidebilirmiş gibi. yeter ki nehir, bu eve hiç gelemezsin demesindi.

günleri günler takip etti. anlara anlar eklendi. biliyordu gidecekti. kimse onu buraya ilelebed davet etmediği gibi kendisi de kalıcı değildi. bu evin başka bir sahibi vardı, ve denizin gitmesi gereken başka bir hane. yorgundu. dinlenecekti. sonra geldiği gibi giderdi.

öyle olmadı, olamadı. nehir kısa saçlarını tararken onun sevgisi uzadı. loş ışık altında odaya süzüldüğünde denizin kalbi genişliyor tüm dünyayı kaplıyordu. her an gidecek olmak, bir şeylere gecikmiş olmak düşüncesi ile kaybettiği anları telafi etmek istedi. öyle bir sevdi ki, bir gün için yılları devşirdi. öyle tutsağı oldu ki nehirin, kendi kalbini elleriyle ona kelepçeledi.

izledi. uyanırken, yürüken, yüzünü yıkayıp kahvaltı hazırlarken, kitap okur ve okuduklarını hararetle anlatırken hep nehiri izledi. her halini çok sevdi. kimseyi sevmediği kadar onu sevdi. ömrünün geri kalanında sevemeyeceğini, gelmek istese de bu eve bir daha gelemeyeceğini bildiğinden tüm ömrüyle sever gibi, gidecek başka bir yeri yokmuş gibi sevdi.

nehir çağıl çağıl çağladığında da usul usul aktığında da sevdi deniz. halden hale girişini, susuşunu ve gürleyişini. gecenin koynunda kıvrılışını, gündüzdeki ışıltısını. berrak bir su gibi süzülüşünde ya da çamura saplanışında hep sevdi deniz. çocukluk yaptığında tahammül etti. elini eline alıp sabretti. hiç ayırmadan gözlerini gözlerinden, seviyorum dedi. lisanından bir kötü söz düşer de nehirin gözleri bulanır diye titredi kalbi.

günler günlere eklendi. aşktı bu. kalbe bir girince çıkmak bilmiyordu. şu evden gitmek istese de gidemiyordu deniz. nehirin yokluğuna tahammülü yoktu. onsuz hiç yaşamamış, sanki o olmadan hayat hiç var olmamıştı. biliyordu ki en hayırlısı ayrı yazgılara yelken açmaktı. ne vakit nehirin onsuz yaşadığı dışarıdaki yaşamını hatırlasa bu evi yakmak, yakarken yanmak, alev alev tutuşmak istiyordu. kül olsundu herşey. buraya geldiği ilk gün. nehiri gördüğü o an. ilk sesini duyuş.. ah ki ilk sesini duyuş. kalbine sevgiyi dokundurduğu ilk dem. nehirle demlendiği o ilk dem. ah ki hepsi yansın. ayrılığın acısını hiç tatmasın. sadece nehir hayatından çıksın, geriye dönünce onun o hüzünbaz gözleri ile hiç karşılaşmasın istiyordu.

bir bakış yakalasa nehirin yakasında, bir koku omzunda, bir ses ki kulaklarında, o munis deniz gidiyor yerine kasırgalarla sarsılan bir okyanus geliyordu.

içindeki balıklar intihar ediyor, dalga dalga ceset taşıyordu deniz. canı yanıyordu. sevdiğinin sevilmesine direnci yoktu. büyüktü fırtınalar; nehirin içine yolladığı deniz kızları -ki her daim masal okurlardı-, yine nehirin derinliklerine yerleştirdiği istiridyeler -ki şarkı söylerlerdi susmadan-, nazenin süzülen bitkiler -ki dans ederlerdi kıvrım kıvrım-, hepsi hepsi korkudan saklanırlardı iyiden köşelere, büzüşüp dua mırıldanırlardı sessizce. en çok denizin üzülmesine üzülür, bu fırtınanın dinmesini dilerlerdi yaradandan. dinmezdi deniz. durulmazdı. sabaha kadar çalkalanır, bir rüzgarı yoğurup tufan biçmeyi becerirdi her seferinde.

yine de kıyılardaki tüm yıkıntılara, nehirin kırılmışlığına ve denizin kahrına rağmen, ne biri gidebilir ne diğeri gitmesini dileyebilirdi. ertesi gün, kara göklere tekrar ışık vurduğunda, birlikte onarırlardı yıkıntıları. gülüşerek, eğlenerek, takılarak hem de. hiç bir şey olmamış gibi. gülümseyerek tedavi ederlerdi birbirlerini. gücenmeyerek. güvenip sevgilerine, saklanırlardı sinelerine.

bu da nehirin bildikleri. taşkınlığı. teslimiyeti. sevgisi ve esareti.

bir de benim bildiğim, gördüğüm, hissettiklerim var ki şöyle.

nehir ve deniz, aynı maya ile hamur tutmuş, aynı mizaç ile vücut bulmuş, ortak zaaflarla örülmüş iki beden. bir ruh ki bazen, ikiye bölünmüş.

kimse kimsenin evine gelmedi esasen, ikisinin alınganlığı. bir evi beraber inşa ettiler, suret aleminde yok idi onlar var ettiler. biri demirini kesti, çimento kardı, diğeri çiçek ekti, perde astı. birlikte yaptılar, günden güne evin her köşesine aşklarını yaydılar.

bir kulübemiz olsun, bizim olsun dediler. dışarıdaki dünyadan eksiltip kendilerine bir hayat var ettiler. geçici bir konaklama. bir gölgelik. unutulmaz bir kaç hatırayı kurutup gitmek, andıkça içinden peri masalı çıkan bir lambayı yakmak, aşka kanmak için bir parantez açtılar. günler geçti parantez yazıyı aştı bir türlü kapanamadı.

birinin geçmişi, berikinin geleceği ikisi arasına iki yılan gibi kıvrıldı. bazen gelip bir nehiri bazen denizi ısırdı. bazen uyudular sarmaş dolaş bazen uyanıp zehir topladılar. iki yılan boylu boyunca, uzandılar kimi zaman, bazen de çevrelerinde dolandılar. kâh nehiri ısırdılar, kâh denizi. sivri ve acıtan dişleri, kadim maziden devşirilmiş zehirleri ile ikisinin de kalbini acıttılar.

ne deniz ses etti bu zulme, ne de nehir. her gün ölmek, ve doğmak yeniden birbirlerinin yüreklerinden içtikleri panzehirden bu aşk ile öğrendiler. kendilerinden geçtilerse de birbirlerinden geçemediler.

işte öyle bir hikayeydi onlarınki. bir metruk eve rastladım geçen, perili diyorlar. yılanlar sarmış öyle söylüyorlar. gittim baktım. girdim korkmadım. iki yılandan doğmuş minik yılanlara rastladım. bastım yılmadım. deniz ve nehirin ruhlarına fısıldadım.

sordum. hala seviyor musunuz diye.. bir minik meltem esti. bana denizlerin ve nehirlerin kokusunu taşıdı. öyle güzeldi ki sanki üzerine cennet asılı.

deniz ve nehir. bu evden hiç gitmediler. biliyorum artık. bedenleri gitse de hatıraları bilhassa duaları ve aşkları kaldı bu evde. ara ara cennetten süzülüp ruhları ile geziyorlar bu metruk binayı.

ödedikleri bedel, çektikleri acıyı ucuz bulup aşkları karşısında, onları karşılaştıran kader sahibine şükrediyorlar hala... büyük bir minnet ve saygıyla.

*bitiş: 25.08.11 / 04:00

gergef

2011-08-01T22:36:00.006+03:00

sadece kelimelerim var benim. kendimi ifade edebildiğim.. üç beş tane aslında daha fazla değil... üstüste dizip sonra yıktığım sonra yeniden yaptığım kumdan kalelerim. kalıplara döktüğüm kalıp kalıp ördüğüm binalarım hep bu kelimelerden müteşekkil.. logolar misali aynı tanelerle ayrı şehirler inşa etmekteyim.

gariptir, aynı sözcükleri kullansam da 29 harfi evire çevire topaç yapsam da ayrı çeşinilerle tatlanıyor cümlelerim... kiminde sevgim kanatlanıyor kiminde öfkem kızıla çalıyor. kâh tutku ile çarpışıyor kâh nefret ile tutuşuyor sözlerim. fakat sahildeki kalelerimin kimi büyük, kimi küçük olsa da kimi su ile dağılıp kimi rüzgarla savrulsa da hepsi nasıl ki kumdan yapıldıysa, benim sözcüklerimin, seslerimin ve dahi cümlelerimin esas maddesinin sana olan sevgim olduğunu keşfettim.

bilirsin sen de benim gibi öğrendin; tüm duyguların menşe'idir sevgi... nefretin, kıskançlığın merhametin veya, hasetin hatta, tüm hissiyatın çekirdeğidir sevda... sevda ki kimi kula kimi hüda'ya yönelmiş. kimi nefsinden sudur etmiş yine nefsini sevmiş.. ama, her kim ile kendini inşa etmiş olursa olsun... her kime sulûk etmiş olursa olsun hayatın mayası oluvermiş..

şimdi... bakıyorum da yazdıklarıma.. yazıp sonra okuyamadıklarıma. bakıyorum da yaptıklarıma. kimi zaman pişman olduklarıma. yıktıysam da yaptıysam da. sulhte ve harpte. gece ile gündüzde. sesimi yükselttiğimde ya da sesinin altına gizlediğimde. kılıç kuşanıp at üstüne bindiğimde veya içinde sen olan çadırımda indiğimde. her yeri serap gördüğümde yahut vaha vaha dinlendiğimde her şeyde, her şe'nde, her yerde sana olan sevgim var benim. tüm örtülerin ardındasın sevgilim..

hayat, metalar ve insanlardan müteşekkil görünüyor... halbu ki hayat kelimelerden müteşekkil.. isimlerden. var eden ve yok eden, ilim ile kudreti örtüştüren hep harfler aslında... kader ekranında yazılım yazılım akıyor zaman...

işte sen. ve senle doğan kelimelerim. beni var ediyorsunuz esasında. ve ben hangi kıvamda, hangi tatta olursa olsun, var olduğum tüm anlarda hep sana olan sevgimi anlattım, anlatmaktayım ve umuyorum anlatacağım sevgilim...

iyi ki varsın kendisinden kelimelerimi devşirdiğim kıymetlim...

*Gergef: ağaçtan dört ayak üstüne portatif sürme tahtalardan yapılanları olduğu gibi; fildişili, bağalıları da olan, el işi oyalarının yapıldığı aletin adı. Eskiden en kıymetli el işleri bu aletle işlenirdi. Hemen her evde bulunur; genç kızlar çeyizlik ipekli, sırmalı işlemeleri bununla yaparlardı. Gergef aynı zamanda çeyiz ve işlemeleri oluşturmak içinde yapılır.

* fotoğraf google görsellerden alınmıştır.

cinnet

2011-07-22T16:55:00.005+03:00

doğru kişiye mi yazıyorum? yazmalıyım. ruznameye yazmak istiyorum ama en sevdiğim, en sevildiğim okusun istiyorum. sen doğru kişi misin?

dert dinlemek kolay değil. hele ki sebebi belli bile değilse. şikayete katlanmak zordur çoğu kez. bense katlanmanı değil, dinlemeni değil, hissetmeni istiyorum şu içimde bitmeyen sıkıntıyı.

acaba ben mi üretiyorum? üzgün olmak ağlamak mı istiyorum? mutlu mu oluyorum tasa içinde? bilmiyorum.

bazen çok uzak gibi geliyorsun dertlerime. uzak bir ufuktan izliyorsun gibi. anlamsız buluyorsun gibi. yoksa ben mi anlamsız buluyorum da sana mâl ediyorum?

ergen psikolojisi mi yaşadığım? nedensiz ağlamalar, kaprisler... (değil biliyorum.)

evvel de sen ahir de sen.. dersem sana... sebebi anlaşılacak kederimin; birine bu kadar değer vermemelisin.

dert de senden derman da.. dersem sana... derde düşürdükten sonra devasız bırakışını nasıl izah edeceğim?

söylesene kimsin sen? onlarca yüz içinde hangisisin? açtığım ve kapadığım kapılardan hangisinin ardında saklanıyorsun? neden ben hep, sen diye sana geldikçe bir başkasıyla karşılaşıyorum? neden bırakmamacasına tuttuğum ellerimden her seferinde kayıp gidiyorsun, kayıplara gidiyorsun, beni kaybediyorsun?

kaybetmek kazandıkça kaybetmek var ettikçe yok etmek var edildikçe yok edilmek cam ile elması takas etmek bir sinek ile koca yemeği mundar etmek panzehir ürettikçe zehirde ısrar etmek şüpheye düşürmek ayağa kalktıkça düşürmek düşmek düşleri kabusa çevirmek doğru ile yanlışı birbirine katık etmek biriken hazineye yazık etmek boşluk boşluk gezmek boşluktaki her adım kadar kalplere delik açmak sevgiyi boşaltmak dağa yağan kar olmak güveni geçitsiz kılmak şe'nin mi senin?

küçük bir kanser hücresi. minik minicik. dava açtı vücuda; "seni yok edeceğim. her gün azar azar seni tüketeceğim. dem ve damarına karışıp kendimi ulaşılmaz edeceğim. tutmak isteyeceksin beni, iyileştirmek isteyeceksin. kurtarmak isteyeceksin kendini yok olmaktan. her gün biraz daha azalmaktan. ben minik bir kanser hücresi vesvese gibi minik vesvese gibi kımıl kımıl. beynini yiyeceğim." dedi.

hastaya söylemediler içinde bir kanser hücresi olduğunu. kanat çırpa çırpa kaderine konduğunu. her geçen gün esintisini tufana çevirip adamı bir yaprak gibi savurduğunu söylemediler. doğru yerine yalan söylediler. iyileşeceksin bir şeyin yok dediler. öleceksin demediler. istediler ki madem kısa yaşayacak şen yaşasın. hayatına küsmesin tadını alsın.

hasta yalan olduğunu bile bile inandı yalana. uykusundan önce bir masal dinler gibi daldı oyuna. minik kanser hücresi büyürken vücudunda o beyninde vesveseyi büyütmedi. inandı iman etti.

nerden geldi aklıma minik kanser hücresi ve bile bile masala inanan adam bir de adamın vücudu? adamı adam yapan vücudu? senle benle bu cinnetle ne ilgisi var? neden hep hikayeler canlanıyor üzüldüğümde? hikayeler, hatıralar, insanlar?

bu susuz kuyunun başında kendi sesimin yankısını dinlemekten öleceğim. neden sesini duyamıyorum? sesini diyorum. dilinden çıkan değil gönlünün sesini diyorum. beni anlayan onaran diyorum.

beniöldürüyorsundiyorumhergündahaçokdahaçetinbirşekildehergündahazayıfdüşmüşkenüsteliköldürüyorsundiyorum.

senkatilmisin?

nedenbeniöldürüyorsunnedenkendiniöldürüyorsunnedenbunuyapıyorsun
çekellerinibendençekkatilinellerinisayısızbenzerleriniöldüriçindebanasevdiğimşifalıellerinlegel

olur mu?

dert dinlemek zordur. anlamak daha zor, hissetmek imkansızı. iki bedeni tek ruhta bir kılalım mı? sekerata hazır bir hasta, teşneye nazır ceset gibiyim. hissediyorum minik kanser hücresi büyüyor vücudumda.

şimdi sen beni öldüren katil misin yoksa şen öleyim diye masal anlatan şaman mı? şimdi sen ruhunu ruhumla nesc mi ediyorsun yoksa hergün yeni bir makas darbesi ile ayırıyor musun? (senhangiterzisinkesenmidikenmi.kesmedendikmeyendiktiğiniyenidenkesenmi.)

şimdi sen kimsin?

* fotoğraf; kim e sens

* pm: 16:54 - 03:10

çilek kızın masalı

2011-06-18T13:41:00.006+03:00

gündüzden saçın olsun, geceler beşiğin, denizler libasın olsun, kese kese büyü yavrum.
avuçlarına melekler konsun, her duan kabul olsun, ağlamayı unut yavrum
aşk olsun rızkın, sevdiğine yazılsın yazgın, aşıklar sofrasında otur yavrum.
sözünde doğruluk, sesinde sihir olsun. konuştuğunda tesirin olsun. sevilerek yaşa yavrum.

eee... eee... eee....

ninesinin ninnisi ile salınıp, masalını dinleyip daldığı uykusunda uyudu günler ve gecelerce. sağa sola dönüp, kimi gün düşler görüp kimi gün kabuslardan kaçıp uyudu uykusunu öylece. bazen hiç susmadan güldü sessizce, bazen ağladı biteviye. bazen kalktı yürüdü dağlar aştı devirdi, bazen yatağında belirdi.

uyudu uyanmadı. daldı ama ayılmadı. bu derin ve deliksiz uykudan bir türlü uyanmayınca, her gelen uyandırmak isteyip de ses duyuramayınca telaşlandı insanlar. her uykunun bir uyanışı, her düşün bir gerçeği vardı. çilek kız daldığı uykudan bir türlü uyanmadı. geceler sabahlara, nehirler okyanusa yol aldı. mevsimler diğer mevsime, ay onlarca kez kendi hallerine uğradı ama bizim çilek kız uykusundan uyanmadı.

on ayı tam kırkbir gün geçtiğinde, on birinci ayın onbirinci gününde, masal ile uyuyan masal ile uyanır dedi nine. kapıyı örtüp kehkeşanı açın. bana tam on bir yıldız ile on bir kardelen toplayın. evi karanfil ile tütsüleyip gelincik suyu ile yıkayın. şimdi beni kızımla yalnız bırakın. dedi nine.

ey ninni söyleyip masalımla uyuttuğum kızım, rüyaların söylediğine aldanma. kabuslar daimidir sanma. her düş'ün sonu vardır, görülecek çok rüyalar vardır. uyu fakat uyan yeniden, bir uykuya kanma. şimdi sana bir masal anlatacağım ki ilk anlattığımın yerini alsın. sevdalar ölümsüzdür diye inanma. sözüm bittiğinde bırak uykunun elini serbest kalsın. terk et rüyanı ki dünyayı dolansın. hakikatin bahrine dalsın. demiş nine. ve başlamış ikinci masalını anlatmaya.

çilek kızın masalı.

(çilek kızın masalını sonra dinleyelim...)

not: resim; şuşu

ayna/sız/lar

2011-06-12T14:54:00.014+03:00

iki ayna... aynı sırla sırlı, aynı boyla boylu, tam karşılıklı. gerçek denmez, masal değil, belki bir hayal kırpığı. birbiri içinde, kendinden geçip yekdiğerinde birbiri içine girdikçe çoğaldı ruhları. arttı gördükleri, göründükleri. bir saniyede binler oldular, bin kere taştılar. yerlerinde kalmayıp çoğaldılar. sonsuza vardılar.

ne düşse aralarına bekaya katladılar. bir bebek yüzü gülünce içlerinde, gülüşünü sayamadılar. bir gül ki sayısız koklayışla kokladılar. kendileri gibi hatıralarını da çoğalttılar. sevinçleri kadar hüzünlerini de çarptılar. bir damla süzülse birinin canında bir damla ile bahre ulaştılar. bir rüzgar ile üşüse biri, fırtınalar kopardılar. hiç bir şey olduğu gibi kalmadı. sayısız kere arttılar.

iki ayna... aynı sırla sırlı, aynı boyla boylu, tam karşılıklı. gerçek denmez, masal değil, belki bir hayal kırpığı. birbirleri içine geçip lâyezale vardıkça, geçip gitmeyip kıyısında durdukça, günden güne çoğaldıkça, zamanı ve mekanı unutup bir kendilerinden ibaret kaldıkça, taşıyamaz oldular. berikinin gözbebeğinde ötekinin sureti, diğerinde berikinin sireti. kendilerini sonsuz kez görmekten yoruldular. ne bırakabildiler sonsuzluğun bir kısmını ne tahammül edebildiler.

tahammüldü artık adı. kaldırmak için kalplerine baktılar. bunca güçten yoksun muydular?

"bir el aynası ki ikiye bölünmüş, biri diğer yarıya, geri kalanı öbür yarıya gömülmüş. bazen katlanırlar üzerlerine, bazen açılırlar ötelere. ya hiç görmezler birbirlerini, ya kendilerinden başkasını görmez gözleri." olmak istediler.

aynı sırla sırlı, aynı boyla boylu iki ayna gelince tam karşılıklı bu işin buraya varacağını bilmemiş, gerçeklerden geçip, hayale ermişti. halin tutsağı olmayı özgürce seçmişti. şimdi onca şeyi onca kez gördükten, sevinçten ve hüzünden başları döndükten, birbirlerine hergün yeniden aşık olup nefret ettikten sonra. tam da burada anlayamadılar bu şikayet ilk kimin kalbine düşmüştü?
kimden kime yüklenip de bölünmüştü?

bir salıncak, alınganlık ile vicdanın arasına kuruldu,
iki ayna günlerce bu ikisi arasında salınıp da uyudu.

bir gün uyandı birisi. su altından su üstüne çıkar gibi. veya gökyüzünden yere iner gibi. bildi, bu kendinden değildi. ne gördüyse gözleri, neyi yüklendiyse kalbi hiç şikayet etmemişti. sevdiğinin içinde binler kez çoğalmayı da sevdiğini binler kez çoğaltmayı da her an yeniden aynı coşkuya sevmişti. bildi ki bugüne değin bunu bilmemeyi seçmişti. aşka tahammül edilir miydi?
yoksa şimdiye değin sevdiği aşka tahammül mü etmişti?
incindi.

gördüklerini derledi gölgelerden. serdiklerini topladı güneşlerden. şüpheyi silemeden gönlünden içindeki aynaya baktı bir, bir de içine düştüğüne. seslendi diğerine, gün gün esiri olduğu ikizine.. dedi. bir şüpheye uyandım. hafifleyerek değil uykumdan, düşmek gibi uyandım. titredi içimdeki sular, hissettin mi? bir ateş yandı oyuklarımda, yaktı ki baştan sona kuytularımı, sen de yandın mı? soğuk bir kış gecesiydi, üşüdüm ruhumla, titredin mi?

sustu diğeri. berikinin yakarmasını sanki hiç işitmedi. işittiyse de kıymet vermedi. ya şüpheye yer olmadığından ya şüphenin doğruluğundan.
bildirmedi.
ne müştekiyim dedi. ne razıyım halime. ne de mutluyum seninle.
gitme ki eksilmeyeyim. benden kendini çekme ki ruhum bedenimden çekilmesin.
demedi.

onun dili sustu, diğerinin feri söndü. çağıl çağıl akan ırmakları zevale gömüldü. sonsuzluğun sırrı fena ile örtüldü.

iki ayna... aynı sırla sırlı, aynı boyla boylu, tam karşılıklı. gerçek denmez, masal değil, belki bir hayal kırpığı. sıradan olmadığını bu mukabelenin anlayamadan, sıradan bir tesadüf eseri sayarak varlıklarını. azaldılar. biriktirdiklerini bir bir bıraktılar.

fena bulmadan bekaya varmak, kaybetmeden sahabe safında yer tutmaktı emelleri. ama kim serayı görmeden süreyyanın kıymetini bilmişti? gayyaya düşmeden kim sevmişti firdevsi?

iki ayna. aynı sır ile birbirine açılan. açıldıkça çoğalan. birbirleriyle sonsuza varan.
sonsuzlukla imtihana, kaybettikten sonra ulaşmaya yazgılandılar.

artmışlardı, azaldılar. birbirleri yerine kırıklarında çoğaldılar. gerçek değillerdi, gerçeğe uyandılar.
hayallerini hatıralarına yatırdılar.
uyuttular.

not: fotoğraf google görsellerden alınmıştır.

sevgili günlük....

2011-05-30T11:42:00.005+03:00

Masmavi gökyüzü, beyaz pamuk şekeri bulutlar, yeşil entarileri ile ağaçlar, ılık bir meltem, yağmur ile toprağın kokusu. Bu yaşadığım tam bir bahar vurgunu.

Nasipse okul bitmek üzere. Şu bahar yoldan çıkarmasaydı zihnimi, ihtişamlı bir kapanış yapmayı planlıyordum lâkin ne mümkün. Orta yaş sendromuna girmeden evvel son bir gençlik baharı da sıkıştırmış oldum final kuşağına. Beni bekleyen onca makale ödev… kimin umrunda :P ah kış olsaydı tavan yapardı puanlar. Kör olsun baharın gözü.

Geçenlerde yağmura yakalandım. Bu sıralar çok uğruyor. Yarım saat yağıp gidiyor. Yanınızda sabun bulundurmak akıllıca. Eğer yakalanırsanız kurtuluş yok sırılsıklam ıslanacaksınız. Bi köpürtüp durulanmaktan zarar gelmez aslında. Ne diyordum, ha evet yakalandım geçen ben de yağmura. Kurtuluş yok ıslandım. Ama ne hoş oldu. Muhtemelen saklanabileceğim bir saçak bekleyeceğim vakit olsa ıslanmayacaktım. Ama yoktu. J şükür ki yoktu J

Bu yıl kampüste çevre düzenlemesi geçen yılara nispetle daha iyi, her yer yemyeşil çimen. Ah diyorum uzansam şöyle bir ağaç altında. Uyusam… mümkün mü J konyada başörtülü bir bayan çimene uzanıp uyur mu? Iı’ıhh. Hayır maalesef.

“Bu dünya erkeklerin dünyası anacım” edebiyatı yapmayacağım ama bazen erkek olsaydım ne hoş olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Neyse bizim de öbür dünyamız var.. yani inşallah vardır. (inşallah kazanırız anlamında)

Bugün bir sınavın son teslim tarihiymiş. Soru vermiş hoca meğer. Dün öğrendim. Gece soruyu cevapladım. Soru şudur efendim: “sanal topluluklardaki sosyal ağlarda karşılaşılabilecek en kötü güvenlik sorunuyla ilgili bir senaryo yazıp değerlendirin.” Gecenin kör saati sosyal ağlarda güvenliği araştırdım biraz. Bireysel bir komplo teorisi yazdım. Ancak o çıktı o saatte. Eğer birkaç gün öncesinde haberim olsaydı belki ulusal bir komplo teorisine durumu evirebilir ve hatta bunu bir roman taslağına çevirebilir bu yazdığım kötücül senaryo ile çok baskılı bir roman yazarı olabilir, paraları kırabilirdim. Sadece birkaç gün önce bilseydim ulusal güvenliğe bile atanabilirdim. :P nasip tabi.

Bu gün bi sınavım var. Yarın ve öbür gün de öyle. Siyaset sosyolojisinde TKP’yi inceledim. İyi oldu aslında artık bu konu hakkında bilgiçlik taslayabilirim. Bu arada bilgiç, yarınki bilgi sosyolojisine göre, halkın kıskandığı aydına, olumsallık barındıran bilgin kavramını bir adım ileriye götürüp olumsuzlaştırdığı bir kavrammış. Hani akıllılığın karşısında türettiği ukala, entellektüelin karşısına koyduğu entel gibi. Şu sosyoloji bitince benim bu çok karıncalı beynim neyle meşgul olacak bilemiyorum. Bu karıncaları doyurmak için iyi oluyordu ödevler.

Geçen hafta bugün kep attık. Sembolik diplomalarımızı aldık. Benim diplomamı mehlika aldı benimle kürsüye çıkıp. Allah nazardan saklasın. Bazen dışarıdan herşey kolay görünüyor, nazara geliyoruz. Halbuki ne kadar emek verilip ne kadar bedel ödeniyor bilinse.

Sadece küçük bir şey yapıyorum bazen ben. Hayatın dalgaları karşısında yüzemeyecek kadar yorulduğumda kendimi suya bırakıyorum. O beni havaya kaldırıyor. Yoksa bu kadar çok şeyle baş etmem gerektiği yerde eğer olaylarla mücadele etseydim çoktan boğulurdum. Anlayacağınız pışpışlanan bir saray prensesi olmadım hiçbir zaman. Sadece dilediğimde tacımı kendim taktım başıma, aynaya baktım ve gülümsedim. Fakat şunun bilincindeyim, ne elde ettiysem güzellikten yana, bu rabbimin bir ihsanıdır. Şükredemedim yeterince. Ve ne geldiyse başıma bunu ben istedim. Şükür ki rabbim hiçbir zaman hakettiğim cezayı kesmedi bana hep mühlet verdi. Haza min fazlı rabbi.

Şimdi şu hazırladığım TKP ödevini mail atmalıyım. Vaktim olmadığından okuyoruz formatında yeniden kaleme alamayacağım. Mümkün olsaydı iyi olurdu aslında.

Neyse… gevezeliğim tuttu iyiden.

Kazasız belasız bir bahar dileğimle. Hadi bana eyvallah.

hep benimle ol istiyorum

2011-05-14T02:06:00.009+03:00

tik tak tik tak... saat bir koşturmaca içinde. dur desem durur mu ki salise? minicik bir adım atar mı geriye? minicik bir adım, miniminnacık. bir dursa duracak akrep ve yelkovan. gün ve hafta. tam da baharda. dursun. saat mayısı vursun. ve tarih dursun.

korkuyorum. bir yama bohçası anlardan devşirdiğim. bir rüzgar hepsini uçuracak. korkuyorum. bahara kış düşecek diye, tuvalimdeki renkler solacak diye... korkuyorum...

geceye razıyım, uzun süreksiz yorgunluklara. ama belirsiz yolculuklara kapanmasın bavulum. gölgeli yarınlara.

tut içinden bir dilek. dileğim olsun. ve ki dileğin dilediğim olsun. başın göğe erdiğinde bir yıldız tut. kaysın seninle birlikte. gitme.

sesini rüzgara saklayıp, gülüşünü güneşle katlayıp, yüzünü bulutla bohçalayıp gitme. mevsimlerden, şehirden, demden eksilme.

köşe başında minik bir çiçek, boynu bükülecek.
yaz zamanı meltem, esmeyecek.
göletteki o küçük dalga, kıyıya hiç gelmeyecek gittiğinde.
biliyorum. rafta bir kaç kitap, kitapta bir kaç satır, her satırda bir kaç kelime "âh" olacak. elifin üzerindeki med uzayıp tûle varacak. lütfen, gönlünü gönlüme yakın tut, gitsen bile.

burdan git, bu şehirden, memleket dediğim bu beldeden. yağmurdan, denizden, ve göğün kuşağından geçerek git gideceğin yere.
ama benden geçme.
beni kendinden eksiltme.
benden... gitme... gitsen bile.

bir varmış bir yokmuş. sabrın sonu selametmiş

2011-04-29T23:55:00.005+03:00

1997 postmodern darbesi olduğu zaman Selçuk üniversitesinde sosyoloji öğrencisiydim. Bölümüne âşık, taze bir öğrenci. Hocalarımı dinlerken ibadet huşusu hissettiğimi hatırlıyorum. Çarşıya indiğimde saatlerce kitapçılarda zaman geçirdiğimi de…

O yıl, evimden, İstanbul’dan ayrılmanın verdiği ıstırapla İstanbul üniversitesine geçme hayalleri kuruyordum. Daha doğrusu bu niyetle Konya’ya gelmiştim. Ne yapacak ne edecek ama İstanbul’a geçecektim.

Fakat benim tahsil aldığım yıl içerisinde İstanbul’da başörtüsü yasakları başlamıştı. Orada okuyan arkadaşlarımdan sivil eylemlere katılma hikâyeleri dinliyordum. Bu yakışıksız yasak mutlaka kalkacaktı. Bugün ya da yarın.
Öyle olmadı. Yasaklar diğer şehirlere de sıçradı. Tahsil gördüğüm Selçuk üniversitesi de yasaklı okullar arasındaydı artık. Okuduğum yıl kampüsün çevresine örülen duvarlar bir yıl sonra, başörtülü öğrencilerin o duvarların arkasına geçmesini engelledi. Eğitimin özgürleştiren ortamına örülen kalın duvarlar. Bir tür hapishane. Kimdi mahkûm, içerideki mi dışarıdaki mi? Özgürlük artık neredeydi? İçeride mi dışarıda mı?
1998-1999 öğretim yılında Selçuk üniversitesinde başörtüsü yasakları başladığında okulumu dondurma kararı aldım. Bu süre içinde bazı arkadaşlar okulu bıraktı, bazıları örtülerini açmak zorunda bırakıldı. Bazı hocalarımız başörtüsü ile sınıfa giren arkadaşlarımız hakkında tutanak tutmadıkları için fişlendiler. Her zaman bilimin yüceliğini bize öğütleyen bir bilim kurumunda bilime aykırı davranışlar görüldü. Benim okulda olmadığım bu yıl, izlenimlerime göre, sosyoloji yapmaya çalışan, toplumu olduğu gibi görme derdinde olan, toplumun gerçeklerini kabullenmeyi prensip olarak kabul eden bölümüm için de oldukça sancılı bir dönemdi.
Okulu dondurup gittiğim bu bir yılın sonunda yasaklar devam ediyordu. Bil-mecburiye kayıt yenilemedim. Devamsızlık yaptığım ilk güz döneminin sonunda okulumla ilişiğimin kesildiğine dair bir beyanname aldım. Artık kayıtlı bir öğrenci değildim.
Bu beyanname ile karşılaştığımda, düşüncelerime, gönlüme sinen İslami duyarlılığın gençliğin de vermiş olduğu arabesk bir duygu salınımıydı yaşadığım. İnancıma göre yaşama isteğim “kötüler” tarafından engellenmişti. ve ben doğrudan yana olmuş, zorluk karşısında inancımdan taviz vermemiştim. İşte bu beyanname de bunun belgesiydi. Bugün kaybetmiştim ama yarın kazanacaktım. Muhakkak ki zafer inananlarındı.
Bu düşünce beni ayakta tuttu. Kimseden nefret etmedim. Ben Müslümandım ve Müslümanın tek vazifesi sosyoloji okumak değildi. Bu belki varlık gayemi gerçekleştirmek için bir araçtı. Şimdi yeni bir şeyler yapmak gerekiyordu. Ama ne?
Pek çok arkadaşımız “ama ne?” sorusuna farklı cevaplar verdi. Kimi yurtdışına ‘hicret’ etti. Kimi alternatif eğitim yollarını denedi. Kimi evlendi. Şu bir gerçek ki çok nitelikli ve iyi karakterli bir nesil, Türk eğitim hayatından bi’şekilde men edildi.
Ben de kitaplara gömüldüm. Düşünüyorum da okumadan, paylaşmadan, konuşmadan, yeni bir güzellikle tanışmadan yaşamak benim için ölmekle eş değer olurdu sanırım. Okudum. Çok okudum. Geceleri kalkarak yatağımdan, okudum. Okuduklarımı paylaştım. Paylaştıkça pek çok kişi tanıdım. Her gün hâle hâle genişledi tanıdıklarım.
Pek çok genç dimağ ile ontolojik sorular sorduk, cevaplarını aradık. Hayata geliş amacımızı çözümledik. An’a, gün’e, zaman’a güzel şeyler katmak istedik. Bana yaşam enerjisi veren, o gün yanımda olan herkese teşekkür ederim.
Öyle tempolu geçiyordu ki günler, başlarda bu denli özleyeceğimi düşünmedim okulumu. Ama giderek özledim. Yarım kalan her iş, ince bir sızı gibi, kapanmamış yara gibi acıtıyor insanın ruhunu. Sosyoloji okuyan herkese imrendim. Bir gün, acaba bir gün dedim, bitirebilir miyim? Yeniden okuluma dönebilir miyim?
Hikâyenin burasında henüz eğitim affı çıkmadan önce evlendim. Bir de anne oldum. İstanbul’a iyiden yerleştim. Sonra bir gün, artık tutkuya dönüştüğünde özlemim, yeni bir af çıktığını öğrendim. On bir yıl aradan sonra Konya’ya geri döndüm.
Görece rahatlamış olan kampüste başörtülü öğrencileri görmek inanılmaz bir güzellikti. Fakat başörtüsü konusunda her fakülte ayrı bir tutum sergiliyordu. Sahiden bu ülke, eğitim alabilmek için başörtüsünün üzerine şapka, bere ya da peruk takmış öğrencileri gördü. Umarım bir daha böyle bir çelişki, böyle bir komedi yaşamak zorunda kalmayız. Gördüğümüz göreceğimiz son insanlık ayıbı olur umarım.
Okula dönmek demek artık elimi kolumu sallaya sallaya ‘o lalala’ mırıldana mırıldana kampüste salınmak demek değildi. Artık beni bekleyen ağır bir bedel vardı. Okula dönmek demek artık, 3,5 yaşında olan kızımdan, evimden, eşimden ve aile sorumluluklarımdan ayrılmak demekti. Okula dönmek demek, gündüz ev hanımı olup gece öğrenci olmak demekti. Uykusuzluk, artan maddi külfet, bölünen kimlik demekti.
Ve istediğimi sandığım şeyi gerçekten isteyip istemediğim sorusuyla yüzleştikten sonra kararımızı verdik. Okula dönecektim. Artık okumak sadece benim kararıma bağlı değildi. Bensizliğe tahammül edecek bir kızım, eşim, kızıma bakacak bir ailem vardı. En yakınlarımın desteği ile kaydımı yaptırdım. Artık yeniden sosyoloji öğrencisiydim. Okumayı istediğim tek bölüm.
Yılların özlemi ile fakülteme döndüğümde pınar bulmuş susuz gibi dersleri içtim içtim içtim… kana kana… Geçer notla iktifa etmeyip en iyisini istememin ardında bu, yitiğini bulmuşluk heyecanı olsa gerek.
Onca özlememe, onca heyecanıma rağmen evden ayrılıp Konya’ya gelmek önceleri tam bir işkenceydi benim için. Sıcak yatağında uyuyan kızımı alıp havaalanına gitmek (gitmeyi istememek, kapılara yapışıp kalmak, ağlamak, karnıma sancı oturması), kızımdan birkaç saat ayrılmaya dayanamazken, haftalara tahammül etmek ziyadesiyle yorucu ve yıpratıcıydı.
Sonra Mehlika, kardeş duasına çıktı. Bir gün değil her gün. Ağlayarak sızlayarak istedi. Allah’ım dedi ne olur bir kardeş ver bana. Anne dedi bana, Allah neden dualarımı kabul etmiyor?
Diyemedim, kızım ben okuyacağım. Diyemedim ben daha büyümedim. Gerçekleşmemiş hayallerim var benim diyemedim. Haklıydı. Ve Allah duasını kabul etti. Mehlika için bana bir kardeş emanet etti.
Rana, bedenime yerleştirildiğinde ben iki yılı birden verdim. 2. Ve 3. Yılların güz dönemlerini. Kütüphanede akşamladığım günlerde sırtımda büyük bir sancıyla yürürken konukevine, ağlamamak için sabrettim. Yanımda kuruyemiş, süt ve bisküvi taşıdım. Her gün 4 litre sıvı almaya dikkat edip, kantinde neden meyve satılmıyor diye şikayetlendim; “Ne olacak bu gençlerin hali, çok sağlıksız besleniyorlar.” Hormonların da etkisiyle her gün olur olmaz her şey için mızırdanıp ağladım. Doktorun tavsiyesine uymayıp eve dönerek patik örmedim. Her gün iki sınava girdiğim finallerde bebiş erken doğmasın diye dua ettim.
Ve sonra Rana doğdu. Neden dediler, kim bakacak dediler. E kızım zamanında okusaydın ya dediler. Madem okudun o zaman bunu neden getirdin dediler. Haklıydılar.
Ama ben her zaman yaptığımı yaptım. İyimser oldum. Allah’a güvendim. İyi bir kul değilim belki. Ama O çok merhametli. Her şeye ve her hatama rağmen…
Evet, benim gerçekleşmeyen hayallerim vardı. Özlemlerim vardı. Küllenmiş ideallerim bir de. Fakat, abla olmak isteyen kızıma kayıtsız kalamazdım. Ve umuyordum, inanıyordum; Allah bir kapı açacaktı. Ne zaman açmamıştı?
Doğum sonrası bir dönem ara verdikten sonra, okuluma yeniden dönüşümde Gamze Hocamın sayesinde Süreyya ablayla tanıştım. Bebeğimin bakıcısı. Hiçbir yurt, bebeğimle kalmama izin vermedi. Ümitsiz ve mahcup konukevine geldiğimde Erol Bey, ‘hiçbir yer arama burada kal’ dedi. Süreyya abla, ‘kızına ben bakarım sen endişelenme’ dedi. Ama sadece kızıma değil bana da annelik etti.
Şimdi yine iki yılı birden okuyorum. 3. Ve 4. Yılın bahar dönemlerini. Bitirebilir miyim bilmiyorum, ama bitirsem fena olmayacak.  bol bol ders çalışıyorum. Okuyorum. Çok okuyorum. Rana’yı Süreyya teyzesine emanet edip kütüphaneye kapanıyorum. Aralarda bol bol fotoğraf çekiyorum. Şu sıra babaannesinde olan Mehlika’mı özlüyorum.
Ve şükrediyorum, bana böylesi güzel öğretmenler ve arkadaşlar bahşeden, bana beni destekleyen bir aile ihsan eden Rabbime, verdiği imkânlar için çok şükrediyorum.
Eğer bu okulu bitirebilirsem bu bir ekip çalışmasının ürünü olacak. Ve sırası gelmişken onları anmalıyım; eşime ve çocuklarıma, aileme ve eşimin ailesine tüm fedakârlıkları için teşekkür ederim. Ve öğretmenlerime, bana inanıp destekledikleri için, moral verdikleri için teşekkür ederim. Elbette sınıf arkadaşlarıma… sayısız sebepten dolayı. Bir de dostlarıma. Beni okulumla paylaşmaya razı oldukları için. Bir de adını bilmediğim, unuttuğum ya da söylemediğim moral kahramanlarıma, azim örneklerine de çokça teşekkür ederim.
Hayat ince sicim binlerce bağ. Her zaman güzellikler üretebilmek ve güzel şeyler için yüreklendirebilmek dileği ile.

damar

2011-02-07T13:42:00.008+02:00

süleyman dayandı asasına. güçlü ve vakur.
dayandı asasına süleyman. ölürken usul usul.
gözleri son eserinde. cinler amade iken emrine.
bu mescit dedi bitecek. ve ben izleyeceğim sizi böylece.

süleyman dayandı asasına. koca süleyman. hüdüdü konuşturan. bir anda tahtı yanına getiren. melikenin gönlünü sabadan çekip çekiştiren. bir göz yanılmasıyla belkısın ayak bileklerini açtırıp da gören.

o öyle bir kul ki.. ona, rüzgar kul. ateş kul. hava kul. şanı büyük, ünü yüce süleyman. güçlülerden güçlü süleyman. dayandı asasına. gözü son eserinde. bekliyorum dedi. bitecek. ben burdan ayrılmadan önce.

bir gün değil günlerce. bir gece değil gecelerin her deminde. eğilmeden bükülmeden. son sözüne yeni bir söz katık etmeden. gölgesinin şeklini değiştirmeden. güneşten sıkılıp rüzgardan yön çevirmeden. dağ gibi durdu duracağı yerde. gözü son eserinde. lisanında bir sözcük. inceden inceye kuruyup gidecek. süleyman bu söz ile yavaş yavaş ölecek. dedi durmadı. konuştu susmadı. sözünü cinlerden sakınmadı; bu eser ben bir adım atmadan bitecek.

süleyman dayandı asasına.
güçlü ve vakur.
dayandı asasına süleyman.
ölürken usul usul.
gözleri son eserinde.

korktular. cinler. büyüktü süleyman. güçlüydü. sesinde mağaraların gizleri, duruşunda dağların sertliği gizliydi. hızlandılar hızlanabildiğince. söz söze eklemeden. göz göze gelmeden. gözleri süleymanın gölgesinde. kulakları, ayak sesinde. ah bir gitse süleyman. gitse de bıraksalar şu işi. gitse de bitse yorgunluk derdi. gitmedi süleyman.

dayandı asasına. güçlü ve vakur. dayandı ki asasına ölürken usul usul, anlamasın öldüğünü kimseler. bitirsinler bitmesi gereken eseri, bitirmeden gitmesinler. süleyman güçlüydü asa ondan da güçlü. taşıdı bir ölüyü belli etmeden öldüğünü.

küçük bir karınca. bir ur gibi oydu asasının içini yavaşça. bir küçük karınca. arkadaşlarına haber verdi. gelin dedi. bir yol buldum. sızı sızı sızacak. bu asayı tam da burdan kıracak.

bir karınca. bir karınca daha. /karıncalar çoğaldıkça... / genişledi kırılacak damar, boylu boyunca.

ölmüştü süleyman. güçlü ve vakur. sözüne söz katmadan gözünü mescitten ayırmadan. tutmuştu asa. bir ölüyü, ölü olduğunu kimseye anlatmadan. ince bir ağıt için kıpırdanmadan. içinde bir yol sızı sızı kederi akıtsa da, lisan-ı hâl'e yansıtmadan.

bir karınca. bir karınca daha.
karıncalar çoğaldıkça...
kırıldı damar. kırıldı asa.
düştü süleyman.
herkesin güçlü bildiği ölmüş süleyman.

bi aralık...

2011-02-04T15:00:00.009+02:00

günaydın canım,

şimdi görüştük seninle... sen derse giriyorsun.. ben soğuk bir konya sabahının kucağında kütüphanedeyim.

bu salona girerken koca gövdesiyle, yaratılış atlası zor bela, gücele, kalkarak yerinden selam veriyor bana. merhaba yaratılış atlası diyorum aman dikkat et kimsenin ayağına düşme. o koca kitap alınıyor sanki söylediğime. bi daha ona cüssesi ile takılmayacağım. sanırım yumuşak bir kalbi var.

yer altı suları ile göz göze geldim geçen. aman allahım kimse duymuyor, ben bile onca yankının ve karanlığın içinden zorlukla duydum sesini. bir dinlesen canım ne masallar anlatıyor. dün masamdaydım duydum. akıp geçtiği ülkelerden benim hiç bilmediğim bir lisan ile türküler söylüyor.

bakma sen böyle iki içli kitaptan bahsettiğime. pek sivri tipler de var bu kütüphanede. bir kaç gün önce tüm keskinliği ve ukalalığı ile Quantum fiziği, "hey selam!" dedi bana. nasıl tırstım anlatamam. sonradan öğrendim ki nicedir beni gözlüyormuş, bakmış ben onu umursamadan geçip gidiyorum, burda ben de varım demek istemiş. biliyorsun bu quantum fiziği az iş çevirmedi. pek çok insanın aklını çeldi, yoldan çıkardı. hafezenallah şu yoğunlukta zihnimi meşgul etmesin diye bir daha onun bulunduğu kitaplığın önünden geçmemeye niyet ettim.

ama şu dersler, belki bu yıl bi bitsin, Alev Alatlı'dan bi dinleyelim bakalım bu efsanenin hikayesini.

ne diyordum? sen derse girmiştin en son. ben bu kitapların hemen ayak uçlarıyla engin camların arasına dizili masalardan birine çökmüş, başımı eğmiş sana yazıyorum.

hava soğuk. ağaçların yaprakları da kalmadı sayılır tek tük. tek yeşillik kütüphanenin çevresindeki sütunları saran sarmaşıklar. çimenler bile sarıya dönük.

güneş mızmız üşengeç kocakarı gibi. çekmiş bulutları üzerine, banane uyanmıcam der gibi. iyiden sarılmış yorganına belli ki, bir kaç saç teli kalmış dışarıda.

bu sebeple ışık suratsız suratsız kolaçan ediyor dışarıyı. rüzgara iş çıktı, asık suratlı ağaçlara takılıp dans ediyor onlarla. arada yapraklarını çekiştirip düşürüyor. tıpkı yaramaz çocuk gibi soğuk elleri ile insanların bedenlerini gıdıklıyor.

şimdi sen burda olsan ısınırdı her yer. güneş dilediği kadar saklansın yatağında ,senin kolların ısıtırdı beni. ışıtırdın çevremi. nasip. varlığının içimdeki aksi bile hayatı güzelleştirmeye yetiyor.

söz buraya gelmişken, iyi ki varsın sevgilim.

T A B U T

2011-01-31T01:46:00.006+02:00

beş kurşun. isabet etti. geceydi göremedim kimdi faili. bir tanıdık ses. sadece. silah sesinin ardında. bir köpek havlamasında. saklandı sokağa.

beş kurşun. isabet etti. hatır ile gönle değdi biri. aklım kanadı, acıtınca diğeri. kalpti inleyen usuldan. nefis ah etti hemen ardından. parçalanmaz derler ya parçalandı ruhum sonuncu kurşundan.

bir ses yumuşak. tanıdık sanki... tanımıştım sanki. hani tanımak değil de bildiydim. bilmek değil de. iman ettiydim. kayıtsız şartsız güvendi. yoksa teslim mi?

beş sert kurşun o yumuşak lisandan. biri göğe saplandı. gök boşaldı. biri yere düştü. yer dağıldı. suya değince diğeri, kaynadı denizler. buz tuttu ateş, düşünce öteki. beşincisi arşa değdi. kıyamet işte burda belirdi.

biri beşe eş. beşi birinde saklı. her birinde beş kurşun yarası. tenin de can ile cananın da aldı canını.

(hepi topu bir/er ân'dı. c/ân/lar aldı.)

beş latife teslim-i can edip mahkeme-i canan kurdular. maktülü, katil bildiler. katile masum dediler. silahı elinde tutana değil, ele silah verene ceza kestiler. öldüreni affedip ölene hüküm biçtiler.

mahkeme kararıdır. beş maddeden mürekkep. her bir kurşuna bir affettirici bir de azmettirici sebep eklediler.

beş kürek toprak döktüler tabuta. yer toprak, gök toprak, su toprak, ateş toprak, arşa takılı dualar toprak. kat kat örttüler de üzerini. ısıtmadı hiç biri.

yâri affetse de latifeler. hiç biri affetmedi kendini.

C SALONU

2011-01-23T19:04:00.006+02:00

C SALONU

Kütüphanede çalışmaya başladığım ilk günden bu yana kendime mesken edindiğim suratsız salon. Eğer iki benzer şeyin birbirini kozmik olarak çektiği doğruysa sırf bu salonu seçtiğim için psikoloğa gidebilirim.

Kütüphanenin giriş katındaki üç salonu içinde en soğuk, en kasvetli, en baba salonudur C salonu. Hakikaten A salonunun popüler neşeli haline, B salonunun ılımlı liberal tutumuna karşın yüzündeki tüm haşinliği ile birlikte köşesine çekilmiş müstağni bir tavır sergiler diğer odalara ve odaların öğrencilerine.

Geniş caddeleri, keyifli ve baygın tavırları, balkonlarından el sallayan şuh manken fotoğrafları ile A salonu kütüphanenin tatil beldesi gibidir. Bir arı kovanı gibi sürekli misafir ağırlayan salon, oldukça kilolu ve fakat koca gülümsemesi ile konuklarını hoş eden mahir bir kadına benzer. Öğrencilerini bir bir yerleştirir masalarına. Ve onlara bir süre sonra ninniler söylemeye başlar sesini gizleyerek, gelip gidenlerin ayak seslerinin tıkırtılarında…

Güneşin yaramaz bir çocuk gibi sekip durduğu masalardan birine oturduğunuz zaman, sarılır kollarınıza odanın sıcaklığı. Isıtır… ısıtır hayalleriniz ile rüyalarınızı. Siz ne kadar elinizdeki kitaba konsantre olmaya çalışsanız da güneş bir ensenizi okşar, bir kulağınızı gıdıklar. Olmadı size masallar fısıldar. Bir süre sonra bir hayale doğru yelken açmanız veya başınızı masaya yaslayıp uyumanız işten değildir.

B salonu ise ölçülü bir öğretmen gibidir. Güneşi hizaya çekmiş görünür. Işık huzmeleri içeriye biraz daha haddini bilir, kütüphane ahlakına biraz daha uyum sağlamış bir edep ile nüfuz eder. Adeta o da öğrenciler gibi baş eğip diz bükmüş kitap sayfalarında gezer gibidir. Bu salon, güneşin öğrencileri ayartasına izin vermez. Ferah fakat disiplinli bir hava ile ortamın kemendini ne tamamen geniş bırakır ne de sıkıca düğümler. Gülümsemesini eksik etmeyen ama kaya gibi durmayı bilen eğitmen tavırlıdır. Kendinizi güvende hissedersiniz masalarında.

Bizim C salonu ise, bu iki iyimser odaya göre karamsar bir görüntü arz eder. Sanki büyük dertleri vardır. Kurtarılacak bir dünya onu beklemektedir. Ve onun, dünyaya seslenebilmek için, misafir ettiği öğrencilerine söyleyeceği pek çok sözü birikmiştir.

Daracık sokakları bir devrimci gibi otorite karşıtı görünür. Salonun kendi hükümranlığına rağmen kütüphane geneline göre aykırılığı, kural tanımazlığı, kendi başına buyrukluğu bir kütüphane gezginince ilk göze çarpan farkıdır.

Kasvetli ve kötümser havası, güneş ile ezeli kavgası onu ayrıcalıklı kılmıştır. Onu sevenler sabahın ilk saatlerinde hiçbir yere uğramadan kucağına gelir ve her zaman oturdukları yerlerine kurulurlar. Bundan sonra birkaç saat hemen hiç kimse gelmez. Ta ki diğer salonlar doluncaya kadar. Sonra ikinci kısım insanlar uğramaya başlarlar salona. A ve B odalarında ilişebilecek bir köşe bulamayan mülteciler bil-mecburiye süzülürler C salonuna.

O ilk gelenler, hep son gidenlerdir mütemadiyen. C salonunun müdavimleri. Bilmeden aralarında kurulan bir ağın sinir uçları. Her biri bir masanın bir ucuna yerleşip salonun mümessilliğini yaparlar. Sonradan gelen ve ilk fırsatta gidecek olanlarsa bu demirbaş konukların yanına ilişirler bir bir…

Odaya adım attığınızda, eğer yönünüzü değiştirmeden ilk sokağa girecek olursanız iri gövdeleri ile “yaratılış atlası” kardeşler karşılarlar sizi. Cüsseleri öylesi ağırdır ki artık biri onları alana kadar ayakta durmaktan vaz geçmiş, kendileri ile konuşacak olanları yata yata beklemeye başlamışlardır. İlk kitaplıkta ve gözünüzden kaçmayacak ilk rafına yerleşmeleri boşuna değildir. Size girdiğiniz salonun manevi ağırlığını hissettirecek ağır abiler gibidirler. Merhaba demeden geçmek edepten değildir. Göz ucuyla bir selam verip izinlerini aldıktan sonra derse oturmak salon raconu açısından şık bir harekettir. Bu sokağın sonuna vardığınızda Mevlana, kulağınıza bir nefes verir , bir ‘hu’ çeker. Lisan-ı haliyle “Edep ile gelen lütuf ile buradan ayrılır” der.

Ve bu ilk sınanıştan sonra mekâna adım atarsınız. Dersiniz, sandalyeniz ve masanız… üç cepheli salonun bir köşesine, her gün görerek aşinası olduğunuz çalışma arkadaşlarınızın arasına sessizce kayıtlanırsınız.

Ben bu yeni memleketimde Calculus sokağının hemen bitiminde oturuyorum genellikle. Ve eğer geç kalmadıysam sığınıveriyorum hemen camın önüne, sırtımı duvara verip yüzümü insanlara çevirerek hem de. Böylece C salonu ile müdavimlerini daha iyi gözlemleyebiliyorum.

Şu sıralar raflardaki kitapları ellerine alıp araştırma yapanlar epey az. Malum final haftası herkes eli kucağı dolu dolu geliyor masasına.

Hukuk öğrencileri görünüşte dağınık bir şekilde yayılıyorlar salona. Birbirlerinden haberdarlar fakat sanki kayıtsız bir eda ile çalışıyorlar. Pek çoğu ellerindeki metne gömülmüş bir bal mumu heykel görüntüsü oluşturuyor. Sağa sola bakmadan, gözlerini bir an bile ellerindeki metinden ayırmadan okuyorlar. Ve daima çiziyorlar satırları. Merak ediyorum hepsi çizilecekse sayfanın, neden çizilmiş kabul etmiyorlar diye. Sonra biri kalkıyor, ardından diğeri ona yetişiyor ve bir başkası derken hepsi birlikte ara veriyorlar. Meğer arkadaşlarmış.

Hemen cam kenarındaki masaya iki arkadaş yerleşiyor çapraz bir şekilde. Biri kız biri erkek. Saçları beline iniyor kızın ve ona bakarken sevgi dökülüyor gözlerinden erkeğin.

Yine böyle bir çift, kitaplıklar kısmındaki bir masaya yerleşip, yan yana oturuyorlar koltuklarına. Konuşa konuşa çalışıyorlar. Biri diğerinden evvel gelse de kimse yerleşmiyor yanlarına. Biliyorlar birinin varlığı ötekinin delili. Şimdi değilse de az sonra gelecek diğeri.

Eğer bir ses kıpırtısından dahi rahatsız oluyorsanız sayısal öğrencilerle aynı masaya oturmamalısınız. Mutlaka anlamadıkları konular hakkında yanındaki ile istişare edeceklerdir. Bir de eğer masanıza bir çift oturdu ise vay halinize. Konuşmak için her fırsat değerlendirilecek, zamandan anlar devşirilecektir. Böyle bir durumda en iyisi ses etmeden başka bir masaya taşınmak.

Saatler saatleri kovaladıkça, sabah aydınlığının C salonunun ciddiyetinden korka çekine odayı dolduruşunun yerini gece karanlığı alır. Odaya hasbel kader gelen turistler akşam karanlığı çökmeden ayrılmışlardır. Geriye sınav günleri boyunca bu ülkeyi terk etmeyen müdavimler kalmıştır. Sonra onlar da yavaş yavaş hareketlenirler. Aynı pozisyonda saatler geçirmekten kaynaklanan kilitli bedenlerini açmak için gerinirler sağa sola. Salon görevlisi masalarda bırakılan kitapları toplar usulca. Boş sandalyeleri yerleştirir masalarına.

Son, üç, ki, bir… evet giderek azalmıştır sakinler. Birbirlerine gülümseyerek kalkmıştır çiftler. Calculus sokağı geceye hazırlanır koca gövdeleriyle. Buranın Grand Father’ları olarak denklemlerden oluşan meze sofrası kurarlar kendilerine. Gülşenî’ler sema ayini için ilahi söylemeye başlarlar. Yer altı suları için için ağlarlar yeryüzünden devşirdikleri hikâyelerin kederiyle.

Ve artık bir ya da iki kişi kalmıştır kütüphanenin köşelerinde. Kitaplar sabırsızlıkla sıranın kendisine gelmesini beklerler. Raflardan bir uğultu yükselir ve salon görevlisi duyar bu hoşnutsuzluğu.

Evet arkadaşlar, der. Hadi artık gidin kapansın kapılar. Siz gidin ki konuşsun sayfalar. Kâh tek başınıza kâh arkadaş arkadaşa yayıldınız odalara. Gidin ki birlik olsun dağınık nüshalar…

Matematik, fizik ve biyoloji sokakları son bir çeki düzen verirler kisvelerine. Tasavvuf ve Kuranî ilimler sözleri bırakıp köşeye, bir cezbe haline bürünürler.

Son öğrenci de ayrılınca odadan, görünürde ayrı olan anlam titreşimleri soyunarak harfleri üzerlerinden, kayıtlı oldukları cümleleri terk ederek tümünden, ciltlerini söküp bedenlerinden sadece anlamdan ibaret kalıverirler.

Nerde Kuran ayeti, hangisidir matematik denklemi, neyi anlatır kimyanın periyodik cetveli, canlıların yaşam biçimi… Sınırlar kaybolur. İlimler bıraktığında kelimeleri. Söküp attığında manasız şekli. Bir anlam içinde her biri bütün olur. Bir’den gelip Bir’e varırlar. Hay’dan gelip Hû olurlar…

Bizim asık suratlı C salonu, gündüz mana mana çoğalan gençleri ağırladığı gibi; gece, hayata anlam veren öze mihmandar, secdeye mescit, ateşe sirac, şemme pervane, semaya seccade olur…

Varlığın karşısında yok… yok oldukça var olur… Vahid’den Ehad’e, Ehad’den Vahid’e yol bulur.

Bense bu tezgâhta bir ip olup yaşamı dokurum. An an, gün gün, dem ve dem…

özledim.çook...

2010-12-12T17:56:00.007+02:00

az kaldı. zamanlardan zamanları eksilttik. günlerden günleri çıkardık. geceyi sabaha taksim ettik. tek'liğimizi sevgimiz ile çoğalttık. biz olmaya bölünmüşlükle ulaştık. hasreti çeke çeke incelttik. damıttık... az kaldı. son saatlerdeyim şehrine varmak için. kapında gözü yaşlı görünmek için... öyle özledim ki bilemezsin.

ama bilirsin, nasıl da severim istanbulu. martılarını özledim. soğuk kış günü elimi boğaz kıyısında içtiğim çay ile ısıtmayı özledim. vapura binip bir kıyısından diğerine salınmayı ve de... üsküdarı, denizi, o kalabalık güruhu sonra.... herşeyi...

ama fakat hem de lâkin... ama herşeyen çok... daha çok... en çok... seni özledim... canım...

aşkın bir hediye gibi avuçlarıma bırakıldığından bu yana. sen oldu istanbul... gözlerin oldu tenhalar. saklandığım yamaçlar... bazen bir çocuk gibi kaçıyorum sana. kimsecikler bilmesin bu gizli bahçeyi... huzurun, sükûnun, korunmuşluğun bu diğer adını bilmesin kimse...

zannederim dinmeyecek bu özlem. ben her an hatta yanındayken senin, yine seni özleyeceğim. içimdeki korkular umacı masalları anlattığında kollarına gömüleceğim. ama bitmeyecek korkularım. bin kez seni sevdiğimi söyleyecek bin kez hiç söylememiş gibi olacağım. hep biten anların yasını tutup senli dakikalar için şükredeceğim.

seni sevmek her an yeniden başka bir rayiha ile açan bir çiçeği koklamak gibi... bitimsiz, şaşırtıcı ve ayartan... seni sevmek her an susayıp ayrı çeşnilerle leziz bir suyu içmek gibi... doyulmaz, onaran ve şifalı... seni özlemek, güle can vermek gibi; acıtan ama mutlu kılan...

seni çok özledim. ve seni iyi ki özledim.

iyi ki varsın birtanem. en güzel hediyemsin hayattan aldığım...

sökük

2010-11-29T18:47:00.008+02:00

biliyorum buralarda bir yerlerde... belki şu yastığın altında, yada bakışımdaki kırıklıkta, olmadı geceye asılı salıncakta tıngır mıngır kıvamında veya sesimin ince serin tonunda... saklanmış, cümlelerime pusu kurmuş da kelimelerimi azaltmış. göremiyorum ama nefesini hissediyorum, hırıltılı bir soğuk, acıtan bir sıcaklıkla donanmış... biliyorum buralarda bir yerde, sana gelemeyen gelemedikçe büyüyen, yüzümü peçeyle örten, içimi buran birşey bu... usul usul yavaşça ama sızı sızı acıtan bir şey... kıvrım kıvrım büken büküldükçe duman duman tüten bir şey...

tam dilimin ucunda, senden kaçırdığım sözlerimin kıyısında... hayata dair küskünlükle ucuca... buz kesen bir denizin soğuğu ve karlı dağların ayazı ile içiçe, gönül gönüle, sarmaş dolaş...

s.i.t.e.m....

gözlerimin kıyısında dalga dalga kıpırdanıyor elimde değil. okuduğum kitabın sayfalarına harf olup kıvrılıyor, cümle cümle akıyor. silmek istiyorum fakat ne gözdeki buğu ne satırdaki gölge siliniyor.

gece sitem oluyor, ses sitem, şarkı sitem... sözcük ile anlam, zarf ile mazruf, lüb ile kabuk baştan başa sitem. içimdeki bahar ağacı tepeden tırnağa güz oluyor. güller kırağı mahkûmu...

gelince aklına ismim, neden hayatı benim için de bölüştürmedin? budur hakkın deyip gölgemin peşine düşmedin?

ki biliyordun; edecektim ki ettim; incindim.

şimdi uyu sen mutlu mesut bir çehre ile salındığım düşlerinde... sen göremesen de, ben o yüzdeki tebessümü hiç olmazsa bu gece için sildim sevgilim. ama sen uyu huzurlu ve mutlu...sakin gecelerde... ben tam da o geceden çaldığım bir yıldızın zayıf ve ağır aksak ışığının izinde gönlümdeki sökükleri dikeceğim. ve sen uyu altına sitemlerimi iliştirdiğim yumuşak yastığına başını koyarak...

iyi geceler sevgilim.

9 aralık on. bir kırk.

kendi adıma konuşmak gerekirse...

2010-11-02T06:17:00.006+02:00

Dersim gereği, başörtüsü hakkında okumalar yapmaya çalışıyorum. şu an elimde olan kitap kamusal alanda başörtülüler adını taşıyor ve nazife şişmanın f. k. barbarosoğlu ile yaptığı söyleşileri içeriyor.

gerek nazife hanımın soruları gerek fatma hanımın cevapları "allahım bu söyleşiye şahit olmayı ne çok isterdim, acaba fatma hanım nerde konuşuyor ki gidip dinlesem" dedirtti bana.

hanımlar pek çok meseleye hem de lisan-ı latif ile değinmişler. kitapta, mühim çözümlemeleri hiç de zorlanmadan okuyabiliyorsunuz. seviyeli bir tartışmaya şahit oluyorsunuz.

nazife hanım ve fatma hanımın tartışma konularından birisi de başörtülülerin temsilci misyonu üzerine olmuş. ki bu konu içimi epey bi gıcıkladı. okumalarım hakkında zaten not almayı düşünüyordum. ben de buradan başlayayım dedim.

başörtülü olan bizlerin -kendi adıma konuşmak gerekirse- en büyük sorunumuz bi türlü kendi adımıza konuşamayışımızdır. toplumsal hayatın içinde ne kadar istesek de bi türlü kendimiz olarak var olamayız. sadece "ben" olarak var olma derdimiz iki ayrı kesim için asla kabullenilemez bir durumdur.

birileri kendilerini, birileri de kendilerinin dışındaki tüm kötü, geri, bayağı değerleri temsil ettiğimizi söyleyerek bize, bana karışma hak ve salahiyetini elinde tutar. ve bu hak ve salahiyetini de her fırsatta kullanır.

dindar kesim başörtülüler üzerinde hak sahibidir. kendini öyle görür ve bir başörtülü, bu kesimin hoş görmediği bir şey yaptığı zaman, kişinin yaşına başına, adına sanına, tabiri caizse gözünün yaşına, nerde olup olmadığına bakmadan, yeri ve zamanı mı diye düşünmeden herkesin ortasında size, hem de sesli sesli. hem de ulu orta, hem de rahat rahat, gerine gerine, nerdeyse yüzünüze tükürürcesine, veya hadi bu defalık affediyorum yüceliği ile eleştirmeyi işten saymaz bile, öylesine sıradan öylesine doğal bir şeydir bu.

doğaldır, normaldir, haktır, zira siz tüm başörtülüleri dahası dindarları dahası tüm müslümanları temsil ediyorsunuzdur. bu misyon üzere, kendi adınıza davranamaz, kendi adınıza konuşmaz, görüş beyan edemez, kendi tercihlerinizi hayatınıza yansıtamazsınız.

karşı mahalle için de durum tersi değildir. eğer ki haddinizi bilmeyip başörütüsü taktı iseniz (zaten bu hiç bir aklı başında kişinin yapacağı iş değildir) muhakkak ya koca veya baba baskısı ile bu işi yapmışsınızdır, şu halde göz hizasında bir muhataplığı haketmezsiniz. her zaman karşı mahallenin boyundan kısadır boyunuz, siz kendinizi ne kadar yetiştireceğim diye paralarsanız paralayın beş kuruşluk kaliteniz olmaz.

değil mi ki o bez parçasını başınıza taktınız artık siz her türlü hakareti, dışlamayı, küçük görmeyi bizzat haketmişsinizdir zira kendi isteğiniz ve hür iradenizin olmadığını, basit ve değersiz, baskıya boyun eğen bir tip olduğunuzu ilan ve dahi ilam etmiş olursunuz.

ve elbette tüm karanlık çağları, bedeviliği, köylülüğü, militanlığı, anarşistliği, küstahlığı, yasalara saygısızlığı yine biz başörütülüler,-kendi adıma konuşmam gerekirse- "ben" temsil ederim.

bu iki kesime, hop bi dakika ben ne zaman sınıf temsilcisi olmak istedim de bunu yapıyorsunuz demek pek mümkün değildir.

hasbelkader hani allahın katında caiz olan fakat müslüman camia için yakın zamana kadar hoşgörülmeyen bir iş yaptığımızda -ki bu iş bi de karşı mahallenin sahiplendiği, kimselere de bırakmadığı bir alan üzerinde olsun- her iki kesim de ayağa kalkar: "senin burda işin yok."

malumdur, başörtüsü ile okula gitmek yasaklandığı zamana kadar pek çok müslüman cemaat kızların okula gitmesini istemezdi. başörtülü bir kız okula gidince hem kendi mahallesinin hem de karşı mahallenin baskısı ile karşılaşırdı.

bir taraf kadının yeri evi derken, diğer taraf da bu sözü bir kelime ilavesi ile onaylardı: "başörtülü kadının yeri evi."

helal dairede nasıl iş göreceğinize karışılır da diğerlerine karışılmaz mı? aksi düşünülemez zaten. nasıl oturup kalkacağınıza, sokakta nasıl yürüyeceğinize, ağzınızdaki sakıza, takıldığınız mekana, günahınıza ve sevabınıza, helalinize olduğundan daha acımasız, haramınıza elbette karışılır.

bir taraf; "ya bizim gibi ol yada aç başını" der; diğer taraf da zaafınızdan müstefit ve memnun; "işte tüm başötülüler böyle."

fatma hanım bu iki kesimin acımasızlığından yola çıkarak mükemmellik projesine vurgu yapmış ve başörtülü kadınların mükemmel olması gerektiğini söylemiş.

ben burda ondan bi parça ayrılıyorum.

birilerinin benden beklentisinin yüksek olması ve acımasızlığına karşı durabilmek için mükemmellik projesininin şart olduğunu reddediyorum.

ben en başta kimseyi temsil etmediğimin her iki taraf için de anlaşılmasını istiyorum. eğer mükemmellik projesini çözüm için onaylarsam temsilci olarak kabul edilişimi de onaylamış olurum ama kendimden başka birilerini temsil etmeyi, birilerinin vitrin objesi olmayı kabullenmiyorum.

kendi adıma konuşmak gerekirse, bence, her başörtülü, her insan kadar hukuk noktasında eşittir allahın katında. ve yine bir başörtülü diğer tüm müslümanlar kadar toplumsal ödevlerle yükümlüdür.

bir erkek veya açık bir müslüman kadın nelerle vazifeli ise başörtülü bir kadın da aynı vazifelerle yükümlüdür. birinin örtünerek inancını deşifre etmesi; vazifelerinin ona hatırlatılması, yapmadığı / yapamadığı sorumlulukları için toplum tarafından diğerlerine göre daha çok yargılanmasını beraberinde getirmez, getirmemeli.

evet elbette her müslümanın inancı gereği kendini hergün yenilemesi, hergün mükemmele doğru biraz daha ilerlemesi beklenir. doğru olan, müslümanın islami vasıflarla donanmasıdır. fakat herkes bunu kendinden beklemeli birbirinin polisliğini diğeri talep etmedikçe yapmamalıdır. iş bu ki, kişi ben müslümanları temsil ediyorum demedikçe.

şükür ki fatma hanımın mükemmellik projesinden bahsetmesinin üzerinden neredeyse beş yıl geçmiş. sahiden beş yıl önce temsilcilik konusunda daha çok eleştirinin hedefindeydik. o zamandan bu zamana bi parça yumuşama olduğunu, eskiye nisbetle her iki mahallenin de baskısının kişi üzerinde azaldığını hissediyorum.

fakat merak ediyorum, bu hissedilir rahatlama, başörtülülerin daha mükemmel olmasından mı yoksa yeni, zıpır, eleştiri kabullenmez, bildiğini okur bir başörtülü gençliğin toplum içinde yer almasından mı kaynaklanıyor daha çok?

bu yaramaz kızlar, günahları ile sevapları ile, biraz ondan biraz bundan görünüşleri ile, ne yardan ne serden vazgeçemeyişleri ile evet belki pek çok konuda büyüklerinin hoşlarına gitmeseler de, gündelik hayatın akışkanlığı içinde başörtülülerin sıradanlaşmasına, herkes gibi algılanmalarına bi parça da olsa olanak sağladılar diye düşünüyorum.

ve sıradanlaşmak, her zaman çok da kötü değildir. insana yaşam alanı açar. kendi adına davranma ve konuşma lüksü bağışlar.

bu yeni yetme bıcırıkların en hoşlandığım tavırları "sana ne?" diyebilmeleri sanırım. yıllarca diyemediğim, en azından bir tarafa söyleyemediğim bu sözü şu an ben de azıcık azıcık ucundan bucağından dillendiriyorum: sahiden, üzerlerine vazife olmayan hayatımdan kime ne?
.
.
.
not1: fotoğraf alıntıdır.
not2: nokta-i mihrakiye: kamusal alanda başörtülüler. nazife şişman. timaş yay.

bay yalom psikiyatrim olur musunuz?

2010-10-23T01:16:00.010+03:00

irvin yalom ile ilk tanışmam zannederim 2002 yılında kadıköyde iki katlı şirin bir evde olmuştu. konuşmaları hem kızdırıyor, hem tedirgin ediyor fakat fazlasıyla da çekiyordu beni. yaklaşık bir hafta boyunca fasılasız zihnimi meşgul etmişti.

yağmur yağarken, evi süpürürken, misafirlerimle sohbet ederken, yalnızlığıma saklanmaya çalışırken, irvin yalom nietzsche ağladığında ile sürekli bir şeyler fısıldıyordu kulağıma, zihnime, aklıma.

sanki bir bilek güreşindeymiş gibiydim. yalom bana ölümden sonra hayatın olmadığını anlatıyor ben ise olmaklığına deliller topluyordum. yaratıcıyı sorguladığında ona varlığını sunuyordum. bir eğiliyor bir yükseliyordum. nihayet zorlu bir güreşi kanter içinde başarı ile bitirdiğimde kalbimdeki imanın olduğu yerde durduğunu hatta bilakis güçlendiğini görünce şükretmiştim.

fakat sadece bu değildi. yani iman muhasebesi. daha başka bir şey de vardı: bir yolculuk. bir trans. bir terapi. çok etkileyici idi.

aradan yıllar geçmesine rağmen nietzsche ağladığında canlı terapi seansları ile ve gösterdiği bakış açısı, olayları yorumlama çabası ile zihnimde kımıldıyordu.

etkili bir kitap!

ayfer yalomdan bir kitap daha tavsiye edince bana, o zorlu güreşi hatırladım yine. aman allahım böylesi bir mücadeleye hiç enerjim yoktu. ama ya o terapinin ağzımda eriyen şekerli, sıcak ve başdöndüren tadı? zihnimdaki aç karıncalara atılacak bir sürü zeki oyuncak? geri çeviremezdim. başından lezzeti belli olan bu sohbeti kaçıramazdım.

annem ve hayatın anlamı'nı bebişimi de yanıma katık ettiğim bir konya macerasında okudum. muhtemelen rana da "annem ve hayatın anlamı :S" modundaydı onu evinden kilometrelerce öteye derslerime katılmak için taşıdığımda.

Yalom hem uslübunun rahatlığı, hem terapi yöntemleri, hem kazandırdığı bakış açısı ve hem de dürüstlüğü, kendini kafi miktarda deşifre etmesi, zaaflarını farkedip kabullenebilme ali cenaplığı gibi pek çok üstün yön ile annem ve hayatın anlamını zevkle okumamı sağladı.

şüphesiz her hikaye ölüm ve sonrası üzerinde kurgulanmışsa da daha fazlasını vaddediyor kitap. yazarın kendi hayatına dönük samimi sorgulaması ve yine insanlara dönük samimi iyi niyet çabası ve ki bunun yanında profesyonelliği pek çok şey kattı bana.

şimdi en yakın zamanda yeni bir yalom (ve hatta mümkünse aşkın celladını) okumak istiyorum. tabiii elimdeki makale ve araştırma yazılarını kolaylayıp bir ödülü hakedebilirsem.

bu yazı nasıl biter?

:) yeni bir kitapta daha buluşmak üzere esen kalın, hoş kalın, sağlıcakla kalın. kalbinizi kalbimizden ayırmayın :) (bu son cümle dikkate alınmayabilir)

selametle...

16 ekim

2010-10-16T21:06:00.002+03:00

Bu gün 16 Ekim, seni sonsuzluğa uğurlayışımızın yıldönümü. Sen burada yokken tam, bir yıl, dört mevsim ve üç yüz altmış beş gün geçti dünyanın üzerinden. Fakat ben senin yokluğunda öyle çok şey öğrendim, öyle çok şey yaşadım, öyle çok yalnız kaldım ve öyle çok ağladım ki bir yıl, kaç yıllara çoğaldı bilmiyorum.

Sen yoktun, pek çok kez olmayabiliyordun eskiden de, ama biliyordum gelecektin, geliyordun. Işıltılı gözlerle bana bakıyor, kimseye sarılmadan önce beni öpüyordun. Ama artık sen yoktun, gelmiyordun; ben yalnız kalmanın ne demek olduğunu öğreniyordum. İnsanlarla imtihan ediliyor sensizliğe yeni kayıplar ekliyordum. Sen yoktun ve yokluğunda, insanların gerçek yüzleri ile karşılaşıyordum ama sana saklanamıyordum. Arabam yolda kalıyor ama seni arayamıyordum. Korkuyor ama sana sarılamıyordum. Evdeki eksikleri sana söyleyemiyor, çocukların merasimine seninle gidemiyordum. Sen yoktun.

Çoğu kişi ölümü ayrılığa yeğ tutar. Ayrılık daha acı gelir çoğu kişiye. Eğer bencil bir âşık olsaydım belki ben de öyle düşünürdüm. Bir gün cennette buluşmak, sevgimizi kaybederek ayrılmaktan daha iyi görünebilirdi gözüme.

Ama sen aramızdan ayrıldığında sadece benden ayrılmadın ki, annenden ve babandan, kardeşlerinden ve en çok da sana çok ihtiyaçları olan çocuklarımızdan da ayrılmış oldun. Bir kadın kendinden vaz geçebilir ama çocuklarından asla. Seni en çok çocuklarım adına özlüyorum.

Biliyor musun hala senin koyduğun kural ve yasakları uyguluyoruz. Meleğe sadece Hande oje sürebiliyor mesela. Ve Kerem o yasak şekerleri almıyor marketten.

Seni üzebileceklerini düşündükleri her şeyden uzak durmaya çalışıyorlar çocuklarımız. Cennette sana kavuşmak için, seninle yeniden buluşmak için tüm çabaları.

Öyle çok isterdim ki (ve elbette öyle çok isterdik ki), ikizlerimizin kutlu doğum haftasında çektikleri salavatlar için aldıkları ödüle beraber sevinebilmeyi, onların yanında beraber olabilmeyi. Ve yine ne çok isterdim, kung-fu’da alacakları sarı kuşağı aynı mutlulukla karşılayabilmeyi. Yanımda seni görmeyi, ikizlerimizin mutlulukla sana koşmalarını, gururla sana bakmalarını çok çok isterdim.

Sen gittikten sonra çok büyüdüm ben. Hayatta neyin önemli neyin önemsiz olduğunu bir çırpıda öğrenecek kadar büyüdüm. Pek çok dert ve tasa tüm değerini kaybetti gözümde. Seni kaybetmenin acısına rağmen, eskiye göre daha neşeli, daha eğlenceli ve daha çözümcüyüm.

Senin olmadığın, çocuklarımın babalarının olmadığı bir hayatta kaç şey üzülmeye, yıpranmaya değer ki? Ve ben mutlu çocuklar yetiştirmek için güçlü olmak zorundayım.

Bu sebeple öğrendim, kötü bir büyü ile büyülenmiş prenses gibi gece başka bir yüz ile yaşayıp güne pürüzsüz bir gülümseyiş ile merhaba demeyi. Tüm gözyaşlarımı yastıkta kurutup sabah tebessüm etmeyi öğrendim bu sebeple.

Senden ayrılalı bir koca yıl geçti, ne sana olan özlemimiz ne de ihtiyacımız azaldı. Her gün daha çok katlanarak söyledim “ah şimdi Burak olsaydı”yı… Her yeni gün sana olan ihtiyacımızı hatırlattı.

Geride bıraktığın emanetlere sahip çıkmaya, sana layık olmaya çalıyorum. Seni çok özlüyorum. Ve bugün seni dünden daha çok daha iyi anlayarak seviyorum.

Mekânın cennet olsun.

Nalanın

***

Ve dostlara bir teşekkür;

Öncelikle Yasemin (nöbetçi doktorum gibi gecenin birinde yanıma geldiği için) ve Hande’ye, Yeliz ve Tülin’e, Reyhan ablaya, Suna’ya, hayatımda olan iki tubaya, tabi ki Esra ile Büşra’ya… Elbette Müberra’ya, Meleğe ve Nazmiye ablaya, Kübra'ma ve Şeyma'cığıma,yanımda olan tüm dostlarıma beni yalnız bırakmadıkları için teşekkür ederim. İyi ki varsınız.

Burağa verdikleri değer için, Hakan’ına, ağabeyime, kardeşi gibi sevdiği Murat’ına, Seyhan abisine, Nazım’ına (bugün mahvettin beni), tüm iş arkadaşlarına, balık tuttuğu Hasan abisine ve bütün balık arkadaşlarına, trakus, fotokritik, fotoizdeki arkadaşlarının ilgilerine çok teşekkür ederim. Size boşu boşuna bu kadar değer vermemiş.

Ve Burağın ailesinin tüm fertlerine; ben, kerem ve meleği yalnız bırakmadıkları için çok teşekkür ederim. Gerçek bir aile oldunuz. Bolu ve Bartın'daki tüm akrabalarımıza da yakınlık ve sıcaklıkları için ayrıca teşekkür ederim. Hepinizi çok seviyorum.

ve tabiii en önemlisi sevgili anneme, biricik kadınıma, mebruke sultana çokkkk teşekkür ederim. annem, iyi ki annemsin.

Hayatımda olan herkesi çok seviyorum, iyi ki varsınız.

not: fotoğraf merhum burak küçük'e aittir.

leke

2010-09-29T22:22:00.008+03:00

şüphe, bir kara leke, düşünce ak süte, bulandı rengi beyazın. damıtılır mı sütten leke, beyazdan siyah, arınır mı temiz ve saf? yoksa maya olur da karanlık, aydınlığı kaplar mı günbegün? tutar mı düşen gözyaşının tuzu gönülde küf? yoksa yıkar da arındırır mı kanayan yerlerini sevdanın?

çıkar bana gönül haritalarını, sun sunaklarını. şurasıdır de, seni kırdığım yer. şurasıdır zaafım. budur içine yalanımı kattığım. özrümdür başım. seç kurbandır adım, arkadaşım. sondur de uğrayacağım. sondur kalbini titretişim. hisseder yalansız yürekler. acır rikkatli ise gönüller. sarsılınca kökünden çam ile gürgenler çatlasa toprak, yıkımı kim engeller?

gayra dair bir söz ki -söylediğin- sana dair sayfaları yırtıyor. bir söz ki -söylemediğin- içimdeki bentleri yıkıyor. söz ile yıkılan söz ile tamir ol(m)uyor.

şüphe bir kara leke, düştü ak süte, damıtıl(m)ıyor.

bir doğum günü yazısı

2010-09-16T23:51:00.007+03:00

bugün benim doğum günüm.

dostlarımın kimisi yazılı, kimi sesli ve kimi de görsel olarak kutladılar bu günü allah eksikliklerini göstermesin.

hani sahnede performans gösteren kişi hünerini ortaya koyduktan sonra alkışlanır ya. ama sonra sahnedeki kişi de izleyicileri alkışlar ya. siz olmasaydınız ben de olmazdım diye.

işte o nev'den, asıl ben dostlarıma teşekkür etmek ve hatta tebrik etmek istiyorum onları. zira, hani meyveyi koparıp da tadına baktığınızda, o bölgenin suyunu hissedersiniz ya damağınızda. hani toprağının kokusu gelir ya burnunuza. hani rengini güneşinden almıştır ya. beni ben yapan, bana şu an edindiğim sureti takan da şüphesiz dostlarım.

vefasız bilinirim esasen. öyle değilim bence ama aksini de iddia etmem. zira pek çok şeyi içimde yaşar, dışarıya aksettirmem. fakat hani beni vefasız bilen e bi parça da haklı olan sevdiklerime bu yazı, yarım elma gönül alma yazısı olsun inşallah.

*

öncelikle yaşam kaynağım sevgili ailem... beni hayata tutundurdukları ve ailem oldukları için. herbirine ayrı ayrı teşekkür ederim. onlardan biri olmak, çocukları, ablaları olmak onur benim için.

yine de babama; bana istanbulu, fotoğrafı, gezmeyi, araba kullanırken şarkı söylemeyi, hayatta hiç bi şeyden korkmamayı ve bunun gibi yüzlerce güzelliği öğrettiği için

anneme; inatçı ve kararlı olmayı, allaha güvenmeyi, sağlam dostlukların herşeyden önemli olduğunu gösterdiği için

murat'a; kardeş olmanın pek de kötü bi şey olmadığını anlamamı sağladığı için çoookk teşekkür ederim.

sevgili teyzem, yengem ve anneanneme, ikinci annem oldukları, bana kattıkları onca güzellik için minnettarım.

ilk çocukluk arkadaşım meryeme teşekkür ederim, bana sakız patlatmayı öğrettiği ve benimle kaçak göçek sigara içip sonrasında da bi güzel yakalanıp babamdan kaçmanın imkansız olduğunu anlamamı sağladığı için.

hadiye ablama teşekkür ederim. ilk gençlik yıllarımda benim en yakınım olup tüm naz kapris çocukluk ve bilumum çekilmez davranışlarıma katlandığı, dostluğun ne demek olduğunu öğrettiği için. seni çokkk seviyorum ablam, iyi ki varsın.

ve gülay... can dostum. sofralarımız, sohbetlerimiz, paylaştıklarımız, ilk entel dantel havalarımız, hepsi için. teşekkür ederim bi tanem.

tüm lise öğretmenlerime. isimlerini unuttuklarım ve unutmadıklarımla birlikte. bence hepsi çok cefakar ve fedakar davrandılar. hususiyetle, sayısız sorularıma bıkmadan usanmadan cevap veren yaşar hocama, ingilizceyi sevdiren muti hocama, matematik dehası zeki hocama, arapça ve hadis derslerinden büyük zevk aldığım mehmet yağcı hocama çookkk teşekkür ederim. allah ebeden razı olsun hepsinden.

sümbül sinan eşrafına teşekkür ederim. mükemmeldiler. böylesi bir grup, hangi öğrenci evinde bir daha toplanabilir? leyla, sevde, zeynep, fatmanur, sermin, mehtap, ayşe, nilüfer, düriye... herkese... ilk yemek deneyimlerimde yemeklerime tahammül ettikleri için. okuduğum şiirleri dinledikleri, benimle çocuk olabildikleri, dostluktan öte kardeşlik neymiş öğrettikleri için. ve hala ama hala arkadaşım kardeşim oldukları için... rabbim daima bekaen dostları olsun.

konyadaki sevgililere.. gurbetimi sılaya çevirdikleri, ailem oldukları için çokkk teşekkür ederim. özellikle yadigar ablama. cuma sofralarını unutmak mümkün mü? of of :) tüm ders yaptığımız kardeşlerime ve ablalarıma. ve hazırladıkları sofralara :P hacere, kardeşim olduğu için. hala insan olmadığı, onca yıl geçmiş, çoluk çocuğa karışmış olmasına rağmen hala melek kalabildiği, ve bana sevilmeye değer insanların var olduğunu gösterdiği için. çookkk teşekkür ederim.

ısparta mübareklerine. bir kat elbise ile 3 hafta nasıl yaşanır öğrettikleri için. :) ve yine. anlatamayacağım ama asla karşılığını ödeyemeyeceğim tüm güzellikler için. allah ebeden razı olsun.

ve küçükköy ahalisine. hem de hepsine. ayrı ayrı. öyle çoklar ki isim saymak imkansız ama onlar biliyorlar kendilerini. tüm kardeşlerime, tüm arkadaşlarıma ve ablalarıma. hayatı yaşanır kıldılar. öğretirken öğrenmemi sağladılar. bana yüreklerini açıp bağırlarına bastılar. ve hep sevdiler sevmekten yorulmadılar. iyi ki varlar. allah yollarını açık etsin. bana ikram ettiklerinden bin fazlası ile muamele etsin.

havva ablaya. sebepsiz ve nedensiz. sadece var olduğu için. çok teşekkür ederim. annesine. bana ve yanımdakilere evini açtığı ve duruşuyla bellettikleri için. başbakan olacak kadın ne demek onunla anladım. allah mekanını cennet eylesin. havva ablanın çocuklarına. sebepsiz ve nedensiz sadece var oldukları için. rabbim her yaşlarının güzelliklerini ihsan etsin.

güngören hafızlarına. çünkü onların ablaları olmak çok özel. elifnura. kardeşim olduğu için.

konyadaki öğretmenlerime, okula dönüş azmimi kırmayıp perçinledikleri için minnettarım. değil türkiyenin bence dünyanın en iyi kadrosu ve en iyi öğretmenlerine sahibim. hepsine hepsine teşekkür ederim. mahmut hocama, ertan hocama abilikleri için ayrıca teşekkür ederim. ve diğer hocalarımın herbirine. rabbim onlara layık etsin.

tüm okul arkadaşlarıma ama en çok beyzaya, aliye, aysele, esraya, mervemercana, emineye ve nazana... elbette nezire ablaya... öğrencilik halleri için...

yağnura... onu sevmek ve varlığı için teşekkür etmek için tek bir sebep göstermek imkansız. ama o olmasaydı konya bu kadar tatlı olabilemezdi. iyi ki varsın yağnur.

ve sevgili nevine. bana evini açtı, yüreğini açtı. allah darda koymasın. hızır yoldaşı olsun.

oy uykum geldi. artık unutkanlık tam yer etmeden;

sevgili birsenime... sayısız sebeplerden dolayı. zeynebime, meleğime, nazmiye ablama... allahım onlar olmasaydı ben ne yapardım? şükran kesiran şükran ceziran... rabbim yokluklarını göstermesin.

şu an isimlerini bilerek zikretmediğim veya unutarak es geçtiğim, yada yerin darlığından sahneye davet edemediğim tüm dost ve arkadaşlarıma ve tanıştıklarıma da teşekkür ederim. herbiri ayrı bir çeşni oldular ve bana yeni tatlar eklediler.

ve aşkıma, sevgili eşime... bana sevgisini verdi. teşekkür ederim. ve ailesine, bana fidan gibi evlatlarını emanet ettiler. :) ve sevdiler. ki ben de onları sevdim.

çocuklarıma... hayatımı anlamlandırdılar. beni anne kıldılar. allah onlardan razı olsun. rabbim efendimize benzetsin.

elbette risale-i nura... eğer onunla tanışmamış olsaydım ne halde olurdum düşünmek bile istemiyorum.

ve hamd alemlerin rabbine ki bana güvenip yaşama şansı verdi. beni şerefli bir varlık olan insan etti. bana dünyada iken cennetteymişim gibi dostlar ve aile verdi. beni kendisini tanımak ile müşerref etti. bana kuran'ı rehber, efendimizi önder etti. elhamdülillah...

rabbim bana ihsan ettiklerinin kıymeti bilmeyi, şükretmeyi, ölürken iyi ki yaşamışım diyebilmeyi, yeniden dirildiğimde rabbimin huzuruna dostlarımla birlikte neşe içinde gidebilmeyi nasip etsin. akıbetimizi güzel eylesin.

aminnn...

biraz ondan ama bir parça da bundan.

2010-09-12T23:16:00.011+03:00

ne zamandır yazacağım. bir sürü konu hakkında. aşk mesela. kitaplar sonra. referandumu unutmamalı. ya eylül hiç kaçar mı? hepsi kaçtı.

yazmak istediğim konular, o konulara ilişkin cümleler ile birlikte zihnimde endam edip, içimi gıcıklayıp benliğimi bi hoş edip gittiler.

ben de hiç bir kaygı gütmeden sadece konuşmak için, hani soğuk rüzgarda yakayı kaldırıp, boğaza karşı bir ıslık tutturup kendi kendine söylenmek gibi yazacağım buraya. sırf içimde kalmasınlar, artık yakamı bi rahat bıraksınlar diye.

.

kitap okuyamadığım, yazı yazamadığım, bir dostla söyleşemdiğim zamanlar var olmadığımı düşündüğüm zamanlar, kara delikler benim için. beni yavaş yavaş çekip tüketiyorlar.

bu sebeple bir iki çerez kitap okudum, hani atıştırmalık olsun diye. "cam ırmağında taş gemi." -ki ruza kaydedildi- "la." -ki nefisss hem de lezizdi.- "ışıkla yazılsın sonsuza adım" , "şehrin aynaları"

şehrin aynaları elif şafağın levelini kalbimde yükseltti. elif şafak külliyatını bitirmeyi düşünüyorum artık.

elif şafağın bu kitabıyla daha iyi anladığım ve takdire şayan yönü, anlatmak istediği konuyu, hani herkesin bi çırpıda aklına gelmeyecek başka bir yol ile anlatması.

gitmek istediği ülkeye haritada ilk bakışta pek de kolay göremeyeceğimiz ve kendisinin döşediği bir yol ile götürüyor bizi.

zekasına, pratikliğine hayran kaldım, kalıyorum, kalmaktayım.

tek eleştirim ise. neden bilmiyorum elif aşafak okurken ben, karanlık bir odada oturup da kitap okuyorum hissi yaşıyorum. lütfennn biri perdeleri açsın. biraz daha aydınlık çok iyi gelecek.

*
kitap günlüğü tutmuşken, şimdi elimde andre gide'den dar kapı var. sonra da yelomdan bir kitap. (adını unuttum :S) konyaya gidene kadar bitirsem hiç fena olmayacak.

*
son zamanlarda, sevdiklerimle istanbul'u paylaşmak, sevdiğim şeyleri bölüşmek istiyorum. onunla nereye gitsem, ne ikram etsem diye düşünürken tr'de sevdiğim tatları ve mekanlarını kaydetmek istedim.

ilk anda aklıma gelenleri not alsam zararı olur mu?

madem bayramı yeni bitirdik hemen ennn sevdiğim lokum'u nerden bulurum onu kaydederek başlayayım: ali muhittin hacı bekir. ve muhteşem çifte kavrulmuş fıstıklı lokumu.

ardından fıstıklı dürüm veee karaköy güllüoğlu.

taze kahvesini kese kağıdı ile aldığım, eminönü kurukahveci mehmet efendi.

kahve içmek için; elbette güzelcehisar.

simit için mahlepli simitler ve ibb tesisleri.

boza daima vefa bozacısından bizzat içilir. :)

profiterolde seyidoğlunu sevdim.

ımmm başkaaa... çok yemek/mekan bilmem ben. ama bakalım neler var...

alabalık; kuzuluk.
fırın kebap; denizli.
kuyu kebap; kastamonu-taşköprü.
işkembe ve ciğer; kesinlikle edirne (nefis nefis. böylece sakatat yediğim de ifşa oldu. fakat ciğeri sadece edirnede yiyebiliyorum.)
iskender; bursa - uludağ iskender.
antep sofrası; antep - imamçağdaş.
lahmacun ve istanbul için antep sofrası; çiya - kadıköy.
dondurma; manisa turgutluda yediğim dondurmayı unutamıyorum. istanbul için; madooooo
çöp şiş; osmaniye - enver usta.
tavuk; göynük
ve sanırım şimdilik son aklıma gelen; baklava kilis'te yenir abilerim ablalarım. :) minik minik baklava dilimleri hüp hüp zahmetsizce mideye indirilir. :)

*
referandum. bu gün 12 eylül. ve son zamanlarda hatta gençliğimden bu yana ilk kez bu kadar siyasetle iştigal ettim. okudum, düşündüm ve konuştum. bence çok önemli bir süreçti. fakat kaleme dökemedim. umarım hayırlara vesile olur.

*

eylül. an-ı hazan benim için. bahs-i hazan. dem- i hazan...

her eylül başka macera. içinde doğum günüm saklı olduğundan mıdır bilmem. hep imtihanlara gebe.

belki yazarım bir gün.

*
istanbulda en çok nereyi seviyorum diye sordum kendime. bilemedim, bulamadım.

yavuz selim camiinden haliçi seyretmeyi, halkın oradaki kendine has dokusunu, kariyenin sonbahardaki serinliğini. piyerlotinin yokuş yorgunluğunu, hususen o yokuştaki dergahı ve camiyi, caminin içindeki manolya ağacını, o ağacın yaprağını toplamayı, gölgesinde çay içmeyi.

üryanizade camiinde namaz kılmayı, namazda denizin salınışını dinlemeyi, başımın dönmesini.

hidivi, çangelköy çınaraltını, galatayı, arapcamiini, haliçte kayığa binmeyi, galata köprüsünde yürümeyi.

rumeli hisarını. hisarüstünü. bebekte denizin bölünüşünü. sarıyeri, tarabyayı illa tarabyayı. menekşe ile floryaya trenle gitmeyi.

eminönünden üsküdara geçip sonra yine aynı vapurla eminönüne dönmeyi. çiçek pazarını ve ki çiçek pasajını. ellerim ceplerimde istiklalde takılmayı. tezgahlarda ucuz takıları seyretmeyi. kadıköydeki kitapçıları. kitapçılarda kaybolmayı.

yoros'u. ama özellikle poyrazköyü. ve feneri.

beşiktaştaki teleferiği. beşiktaşı. yıldızı. ama en çok yıldız camiini. yıldızda abdülhamit hanı atelyesinde sandalye oyarken, fincan tasarlarken düşlemeyi.

mecidiye camiilerini. kuşkonmazı. kız kulesini.

modayı. modada yaşayabilme hayali kurmayı. modadan çok kuzguncuğa hayran olmayı. kıyıdaki fırını. fırının galetasını. galetanın yanındaki çayı. bir de martı çığlığını.

ıhlamur köşkünü. çinili köşkü. o köşklerde osmanlıyı hatırlamayı. fatihi, kanuniyi av sonrası ısınırken askerleri ile seyretmeyi.

arkeoloji müzesini. müzede zamandan arınmayı. ibrahim paşa sarayını. dünyanın fenasını derketmeyi.

adile sultan sarayından, rumeli hisarından, eski evimden, kirazlı tepeden, çamlıcadan, boğazı; nakkaştepeden, çengelden köprüyü seyretmeyi.

bilmediğim eski sokakları keşfetmeyi, hiç görmediğim bir mescitle karşılaşmayı, yazma eserler kütüphanelerini, elbette süleymaniye ve diğerlerini.

kapalı çarşıyı, çarşıda en çok kumaşçıları bir de bedesteni. mısır çarşısını. el yapımı lavanta kesesi almayı. içine lavanta tartmayı. baharatların kokusu ile mest olmayı.

tabiii ki sahafları.

ve daha sayamayacağım onca güzelliği ile istanbul'u öyle çok seviyorum ki. en çok nereyi seviyorum bilemiyorum.

*

bu yazı nasıl biter ki? :)

iyi geceler ben. iyi geceler sen. iyi geceler istanbul. dostlarım ve düşmanlarım. bir de bana kırgın olanlar. iyi geceler.

elif şafak: kurgunun politikası

2010-09-05T21:11:00.001+03:00

elif şafağın bu konuşmasını kaydetmeliydim ama nereye? bir çemberin içine :)

dil seçeneklerinden türkçeyi tıklayarak, türkçe alt yazılı dinleyebilirsiniz.

http://www.ted.com/talks/lang/tur/elif_shafak_the_politics_of_fiction.html

b.o.ş.l.u.k

2010-08-26T18:18:00.011+03:00

melek, "züleyha biliyor musun, biz züleyha isminde bir arkadaşımıza gittik." dediğinde içinde yüzdüğü boşluktan düşüverdi züleyha. bir rüyanın içinden düşer gibiydi, kalbi titredi. "biz züleyha isminde bir arkadaşımıza gittik" dedi melek, "sen de gelsen diyorum, dönsen diyorum." gülümsedi züleyha. o da gelmek istiyordu. uzun zamandır çok istiyordu kendine gelmeyi. (emin değildi.) ama yollar bir türlü onu kendine getiremiyordu. eğer kendini nerde kaybettiğini bulsa, ah bir bulsa, belki tekrar oraya gitmek çok zor olmayacaktı ama, o anı, o kayıp anını bir türlü bulamıyordu.

bir çok taşın altına bakmış, çok düşünmüş çok yazmış, her köşe başında kendine haber salmış ama bir türlü cevap alamamıştı. bütün bu çabalarda kendine varamadıysa da son seferde bir aynada kendi yansımasını bulmuştu. yansıması, aynaya endam salmış, renk katmış, züleyhayı bir yoğurmuş bir bırakmış, kah şekil vermiş kah pişirmiş, bir eksiltmiş bir çoğaltmıştı.

çok kez görmüştü kendini başka başka aynalarda. kimi, uzun ince; kimi, büyük genişçe. kimi içe kıvrık; kimi dışa dönük. bazıları küçük, bazıları büyük. bazıları akışkan, bazıları durağan. ayna olur ses verir, ayna olur sessizleşir. züleyha baktığında renklenir bazısı, kimisi yutar yansımayı. biri bir gözünü gösterir, diğeri ötekini. hiç bir aynada tam olarak hakkıyla görmemişti züleyha kendini.

her köşede kendini arayıp da bulamazken, aynaları bir giyinip bir soyunurken, gölgesini eline alıp peşi sıra sürürken, mürur zaman bu ya, gelip giderken. bu kez bir baştan bir başa, hani tam da serapa kendini gösteren bir ayna ile karşılaştı züleyha.

bir gökyüzü oldu ayna, bir yer yüzü. bir deniz oldu bir nehir. kimi konuştu kimi sustu. bazen renklerden bir renge büründü, bazen tüm renkleri alıp da sırmasına süründü. züleyha bir kendini gördü. bir de henüz kendinde görmediklerini. varlığını bilmediklerini. ayna/daki yansıma/ uzatıp da elini züleyhanın boynuna henüz onun görmediklerini çıkardı, bir bir sundu bakışlarına.

bu dedi sensin. ötelediğin. aradığın, arayıp da bulamadığın mutluluğunum ben senin. dedi ayna. bir züleyha, bir ayna, bir de aynanın içindeki yansıma. baktı, konuştu, dokundu züleyha. anlayamadı. kimdi kendisi, kimdi yansıma.

şu halde, sen bensin, ben de senim, haydi gel de bütünleşelim. dedi züleyha. aradığım mutluluğum sensin benim. öyleyse, seni buldum bırakmam. bu aynaya düşen diğer yarımdan ayrılmam. ben senin camına, sen benim ayn'ıma. ben senin gözlerine, sen benim gönlüme. düşürdük suretimizi. izsiz, belirsiz, isim vermeden kimsesiz, benim kılmadan aidiyetsiz. şurdan şuraya adım atmam. dedi züleyha.

kal dedi ayna, burada, tam olarak karşımda, şuracıkta. ben canına düşeyim senin, sen canıma. uzun ömrümde refik ol bana.

aynaların iki yüzü vardı, bilirdi züleyha. bir gördüğü, bir gösterdiği; bir sustuğu, bir söylediği; birini örtüp diğerini açtığı; biri berisinde, öteki gerisinde iki yüzü vardı aynaların.

sordu züleyha bilinmeyeni bilmek amacıyla. ah züleyha. acı bu ya, her masalın ortasında.
sen kimsin dedi züleyha aynaya.
ben aynayım dedi, ayna züleyhaya.
ne işlersin burda dedi züleyha.
biri bana baksa, ona, onu gösteririm dedi ayna.
seni alıp da götürsem yanımda gelir misin dedi züleyha.
gelemem dedi ayna. bir sahibim var benim, henüz görmediğim ama göreceğim. bilmediğim ama bileceğim. mukadder ve mukaddes bir sahibim. onu görmek ve göstermek için beklemekteyim.
sahibin olsam senin? deyince züleyha
isterdim ama değilsin. hem mecbur ve mahkumum sahibimi bulmaya. onunla onanmaya. o gelene kadar kal yanımda. ama daha fazla kalamam yanında. alır götürürse gitmem diyemem. ama kal yanımda. gördüklerine dayanabildiğin kadar. kal burada. dedi ayna.

incinmedi, darılmadı züleyha. yalnızca dudakları titredi, sesi titredi, yansıdığı gölün yüzü titredi. bir ırmaktı ayna, yatağında ırmak titredi.

izdüşümünün altıncı gününde ki, günün de sonunda. gecesiyle gündüzüyle bir kırk daha eklenince bu masala. gideceğim dedi züleyha.

aynanın sureti, züleyhanın sireti titredi. züleyhanın sureti ve aynanın sireti sonra. cümlelere bir hıçkırık takıldı. kelimeler un ufak yeryüzüne dağıldı. harf harf sustu züleyha. hece hece konuştu ayna. kal dedi usulca.

gideceğim demeden gidemezdi. dedikten sonra dönemezdi. gitti züleyha.

bulamadığı kendisi, aynada kalan yansımasını alamadan yanına, yalnızlığıyla.

dönmek isteyip dönemedikleri, gitmek isteyip gidemedikleri, bulmak isteyip bulamadıklarının ortasında bir başına. boşlukta, salınıp dururken, doğudan batıya, batıdan doğuya. gel dedi melek, gel dedi arkadaşım. hadi oturup konuşalım.

gülümsedi dostuna züleyha. saklandığı mutfakta ellerini kuruladı. yaramaz bir çocuk gibi yakalanmışlık duygusuna kapıldı. sahiden neredeydi, nerde kaybolmuştu? hangi rüyanın içinde nefes alıyordu? hayatın sınırı nerde başlıyor, menam nerde uyanıyordu anlayamıyordu.

sohbete iştirak etmek için salona geçti. masanın üzerindeki lilyumlar, içindeki 'keşke'ye bir tutam tuz serpti. bir hayalin daha üzerine çentik çizdi. ayakları arkadaşının peşi sıra sürüklendi. zihni körebeye meyletti.

konu neydi unutuyordu. söylenen kelimelerden medet umup cümle kuruyordu. hayat bir yandan tütüyor, diğer yandan kuruyordu, avucundan bir şeyler kayıyordu. ama dur/dur/a/mı/yor/du.

"bir dahaki sefer gerçekten güldüğünü görmeni istiyorum" dedi melek. "gülümsemeye çalışmanı değil." yine yakalanmıştı. gülümsüyordu züleyha. tüm gücüyle gülümsüyordu. tüm içtenliği ile. öyle güçlü gülümsüyordu ki, tebessümsüz kaldığını kimsenin anlamaması gerekiyordu. ama anlaşılıyordu. öyle çok anlaşılıyordu ki tebessümü ağlıyordu.

"zevahiri kurtardığımı düşünüyordum." dedi züleyha, "iyi görünüyorum sanıyordum." "hayır görünmüyorsun." dedi melek. "istersen, yapabilirsen ağla biraz açılırsın."

ağlamıştı oysa. hıçkıra hıçkıra. sesinin yumuşaklığını duyunca sesini, gözyaşlarının sıcaklığını hissedince yaşları sevmişti. kalbine bakıp öfke olmadığını görünce, isyansız hıçkırıklarında, teslimiyet burcunda sevdi züleyha; ağlamayı da. gülmek gibi güzeldi ağlamak da. insanın iki yüzü vardı. hayatın iki yüzü, aşkın da, mutluluğun da. bir ucunda hüzün salınıyordu, bir ucunda tebessüm. biri birisiz olamıyor, gece ile gündüz gibi birbirine dönüşüyordu.

bu gün daha çok sevmişti ağlamayı züleyha. bağıra çağıra, hıçkıra hıçkıra ağlamayı da sevmişti bugün züleyha. hayat onu tamamlıyordu.

melek kalktı, zeynep kalktı, züleyha kalktı. dostlarını uğurlayıp lilyumlarla başbaşa kalacaktı. zeynep bir paket uzattı. "bu senin için." "sana getirmek için mutluluk aradım ama kalmamış tüm dükkanlara baktım." dedi zeynep.

bugün züleyha da mutluluğu aramıştı. telefonuna bakmıştı defalarca, mutluluk aramamıştı. yollara bakmıştı, mutluluk gelmemişti. gökyüzünden mutluluk yağmamış, yeryüzünden bitmemişti. rüzgarı içine çekmiş ama kokusunu mutluluğun, alamamıştı. bu gün bu şehre mutluluk uğramamıştı.

bir yazı içinde bir an görmüştü mutluluğu. yazının sol köşesinden yeşil bir ışık olup gülümsüyordu. başka bir sayfayı açıp da okuyunca, bu defa, mutluluk sağ köşeden ona bakıyordu. o da baktı mutluluğa. daha yakından, biraz daha, az daha. anladı ki züleyha, bir başkasının mutluluğu düşmüştü bu sayfaya. kırmızı bir mürekebbin yaprağa düşmesi gibi bir güle benzemişti, ama gül değildi. güzeldi lakin ona ait değildi. kapattı sayfayı züleyha. bir hıçkırık boynunda.

zeynebin mutluluğu içine koyamadığı paketten bir eşarp çıktı. örtünün üzerinde kahverengi ile sarmaş dolaş bir pembe göz kırpıyordu. her şeyin iki yüzü vardı. biri kahverengi ile hayata, biri pembe olup hayale davet ediyordu. aklından çıkarmamacasına başına taktı züleyha eşarbı. arkadaşlarını uğurladı. son söz bedeline melek yarının lisanı ile kalbine fısıldadı; "zamandır her şeyin ilacı, gülümsediğini görmek istiyorum arkadaşım."

emin olamadı züleyha, zaman mıydı her şeyin ilacı?
kapıyı kapadı.
etek ucuna sığınan kokuyu içine çekti.
bir nefes aldı, diğerini verdi.
çemberi tamamladı.
bir günün sonunda kendi kendine söylendi:
hayat ne kadar da gerçek/ti.

not: bu hikayenin iki yüzü var. biri gerçek biri hayal. biri yaşanan diğeri yorumlanan. biri zuhurat biri sünuhat. gerçeğin de yorumun da tabire ihtiyacı olmadığından, bu hikayenin yorumları yayımlanmayacaktır.

nefes

2010-08-23T02:59:00.009+03:00

sen açtın, sen sustun, sen kaydırdın, sen tuttun! ve sen unuttun!
canım acıyor, canını acıtabilir miyim?
hani o, canımdan çok sevdiğim canını?
ne yaparsın, al senindir der misin? tutup da kalbimi, akan yaşlarını silebilir misin?
ya da sen de...?
kısasa kısas, söze söz... küskünlükse küskünlük?
*
bazı kelimelerin bir harfi eksik, bir harfi fazla; okunmuyor dikkatli bakılmayınca.
bazıları kırık, bazıları dökük; tamir olmuyor kendinden geçip de aşka varmayınca.
bazıları kana kan, bazıları dişe diş.
bazı kelimeler can yanığı, buğday benizli. esaret nedir bilinmeyince, sezilmiyor bendelikleri. bendeki izleri.
*
her gün yüzlerce gemi salıyorum okyanusa. yüzlerce kağıt gemi.
kimi sözünü taşıyor, kimi seni. kimi hayalleri, kimi duaları. kiminde umudum ve kiminde gözyaşım saklı.
hergün yüzlerce gemi salıyorum okyanusa. yüzlerce kağıt gemi.
uzanarak denize, ki boğulmak pahasına, yüzlerce gemiden diyelim ki birisini, alıp da avucuna, vardırır mısın diğer kıyıya?
kararın, isteğin, gücün ve yeteri kadar sevgin var mı bohçanda?
*
demedim bu gün sana:
beni karanlıktan aydınlığa çıkarıyorsun. bir gün tekrar karanlığa mahkum edeceksen bunu neden yapıyorsun?
razıyım burda yaşlanmaya /da / lakin /ama / razı değilim çıkarttıktan sonra beni tekrar kapatıp üzerime mühür vurmana.
bunu senin yapmana.
mührün üstüne mühür, kilit üstüne kilit vurup sonra da ardına bakmadan bir başına, beni çığlık çığlığa bir başıma, bırakıp da uzaklaşmana. razı değilim.
bunu böyle bilip sözümü böyle hatırla.
varsa bir sözün, sözünü sözüme denk tutup da kelimelerini öyle sırala.
demedim bu gün sana.
*
yarına varmadan şimdi, sabaha değmeden gece vakti, aydınlığı görmeden karanlıkta, tam da oracıkta, okyanusta, bir kağıt gemiyi, gördüm; yuttu bir deniz cini.
elimi uzattım ama tutamadım gemiyi.
ve sen neden elini uzatıp da vurdun ki o gemiyi?
*
hayat...
kalbimde bir neşter yarası.

*not: fotoğraf google görsellerden alınmıştır.

ay tutulması

2010-08-11T13:39:00.011+03:00

bir küsuf vakti, bahçemde bir ses duydum sükunca. dikkat ettim gül ağacının yanında bir güzel, oturmuş da toprağa, uzanarak ağaca, bir tomurcuk ile hasbihal eder.

o konuşmada sesi titreyerek dedi ki tomurcuğa;

senin olmadığın ülkeleri gördüm bu gün. yokluğunun soğukluğu öyle yakıcıydı ki... ellerinde hayat bulan güvercinleri topladım, korkup, göklerden. gülüşünle ışıyan yıldızböceklerini kavanozlara koyup kaldırdım gönül raflarıma. hani dokunduğunda bana, ellerin avucuma, tam da elimin ortasında açan papatyaları örttüm usulca. sensizliği görmesinler diye acıyla.

adımlarının, izlerinin, gözlerinin olmadığı topraklardı kıraç. yaban, yabancı sonra. öyle korktu ki kelimelerim dizilip dudaklarıma, sallandılar bir o yana bir bu yana. bir ağıdın kırık iniltisi ile suskunluğun yamaçlarında, bir bir kapattılar gözlerini yarına.

bir buğu geldi oturdu kirpiklerimin ucuda, yaşlar boncuk boncuk süzülüp, yanaklarıma değil de yüreğime dökülüp yalvardılar sana; "lütfen beni sensizliğin derin uçurumlarında bir başıma bırakma."

beyaz portakal çiçekleriydi kalbimde solan evvela. onlar ki sıcaklığına öyle aşina, öyle muhtaç ve pürsevda. sonra gözlerinin ışığını içinde saklayan zeytinler soldu usulca. ki solmaz zeytin yaprakları bilirsin. yüzyıllarca direnirler de iklime, her yıl yeniden gençleşirler. sensiz zamanların gölgesi düşünce üzerlerine, toprağa yaydıkları köklerini çekerek derinde. hemen yanındaki üzümü sökerek asmasıyla birlikte. döküp yapraklarını ilk önce. kuruyup gittiler.

bir kara gök ki bulanık, uğursuz yağmurların tutsağı, görünce içimdeki kuşlar bu kasırgayı. her bulutu afet sayarak kanatlandılar çığlık çığlık. sen yürüdükçe uçan, durduğunda konan tüm cennet kuşları içimdeki kesif hücrelerde gizlendiler. lütfen beni kendi karanlığıma gizleme.

ama gizle beni, benden gayrısına. ya tam aç da göster sevdiğini yada anma adımı gayrıma...

başka ülkelerde açarken çiçekler "bu da gül'dür" deme. hanım eli ile arkadaş bahçelerde endam eder. yazdır zamanı, sıcağı sever. bir küçük dalda pek çok yüz ile ayrı tebessüm eder. her ülkede bir gül, rayihasıyla yeter. deme.

deme bilmesinler. o da diğer çiçeklerden bir çiçektir demesinler. zamandır soldurmuş. günler içinde yerini soğutmuş. devran gelmiş sevdasını öğütmüş demesinler. varsa hatıram ismimi incitmesinler.

şimdi lütfen, sakla beni. ört beni.
tam göğsüne bastırıp da, sarıp sarmalayıp tüm varlığınla...
sakla beni. ört beni.

ismimi ismin ile mezc et.
varlığımı yokluğumdan, adımı diğer adlardan, anımı hatırandan, beni ki gayrdan imtiyaz et.
gücün yoksa siraç etmeye aşkını, acımı dillere sır et.
beni ki senden, beni ki benden azad et.
hiç et

ışıkla yazılsın sonsuza adım.

2010-07-30T00:16:00.006+03:00

aslında dünkü payas sokullu mehmet külliyesi gezi planımızda onun etkisi büyük. kimbilir on gün önce bir deniz sefasında yanından geçtiğimiz fakat yorgunuz diyerek uğramadığımız bu koca kervansarayı ziyaret etmeden ayrılacaktık şehirden; eğer ben, ışıkla yazılsın sonsuza adım'ı okumasaydım.

ışıkla yazılsın sonsuza adım, birbiri arasında çağlar olan iki ayrı hikayeyi konu ediniyor. esasen tarihi bir roman, zira mühim hikaye mimar sinanın hayat ekseni etrafında dönüyor. doğumundan ölümüne ve hem de kendi lisanı ile bir sergüzeşt-i sinana şahit oluyoruz. bir yanda sinanın hayat hikayesi anlatılırken kitaptaki sarmalın diğer yüzünde ise günümüzde yaşanan başka bir hikaye suret tutuyor. bir arınış, onarılış ve aşk serüveni. bulut ile buğunun macerası kendi mecralarında akıyor.

kitabın güzel yönü, zahmetsizce rahmete ulaşıp sinan ile söyleşmek olsa gerek. gündeminize bir mimar uğruyor. ki zannederim sinan abdülmennan bir kez girdi mi hayata pek de öyle kolay çıkmıyor. eşyaya, mimariye, eser ile müessire, ışığa ve gölgeye, zaman ve üzerine düştüklerine dair algınız derinleşiyor, inceliyor.

kitapta, gökyüzünü yüzlerce kez yeryüzüne indirebilmiş büyük deha sinanın; devşirilmesi, yeniçeriliği, kendi içinde seyrettiği süluku ve aşkı anlatılıyor. bu açıdan mühim bilgilere ulaşabiliyoruz.

fakat yazarın kullandığı uslüp pek de sinandan beklediğimiz uslüp olmuyor nedense. yazar, sinana müslüman ölülerin ardından 'toprağı bol olsun' dedirtebiliyor, kullandırdığı kelimeler ve şiirsellikten uzak, yoğrulmaya ihtiyaç duyan uslübu ile okuru zorlayabiliyor.

günahı sevabından fazla bu asrın çocukları olan bizlerin, sevabı günahına galip osmanlı'nın ecrinden ziyade cürmü üzerinde mesai harcamamız bana acımasızlık gibi gelse de kitapta yazar, koca mimarın hayatını anlatırken kaleme aldığı osmanlı hatıratında, bardağın boş kısmı ile daha ziyade meşgul görünüyor. öyle ki kusur döngüsü içinde neredeyse tek kusursuz kişi sinanmış gibi anlaşılıyor. belki sinanın yanına o kötü düzene kurban verilmiş parmakla sayılacak kadar az ve hem de maktül bir kaç zevat daha ekleyebiliriz.

kullanılan uslübun sert tınıları ve kelime seçimlerindeki zorlama ile son fasılda dile getirdiğimiz eleştirilere rağmen sinanı yakından tanıma ve gündemime alma olanağı sağlaması, bilvesile payasta koca bir kervansaray ziyareti nasip olması noktalarından, ışıkla yazılsın sonsuza adım'ı okuduğum için mutluyum diyebilirim.

tarihi bilgilere, osmanlıca ve alanındaki terim kelimelere vukufiyeti ile onca araştırma, yazma, basma, ulaştırma çabasından dolayı mehmet coral'a teşekkür ederim.

bir gizli şehir, açık müze issos

2010-07-21T23:21:00.011+03:00

Nedendir bilmem tarihi yerleşim yerlerinde hususiyetle ilk bulunduğum günler fevkalade bir hal kaplar ruhumu. Adeta bir zaman tüneli açılır hayal dünyamın önünde, o mekânın eski sahipleri hayalin tül perdesinde titreşiverirler.

Hangi medeniyetin izleri ise ayaklarımı sürdüğüm işte tam da o izin sahipleri, kâh uzun örgülü saçları ile zeytinyağı şişesi taşıyan kızlar, kâh sandaletli ayaklarını şehirde gurur ile sürüyen erkekler veya feracesine bürünmüş İstanbul hanımları ile şalvarını giyinmiş Konyalı kadınlar yahut sakalına sadece makas değmiş adamlar, bulundukları şehirde bazen görüntüleri birbirlerinin üzerinde, gölgeleri birbirinin eyninde beliriverirler gözlerimin önünde.

Sanki ruhları rüzgârın esişine ilişivermiş de şehri, bazen dillerinde bir ağıt, bazen bir sevda türküsü, bazen bir gazel veya bir destanın kırık döküntüsü ile geziyor gibi gelirler. İşte tam da bu seyahatlerinde kiminin sesi, kiminin gölgesi, kiminin bizatihi sureti ve kiminin güzel kokulu saç teli bedenime değip de geçer gibi hissederim.

Yüzyılların üst üste binen yorucu yolculuğunun mihmandarı bu kadim şehirler tüm bedenime bir cezbe hali ile âşıklık sarhoşluğu yerleştirir. Zaman dursun ve ben o şehirde kaybolayım isterim.

Duvarlarına dokunduğumda mimarın elini, ustanın çekiç sesini yakalamak, döşemesine bastığımda ayak izlerini takip edip iz sahiplerinin evine ulaşmak, bir nakış görürsem nakkaşın sevdasını yaşamak isterim.

Tüm bu duyguları, hani gönlümün bam telini sızlatarak, yaşatan şehirler pek de azımsanacak gibi değildir.

Boğaziçinden geçerken Hüseyin Avni Paşa yalısına takılır mesela gözlerim. Şu kâgir yapı konuşsun diye beklerim. İçindeki havuzun suyu ile konuşsun. Yanan hareminin külü ile konuşsun, boğaza açılan pervazı ile konuşsun ama anlatsın durmasın isterim.

Yahut efesin kuretler caddesinde bir kuret dayayıp da elini kütüphanedeki bir hatun beline yamaç evler ile halkın yaşadığı barakalar arasındaki uçurumu anlatsın diye beklerim. Bir medeniyetin miminin nerde düştüğünün sırlarını beraber çözmeyi umarım.

Veya on odası ile açılınca bir konak, on odasının da tahtalarına dokunarak, sözlerden ötesini çivilerinden sökelim isterim.

Ve bir gün, hierapoliste bir güzel, keten elbisesini rüzgârda savurarak, uzun saçlarına sevda siyahını akıtarak bana aşkın zamansızlığını anlatacak; umuyorum.

İşte bendeniz şehirlerin zaman katlarında böylesi seksek oynarken, gördüğümün ötesine gidip hayalleri yakalarken, metruk ve viran bir şehrin toprak altında kalan binaları ile toprağın üstüne kaçmış kırıntıları arasında buluverdim kendimi.

Aslında sadece su kanallarını duymuştum İssos’un. Vakit ikindi sonrası akşamüzeri... Bir kaç kemer görüp gelmekti niyetim. Ta ki kemerleri görüp takip edelim diyene kadar.

Bir kemer, bir kemer daha, hadi bir tane daha derken, şehrin merkezine geliverdik. Ve yollarda yüzyıllar ötesine ait kap kacak, taş duvar kalıntısı... Eğilip yerden alıveriyorsunuz sırrı yıllara meydan okuyan bir çömlek parçasını. Kimin mutfağındaydı şu sarı ve kim dokundu bu yeşile? Şu kırık kulp hangi küpün ucunu tuttu? Ve kırığı, testinin ne damlattı ağzından?

Dağılmış hayatların dağınık parçaları, toplasam toplanır mı sahiplerinin ruhları?

Batan güneşten dakika kotarmaya çalışıyoruz, bir koyun sürüsü şehrin meydanına iniyor. Antik tiyatronun harap basamaklarında efsaneler dolaşıyor.

Koyun çobanları, bahçe bekçileri buldukları tarihi eserleri kimse görmezden yağmacılara satıyor. Ve henüz kırılmamış eşyalar toprak sürülürken kırılıp gidiyor.

Bir şehir, yüzyılların biriktirdiği keder ile günbegün soyuluyor, günbegün eksiliyor, günbegün çürüyor. Ve güneş her gün bu yitik şehrin üzerine doğup daha bir yitirerek batıyor.

İssos’u dinledim bugün, kemerlerinin üzerine oturdum da... Denizden gelen şarkısını söyledi bana. Kılıç şıkırtıları arasında çocuklarının nasıl onu bırakıp gittiğini. Kurnadaki su durmadan hamamında. Tarak taslarını unutup da oracıkta. Dalından koparıp da zeytini, basınca yağını kaba, hiç alamadan usulca... Nasıl da bırakıp gittiklerini ibret olsun diye zamana, işte öyle anlattı İssos.

Sesi denizlerin sesiydi, sessizliği Amanos’tan devşirilmiş. Acısı yürek yangını, hikmeti ahretlik. Dinledim de ruhumla, anlattı ruhuyla issos. Bağrında açan dikenleri ve medeniyetin kırık kemikleriyle ağlaya ağlaya...

cam ırmağında taş gemi olmak aşka susamak...

2010-07-13T00:39:00.012+03:00

bazen bazı yazıları okuyunca biri bir gece vakti ben uyurken kalbime kaçmış da henüz söylemediğim söyleyemediğim ama bir kenara dizip de beklettiğim, zamanı gelince söylerim diye içimde biriktirdiğim kelime yığınlarını duygu öbeklerini sessizce yüreğimden devşirivermiş gibi gelir.

böylesi bir durumda birinin beni fena yakaladığını düşünürüm. nasıl da görmüş onca acımı onca sızımı onca yangını?

kendi yüreğimi bir başkasının kalbinde seyretmek gibidir. benden habersiz hareket eden ikinci varlığımla bütünleşmek gibidir bu yazıları okumak.

bazen tahammül edemem kendimle böylesi yüzleşmeye, takatim yetmez sonunu getirmeye, cenk meydanını terkeder giderim. hayır henüz bu kadarına hazır değilim!

fakat O... O anlattığında başka bir şeydir ondan dinlemek kendimi. hırpalamadan söyler söyleceklerini. boğmaz da kucaklar sanki kelimeleri. acıtmaz da onarır, öldürmez de ondurur sözleri.

nazan bekiroğlu... aşkı yaşamakla kalmadığına, baştan sona aşk olduğuna inandığım kadın.

zarif, munis ve şefkatli ayrıca...

cam ırmağı taş gemiyi okurken haline hayret ettim. nasıl bir demirci ki bu sözleri söyleyebilecek kadar yakmış yüreğini. ve yine nasıl bir demirci ki kelime ve cümlelere girebilsin diye söylecekleri, soğutabilmiş yeniden kalbini.

cam ırmağı taş gemi, bir gül ibrişim gölgesi tazarrunamesi esasen. yada bence öyle. nihadenin 5. defteri hariç diğer tüm hikayeler, tek bir acının başka renklerde tekellüm edilmesi, diğer başka renklerde vücuda ermesi. değil mi ki 'be' elif''in aşkı ile sınandı. ve bu sınanıştan en çok elif yara aldı. diğer bütün hikayeler bir 'be' ihaneti, bir 'be' vurgunu oldu.

hikayeleri okurken bazen geçmişim bazen de bugünüm ile karşılaştım cümle aralarında. onlar beni sobeledi ben onları yakaladım. merhemdir dedim yaralarımı sıvazladım. sevdiğime söylenen sözlerdir diye okudum tekraren ve yavaşça, kulağına okur gibi usulca.

beni benim anlatacağımdan çok daha güzel, çok daha beliğ ve çok daha etkili anlattığın için teşekkür ederim nazan bekiroğlu. beni ve aşkı bilen tüm yürekleri...

rabbim kalbinizdeki aşkı baki kılsın. ve aşkı yazan mürekkebiniz hiç kurumasın.

...

2010-06-09T22:13:00.007+03:00

bu sözler sana ait değil, bu yürek, özlemlerim sonra... kalbimin acıyışı, hatıraları bir bir dizişim, ardarda yoklayışım anıları... hiç biri senin değil, olmamalı.

her an seninle konuştuğum yalan, dinlemeni isteyişim, hasret duyuşum da sana, hepsi yalan. boğaziçine oltamı sarkıtıp hatıranı çekişim de, batan güneşte gülümseyişini görüşüm de herbiri hepsi hepsi yalan. olmalı yada...

*
bir kapı açıyorum, karşımda sen. içten ve gülümseyen. uzatsam ellerimi yüzüne, gülümsemenle avuçlarımı yıkar mısın? dualarını iliştirip de ellerime, gönlüme sevgini basar mısın? dudaklarından bir sözcük süzülen, o sözcükte sevgiden dökülen bir damlacık sunar mısın?

yıllar yıllara örülü, kader kader üzerine örtülü, yollar yollara gömülü, çekip çıkarsam seni anılardan, bir kalbini alıp avucuna, bırakıp ağuşuma, helalimdir diyebilir misin? bu senindir deyip de sevgin ile gönlüme su verir misin?

gördüğüm herşeyde sen varsın desem, kendini alıp yanına, kainat olup da yanıma, gelir misin? incindim yeterince, incindiğim yerler için olabildiğince, merhem olup da sürülür müsün kalbime? sesin her değdiğinde yüreğime, ellerin ellerime, tüm dikenleri benim için söküp atar mısın var ise benliğinde?

ışıltılı bir düş seni anmak. ve cennet, varlığını solumak. bir gün değil, günlerce, ömrümce değil ebedce hep benimle ol desem, ahdimdir diyebilir misin?

*
tozlu bir kitap üfledim, kokusuydu içime çektim. üzerine bir elif ile he çizdim. med oldum uzandım ötelere...

sıklet.

2010-06-01T23:39:00.011+03:00

gece, ıssız karanlık; gece, suskun hecelerde...

siyah bir pencere, salkım saçak kurulmuş, pervazına cüzzamlılar dokunmuş.

çürüyor, çürüyor günbegün anbean saniyeler peşinde.

akrep yelkovanı zehirleyip de zehirni şerbettir diye dokundurunca femme, bir hissi ahiril vuku, bir hadsi kati suretinde ilişti kalbe.

karanlığın koynunda bir siyah yılan büyüdü boşluktan istifade...

gördüm bu gün kocaman bir gülümseme, yalanlar ile büyümüş. gördüm, kadınlar etiyle sütüyle derisiyle sömürülmüş.

ey efesin bakireleri ve telaşlı kuretler caddesi; yalanlarıyla bir dünya, kaç yıl abad olur söylesinize dil ucuyla.

ey toprak vazo, kaç güzel göz, kaç endamlı beden, ve kahkası üzerinden eksik olmayan kaç leb-i dilber karıştı toprağına?

sarsın geceler ağrıyan yürekleri üzerinde atan kanlarıyla... sarsın geceler sızlayan kemikleri kırasıya.

birbirine benziyor suret ve isimler... birbirine benziyor her yörede cisimler.

neden hep aliler aynı masalı söyler, ve hep ayşeler bir ninni ile mest olup gider?

zamandır döner, devirdir geçer her şey aslına rücu eder.

ey somuncu baba, yoğur hamurunu çatlayasıya... gönlümün mescidini inşa için kuvvet gerek bana.

ey harflerden süzülen nur, yaz beni yeniden y'den nun'a, nefsimin ıslahı için nefes ol sadrıma.

gecedir geçer, rüzgar içine işler de gider. kelimelerim bir oltanın ucunda balıklara yem olup biter.

zaman bu, asr'dan derilmiş. içine azaziller dizilmiş. şeytan nerede, melek kim; kim bilecek, bu günahın yükünü hangi ademoğlu çekecek?

hatime;

az kaldı düşecektim, sağlam durdum düşmedim.

gün doğmadan asra varmadan

2010-05-31T19:33:00.011+03:00

.........................................

haydi çabuk hazırlan atlayalım gemiye. hatıralar çoğalmadan umutlardan ziyade, bilinmeyen diyarlara yelken açalım.

biraz daha kalırsak bu kıyıda, seveceğiz sanırım, gün gelip gidememekten korkarım. sevgiden sağlam kelepçe, gidememekten büyük tutsaklık var mı alemde?

haydi koş gün ağırmadan, kimsecikler uyanmadan, ne bulduysan atıp terkene, zihnindekileri sektirip denizde, özgürlüğe koşalım.

belki şu köşeden çıkagelir, belki duaya adım işlenir, nefesim nefesi ile çekilir... ah karıncalar zihinleri sarmada. yem mi atmalı, yuvalarını mı bozmalı? koş git bu diyarlardan.

bir gece vakti bu kayalar, çıkınca geminin önüne, gemi karaya oturdu. dolunay suyu yükseltir yükseltmez tüm tayfalar iş başına, kürekler tam güç... durmadan bir dakika bir saniye, rota tutmalı.

vefasız desinler, araya denizler girsinler, adalar ve kuşlar... zaten hiç gelmemişti bilsinler, zamanla unutup gitsinler... koşalım koşalım...

bir rüya bir hayal, bir kabus oluvermeden; mezar taşlarında harfler ecinniye dönüşmeden, kalplerde günler çentiğe, gecelerde yüzler yüzlere ilişmeden elimizi çabuk tutalım. kuzey neresiydi, nerde kutup yıldızı, hangi yönden eser şam rüzgarı hemen bulalım.

deniz canavarları yeğdir, kum perilerine... aldandınız mı sözlerine bir kere, gülmek nedir unutursunuz. yelkenleri açıp denge kurmalı.

güzel bir ada temiz kumları vardı. kıyısında çocuk sesleri dalgalara karışırdı. gün battığı yerden yeniden doğardı. hatırlayacaksak da böyle hatırlayıp gerisini unutalım. haydi koşalım koşalım...

güzele ram olmaktansa gerçeğe kul olalım...

sessiz sadasız belki apansız... haydi kaçalım...

eylem ve duaya davet

2010-05-31T12:39:00.007+03:00

Değerli Dostlar;

Gazze'ye doğru farklı ülkelerden yola çıkan gemiler bütünüyle silahsız bir insani yardım girişimidir.

Gemiler Gazze halkının ambargo sebebiyle mahrum olduğu tıbbi yardım ve Gazze saldırıları sırasında evleri yıkılan Gazze halkına evler inşa edilmesi için gerekli yapı malzemeleri ile yüklüdür.

Bu malzemelerin Gazze'ye ulaştırılması sorumluluğunu, barışa ve adalete inanan bizler adına bine yakın silahsız insani yardım gönüllüsü üstlenmiştir.

Gemilerin yükü emanetlerimiz ve gemilerdeki barış gönüllüleri ise kardeşlerimizdir. Bu gemiler ve rotası bize insanlığın yönünü gösteren bir pusuladır.

Terörist İsrail tarafından İnsanlık onuruna yapılan bu saldırıyı kınamak için tüm dostlarımızı 31 Mayıs 2010 Pazartesi (Bu Gün) Saat 12:30 Da Taksim Meydanına bekliyoruz.

Saygılarımla. Allah yar ve yardımcımız olsun. Âmin

not: bu bir asder açıklamasıdır.

küçüktüm büyüdüm.

2010-05-26T00:36:00.006+03:00

.................................

her gün bir ipliğinin çözüldüğünü hissediyorum ruhumun. ilmek ilmek dökülüveriyor attığım her düğüm. her gün daha çok dönüyor başım, her gün daha çok büyüyor lünapark. ya ben yaşlanıyorum veya ters giden bi şeyler var.

*

gece, dışarıda yağmur yağıyor. sokak lambasının ışığı odayı sarıya boyuyor. anların durduğu bir ev burası. zamanlar üstü bir zaman. bazen kar yağıyor dışarıda, bazen yağmur pıtır pıtır yürüyor camımızda...

üç duvar üç ranza. altı arkadaş saklanıyoruz hayallere... hayallerin hatıralardan baskın olduğu zamanlar. şiirlere inandığımız, dua gibi okuduğumuz demler. ninni misal dinliyoruz geceleri. yastık gibi başımızı koyup yorgan misali örtüyoruz dizeleri...

en çok monarosa uğruyor düşlerime. bir de annabel lee ile sitare... bazı geceler nurullah genç ile erzurum garında banklar üstünde uyku tutmayışlar... siyah gözlere gidip bir türlü dönemeyişim. ve bir de kaldırımlar...

umutlar, uçurtma gibiydi o zamanlar; ne dışımızda tamamen, ne de ayakları yere basan. varlardı ve özgürce salınıyorlardı gözümüz önünde. aşk kutsaldı ve sorgulanmazdı bir de. aşk demek yasak demekti. ekmekten, aştan, benden, bizden herşeyden değerli. aşk demek cennet demekti. hayal edilemez, düşünülemez ama inanılırdı.

şailere, umutların idealizmine ve elbette aşkların temizliğine inandığımız yaşlardı.

zamanla öğrendik şiirlerin iki sözcük bir kaç kafiye olabileceğini.. ve zamanla... duyguların ömre yetmediğini. aşkın her zaman cennet olmadığını da öğrendik büyüdükçe. kirletilmiş aşklar serildi önümüze.

her şeyin değişebileceğini düşünüyorduk. büyük düşler kurup hepsine inanıyorduk. anlam yüklü ezgiler dinleyip geleceği özlüyorduk. sonra büyüdük. peri çubukları kayboldu ellerimizden. her geçen gün insanoğlunun saflığına olan inancımız düştü delik ceplerimizden.

bir rüya görüyorduk ve rüya gördüğümüzü bilmiyorduk. öylesine inanıyor, heyecanlanıyor ve sonuna kadar yaşıyorduk hayallerimizi. duvarlara değilse de dualara hep umutlarımızı yazıyorduk.

sonra büyüdük. sokaklarda koşulmayacağını, yağmurda şemsiyesiz durulmayacağını, ebede dek süren aşkların azlığını, bir ocak bir döşek ile hayatın geçmediğini, istanbulu'n parası olana güzel olduğunu öğrenecek kadar, büyüdük.

kitap sayfalarına yatırdığımız güllerin, geceleri rüyamıza kaçan ideallerin seyrekleştiği günlere uyandı bedenlerimiz.

şimdi üşüyor ruhum. büyük sözlerin büyüsündense küçük adımların samimiyetine daha çok inanıyor kalbim. dillendirilmeyen sevdalar, şiirlerden fazla acıtıyor yüreğimi.

artık daha cesur ama daha umutsuzum. daha çok okuyor, daha az inanıyorum. daha renkli ve daha az sebatkarım.

hayatın normalleştirdiği yerde, bir başıma hayatı seyrediyorum; bir gün daha iyi olabilmek duasını gönlüme iliştirerek.

nerdesin?

2010-05-15T20:20:00.015+03:00

her odayı seni görebilmek umuduyla açıyorum. zamanın hangi dilimindeyim? saatinin neresinde? (lütfen salisesinde olayım...) başım dönüyor mütemadiyen ve her oda sana açılıyor daima..

odalar; boş kimi zaman, ılık bir ikindi oturmuş pervazlarına... fransız güpürü tüller salınıyorlar yavaş yavaş boşlukta... ahhh sen olsan cam kenarında. üzerinde siyah takımın, ceketinin düğmeleri açık... beyaz gömleğin ve kol düğmelerin ışığı yakalasa... yüzün dışarıya dönük,beklesen beni, benim seni beklediğim gibi... için dalga dalga, köpük köpük, beklesen beni cam kenarında... hafif açılan perdeden güneş saçlarını okşasa... ve ben saçlarına dokunan güneş olmayı dilesem...

odalar; kimisi dolu dolu, lebaleb... insanlar insanlar ve insanlar... ses ve gölge hakim tüm köşelerde... ve sen gümüşlüğün önünde durup da bir kahve fincanın hikayesini dinliyor olsan tüm o karmaşada... senden, benden, bizden bir iz arasan eşyaların tozlarında... cama bir görüntü düşse, beni görsen düşen yansıda...

odalar; bazen mis gibi çiçek kokan, balkonu denize açılan, her köşesine hanım eli dokunmuş odalar. ışık, odanın renklerine sarıp kollarını, dans etmede... ve sen pembe beyaz lilyumları kucaklayan vazonun karşısındaki berjerde oturuyor olsan yüzün kapıya dönük. gömleğinin ilk düğmesi açık ve elinde bir kitap, bana anlatmayı dilesen okurken ve ben kitap ile parmağının arasındaki yüzük olmak istesem...

odalardan odalara koşuyorum... koşuyor muyum sahi? bir rüyada süzülüyorum sanki. sakin ama telaşlı bir arayış bu, umutlu ama me'yus bazen... nerdesin?

her odada, sen hem varsın tüm varlığınla ve hem yoksun tamamıyla... kaç kilit daha açmalıyım yüzünü görmek için? kaç gece daha saymalıyım?

görüyor musun beni, kapılardan kapılara gezişimi? her eşikten sana gelip bir türlü gidemeyişimi? (gör beni... tut ve bırakma ellerimi)

-bir yıldız konmuş saçlarına... o yıldız ben olayım? gözlerin bir çocuğa takılmış, o çocuk ben olayım? derin bir nefes çekmişsin içine... o nefes ben olayım? senden bir parça, varlığından zerre olayım?-

günler geceye, geceler sabaha ermede... iğdeler bizsiz sokaklarda tütüyor. seksek oynanan çizgilere dokunmuyor adımlarımız, akasyaların gölgesine karışmıyor henüz gölgelerimiz....

çok aradım yoruldum, bir kaldırım kenarına oturdum. artık... bul beni...

yüreğini aç ve gör beni...

eyy!!...

2010-05-10T21:42:00.005+03:00

boğazımda bir yumruk... sımsıkı boynuma dolanmış bir yılan. nefes alamıyorum. susuyorum susabildiğimce, haykırmak istiyorum. yılları çeviriyorum usul usul, üflüyorum tozlarını hatıraların. silmek istiyorum silemiyorum.

ah açmamalıydım bu odanın kapısını. veya iyi ki açtım, bilmiyorum. resmin bütününü görmek istiyorum göremiyorum.

kader; yükselsem yükselsem evce çıksam, birbirine bağlanan hatları anlasam.

ezel ve ebed müsavi senin için. var ile yok denktir birbirine. aydınlık ve karanlık bir bütünün parçaları. lakin öyle küçük ki varlığım takılıyorum menzillerde.

ahh.... ahhh sesimi duyan sen... ahhh korkularımı sezen sen.... ahhh duamı işiten senn!!

eyy alemlerin rabbi. ey zahirin ve batının, ey zamanın ve zamansızlığın, ey dünyanın ve ukbanın, ey günahın ve sevabın rabbi.

ey insanların ve meleklerin, şeytanların ve cinlerin, 4 büyük elementin, söylenen ve söylenmeyenlerin, ey sır ile sırdaşın ve ey aşikarın rabbi.

ey niyetlerin ve amellerin, ey sözün ve yazının, ey okun ve hedefin, ey kalp ile muhabbetin, ey güneşin ve yıldızların rabbi.

ey ibrahimin ve neslinin, ey sare ile hacerin, safa ile mervenin, ey kabenin ve kabede edilen duaların rabbi.

ey zerrelerin ve mürekkebatının, ey mikail ve yönettiklerinin, ey israfil ve üflediklerinin, ey cebrail ile indirdiklerinin, ey azrail ve öldürdüklerinin rabbi...

ey gönlün ve dizgininin, ey gözlerin ve kederinin, ey yüreğin ve titrediklerinin rabbi.

ey benim ve emanetlerimin rabbi... rabbim...

tek dileğimdir senden, beni senden gayrısına kul, senden gayrısını da bana rab eyleme....

beni senden başkasına muhtac eyleme...

gayrın lisanı ile gönlümü incitme. kullarını yoluma taş eyleme...

latifelerimi isimlerinin letafeti ile zinetlendir.

beni senden bigan eyleme... kalbimi sensizlik ile viran eyleme... ismimi gayr ile talan eyleme...

yaraladılar yüreğini kulunun; şekvası kılıç ehlinden, münacatı sanadır.

küstürdüler kalbini; kaçışı taş ellerden, sığınışı sanadır.

kestiler yolunu; gidişi diğerlerinden, varışı sanadır.

herkesten sana gelen mecruh kulu, haccaclara geda eyleme...

amin... amin.. amin...

kelebek etkisinden sonra bir kaç kelime...

2010-05-04T23:28:00.004+03:00

geç kalmışım dedim izlediğimde, ne kadar geç... tıpkı şimdi elimde olan kitabı okurken söylendiğim gibi.

fakat belki de her şey tam zamanında oluyor? belki her parça en doğru yere oturuyor? belki de bu filmi daha evvel izleseydim böylesi etkilenmeyecek, bu kitabı daha önce okusaydım bu denli anlayamayacaktım, kimbilir?

tiryaklar hasta olunca yetişiyor ya eczahane-i hakimiyeden, ve matbah-ı rahmaniden gelen gıda aç bedene daha leziz ya... kimbilir belki de tam zamanıydı okumanın ve izlemenin.

kelebek etkisi epey uzun süre belleğimde kalacak gibi görünüyor ve bir soru filmden aklıma uzanıyor: belki de herkesin iyiliği için, gerektiğinde en sevilenenler bile terk edilmeli. ve belki gerçek sevgi bu terkedişte gizli, kimbilir?

merak ediyorum, eğer bir defalığına, geçtiğimiz saatlerden birine bir kaç dakika için dönebilseydik, hangi dakikaya dönmek isterdik?

hayatımızın rotasını değiştiren o çok önemli dakika nerede gizli? veya böyle bir "lahza" sahiden gerçek mi?

sanırım söz bahsinde gezmeli 26. adımda biraz oyalanmalıyım.

selam ve muhabbet...

*
bahsi geçen kitap: hasan cemal / kimse kızmasın kendimi yazdım.
bahsi geçen film: kelebek etkisi.

doğru sorular -III-

2010-04-30T21:38:00.005+03:00

"ruhumun sömürüldüğünü hissediyorum", dediğinde akşam kızıllığı vuruyordu cama... odada "with arms wide open" çınlıyordu. sigarasından bir nefes daha aldı ve tekrarladı; "ruhumun sömürüldüğünü hissediyorum. içimdeki tüm çocukları yağmalıyorlar. öyle çok korkuyorum ki bütün kuşlar kanatlandılar çığlık çığlığa.." aşk karası gözlerine kan oturmuştu ağlamaktan. rimelleri gözlerinden akmıştı katran katran. elleri titriyor, üşümesine rağmen üzerine bir şey almıyordu. üşümeyi -olabildiğine acı çekerek kendini cezalandırmayı- seviyordu bu durumlarda. uyumuyordu gecelerdir. yemek yemiyor boyuna sigara içiyordu.

bahadır, nefise'nin başını hafifçe dizinden yatağa indirip pencereye yöneldi. camı açtı sonuna dek, içeriye bahar doluştu. ah erguvanlar koksaydı diye düşündü, leylakları tadabilmek için içine çekti boğaz havasını. durdu, soluklandı. yeni bir kavganın, bitmeyen bir kavganın içindeydiler yine. mümkün olduğunca öfkeden arınmaya çalışıp nefise'ye döndü; "zulümde zalim ile mazlum ortaktır der hz. Ali. sömürülüyor olman buna izin verdiğin için olmasın?"

nefise yatakta doğrulup burnunu çekti, kırmızı gözlerini kısıp haykırdı; " her zamanki gibi çok acımasızsın!!! izin vermedim ben. hep kurallarımı koydum ona göre oynadım."

"hep kendini kandırdın, hep karşındaki kişinin nefsini kaşıdın. eğri minare düz gölge düşürmez demiş miydim?"

kalkıp camı kapadı nefise. kızgındı, bezgindi ama kimeydi öfkesi çözemiyordu. küskün cevap verdi bahadıra; "hep söylüyorsun bunu. ama bir eğrilik görmedim ki ben."

"biliyorum güzelim... biliyorum... ama hiç dinlemiyorsun ki beni. bu kaçıncı feryadın? ders alman gerekmez miydi şimdiye dek?"

"ders ders ders... hep bu. hep ibret. sen tüm kuğular beyaz diyorsun. nerden biliyorsun? tüm zamanları ve tüm mekanları taradın mı? geleceğe ve geçmişe uzanıp baktın mı? ya bir tane siyah kuğu varsa? neden umudumu tüketiyorsun, neden neden? senin bu herşeyi bilen, bilmiş edana hasta oluyorum. çöz şu kravatını, ayaklarındaki köseleleri çıkar bi zahmet. hep düzgün olmak zorunda mısın?"

kararlıydı tüm öfkesini bahadıra kusacaktı. bahadır ise bilenmiş bıçak, sabaha kadar biri diğerini sonra diğeri ötekini öldürecekti. yeniden dirilecekler ve yeniden dövüşeceklerdi. ta ki ikisi de yoruluncaya kadar. bu bir ihtimal belki de son zamanlarda olduğu gibi açık yüreklilikle tartışacak ve sonuca bağlayacaklardı.

nefise tekrar hıçkırıklara gömüldüğünde, "love hurts" vanilya kokulu tütsünün dumanı ile dans ediyordu. hava kararmıştı ve sokaklara gurbet sızıyordu.

*
yıllar yıllar evvel aynı vücuda doğmuşlardı. kardeşlerdi, dahası ikizlerdi hatta neredeyse siyam ikizi. birinin çektiği acı diğerini etkiliyordu. birinin süruru ötekini. birbirlerine mecbur, kötüsü mahkümdular.

bir vücudun biri kalbi diğeri aklıydı. bahadır akıl, nefise ise kalp dümenini eline almıştı. bir kaç yıl evvele kadar, hep bahadırın dediği olmuştu. bu yıllarda bahadır, nefisenin varlığını unutmuş, bir insan bedeninde olduğunu gözardı etmişti. savaşçıydı, tüm dünyayı kurtarma derdindeydi. mutlak doğrunun peşinde, üzerinde para zıplayacak gerginlikte çarşaf gibi muntazam bir ömür diledi yıllarca. kitaplardan hayat devşirdi, acımasız ve kaskatı, nefisenin saçından tuttuğu gibi sürükledi peşinde. benim sevdiklerimi sevecek, sevmediklerimden uzak duracaksın. dedi. militanlaştı. doğrulardan doğrulara yelken açtı ve bir gün, hayata çarptı.

nefise onu taklitçilikle suçlardı. hazmedememişlikle sonra, hayatı tanımamakla, safdillikle. (safdillikte bahadırdan geri durduğu yoktu oysa) belki de öyleydi gerçekten, bir gün rehber bildiklerinin rehber olmadıklarını anlayınca yıkılmıştı. yel değirmenleri ile ettiği savaştan uyanıp çoktan kırılan mızrağını, delik deşik miğferini bir kenara bırakmıştı.

eğer tam bir savaşçı gibi yetişmiş olmasaydı çoktan intihar eder veya her sabah başka bir meyhanede ayılırdı. o kötü günlerden sonra yazılı kitapları raflara kaldırdı, tozlanmaya. insanları ve kainatı bir de yaşamı okumaya odaklandı. nefisenin varlığını kabullenmeye ve ihtiyaçlarını anlamaya başladı. bir insanın vücudunda mesken tuttuğunu hatırladı.

sarılacak çok yarası vardı ve iyileşmeleri zaman alacaktı.

işte tam bu esnada nefise, yıllardan bu yana kat be kat giyindiği elbiseleri soyundu üzerinden. köşeye atılmış bir yama bohçası gibi küf tutan varlığını kuruttu güneş ışığında. yıkanıp süslendi ve hiç aldırmadan yaralı aslana, ki kardeşidir bahadır, çıktı sokaklara.

içinde yaşadığı kalbe iliştirmek için, aşk aradı bit pazarında. yalnızlıktan nefessiz kalmıştı onlarca sene. yıkık, virane, hatta çer çöp içinde de olsa karşısına çıkan ilk aşkı yüreğine misafir edecekti. dertleşip ağlayacaktı onlarca yıllık yalnızlığına. niyeti bu değildi aslında. tek istediği özgürlüğü yaşamaktı ama tam da anlattığımız gibi oldu.

bahadırın hayata çarpması gibi nefise de hayata çarptı ve dağıldı.

tüm bunlar oluncaya, her ikisi de kendilerine olan güveni yitirinceye kadar nefise ve bahadırın birbirlerini sevdikleri pek söylenemezdi. birbirlerini çekiştirip duran illa kendi dediği olsun isteyen yaramaz çocuklar gibiydiler.

akıl kalbi beğenmez, kalp aklı dinlemez...

zamanla, birbirlerini dinlemeksizin attıkları her adımın bizzat kendilerini yaraladığını anladılar. giderek varlıklarını kabullendiler biraz daha. çektiler ellerini birbirlerinin yakalarından bir parça....

*
bahadır sıkıca sarıldı nefiseye... nefise, "hayallerimin peşinden cesurca gitmek istiyorum" dedi sessizce. duvarlardan duvarlara "gülru" sekiyor, gökte yıldızlar parlıyordu. bahadır usulca fısıldadı kardeşine; "kangren olmuş hayallerini kesip atamadıktan sonra düşlerinden, cesaret ne?"

tekrarladı nefise, "kangren olmuş hayallerini söküp atamadıktan sonra düşlerinden, cesaret ne?"

tütsü söndü. şarkılar sustu... bir yıldız kaydı gökten ve dilekler tutuldu gönülden... "eyle bizi ya rab; hakkı hak, batılı batıl bilenlerden..."

teşekkürler nurdal durmuş.

2010-04-28T00:57:00.003+03:00

kalbim, kıyıları yağmalanmış şiir gibi. dalgaları ürkek, köpükleri kurumuş. aç da oku beni. alfabemle körebe oyna! kapat harflerimin gözlerini. ya hiç, ya kıymet biç! ya kan akıt, ya yağmala. ama bir şey yap. bir kargaşa uzat solumdan. ya da at üstüme günahlarını da, bir âdem boyu şiir yazayım sana. kurak baharlar gibi dolaş satırlarımda. mürekkep bulaşmış dudaklarıma içini değdir. sağılacak tek harf bırakma kalemimde. kısır bir aşk gibi erit ruhumu. kanım kelamımı kirletsin de güneşli gülüşüne yağmurlar katanın bereketi gitsin. vur elindeki kirli şarkıları dilime de hep yen beni, hep yenileyim sana. mağrur bir öfke gibi küllendir bedenimi. şah çektikçe vezirine kalelerime atlılarını gönder. kahkahalarımdan hüznümü kopar. bir hayal çiz aynada, bu gerçek benim de. bilmiyorum bu kaçıncı yenilgim. artık hayatla vuruşmayacağım. her seferinde kalbimi lime lime ediyor. kırlarımda su gibi, su gibi biçimsiz koşuyor kısraklar ve kazanmak beni umursamıyor...

doğru sorular -II-

2010-04-24T11:38:00.010+03:00

şimdi tüm bunları gömmeli usulca. üzerine biraz film, biraz şarkı, biraz fotoğraf, bir kaç tını müzik ve tebessüm atmalı bolca. tüm bunlar tam kapatmıyorsa yaşananları, biraz boğaz kenarında dolaşmalı , hayata dair iyi şeyler okumalı ve arkadaşlarla konuşmalı... elbet, çiçekleri toprağın örtüp saklaması gibi saklanır anılar... giderek unutulur (unutmayı bilince), gömülür yavaş yavaş hatıralar.

böyle bir yolculuk hatırlıyorum ötelerde bir yerde. lalerin, soğanları güçlensin diye kesildiğini okumuştum, yaşama gülümseyince. çınaraltındaki çınarın budandığını gördüm uzun ömürlü olsun diye.

hakikattir gördü gözlerim, sevdikten sonra nefret eden yürekler. bilirsin, dağların yükseldiği kadar derine iner denizler. hakikattir dokundu ellerim, sevmenin acısı ne de uzun sürer. yanaklarda yaşlar en çok sevgiden sebep dökülüp gider. bilirsin hakikattir, sevdiğini elde ettiğin anda kaybedersin. bir gelincik kaderidir (yazgısı boynunda) içindeki şairi yitirirsin.

sen hiç uçurum kıyısında yürüdün mü? tuttuğun el tarafından şelaleye dönüştün mü? her damlan düştükçe yere, binler kere acıya gömüldün mü?

sen hiç içindeki çocuğu bir yaz sonu toprağa gömdün mü? kureyştir burası alır götürürler. en sevdiğin tarafından inançlar gömülürler.

bu gün hiç bir şey, kelimelerim dahi, anlatmıyor beni. dediğim o ki izafiyet teorisi veya karma ve hatta belki kelebek etkisi... bir gün bir yerlerde bir domino taşı düşseydi içanadoluya ne değişirdi?

tüm kelebekler hayata çarpıyor can... tüm kelebekler toz kümesi... mecnun bir efsane, leyla külkedisi...

ve soru; uğruna hayatını değiştiremeyeceksen, aşk ne ki?

* şarkı; yazı yazılırken dinleğim şarkıdır; danser encore

fotoyazı

2010-04-20T17:07:00.006+03:00

kıymetli galip abi, açacakları fotoğraf sergisi için yazılarımı paylaşıp paylaşamayacağımı sorunca memnuniyetle kabul etmiştim. ilk sergileri olacaktı ve onlar için bu kadar önemli bir tecrübede onlara eşlik etmemi istemişlerdi. onur verici bir davetti.

bir kaç ay içinde yüzlerce fotoğraf içinde, sergilenecek fotoğraflarını seçtiler. 40 fotoğraf. herbiri diğerinden dikkat çekici 40 güzellik. bana gönderdiklerinde büyülenmiş bir şekilde monitöre bakıyordum. evdeki herkesi bu güzellikleri izlemeye yanıma çağırdım. herbiri muhteşemdi... benden 20'si için yazı istediler.

bir dergi içinde gezmek istemiyorlardı. yazıların fotoğrafları gölgelemesi de hoş olmayacaktı. 20 yazı kısa kısa... fotoğraflarla eşleştirdim ve yolladım. daha sonra galip abi en sevdiği fotoğrafı için bir yazı istedi benden. "renksizliğin sessiz kıyılarından yakılmamış bir ağıt" (http://ruzname-ruzname.blogspot.com/2009/11/tum-yolculuklarm-sanayd.html )böylece ortaya çıktı.

isim seçildi, mekan belirlendi, davetiyeler basıldı ve bursa'da ilk sergi açıldı. finallerime rast geldiği için gidemedim. üzülme dedi galip abi bakarsın biz size geliriz. dediği gibi oldu istanbula geldiler. 33 günlük kızım ayşe rana ile ifsad'a sergilerine gittik.

muhteşem fotoğraflardı. galip abi ile ruveru tanıştık aynı gün. çok güzel bir yüreği vardı. samimi ve ciddi.

yazılarımı fotoğrafların altında görmek, engel olamadığım bir gülümseme oturtmuştu yüzüme. böyle güzel fotoğraflara misafir olmak cidden hoş bir duyguydu.

şimdi o sergi fotoritimde sanal olarak sergileniyor, bir iki fotoğraf bir iki yazı eksiği ile... beğenilerinize...

sevgili galip abi ve ahmet kardeşime hayat boyu başarı ve huzur temennisi ve gönülden teşekkürüm ile...

http://www.fotoritim.com/yazi/ahmet-cetintas-ve-galip-cetiner--fark-edilenler

yalan cevapların doğru sorularına dair

2010-04-14T02:22:00.014+03:00

senden bahsetmek, bahsedememeyi kabul etmekle mümkün ancak. seni anlatmayı denemek, lal olmanın ön koşulu. fakat anıları hatırlamak ise, seni yeniden ve yeniden yaşamak demek. bu sebeple öyle çok anıyorum ki seni. öyle çok susuyor ve öyle çok dinliyorum ki sesini.

incecik bir ipek şal gibi dalgalanıyorsun şimdi hatıramda. mevsimlerden bahar ve sen serin rüzgarda üşüyorsun. sen istediğin için burdayız. marmaraya nazır bir deniz kenarında. karşımızda adalar, üzerinde siyah trençkotun, hani benim en sevdiğim, düğmelerini iliklemeden giyip kemerini bağlamakla yetindiğin. boynunda şifon bir fular. siyah ve üzerinde kiraz çiçekleri. içindeki güze ne kadar da zıt değil mi? fakat ne kadar da zarif görünüyorsun. kıskanıyorum seni.

kaçalım lütfen demiştin, istanbula saklanalım, bir deniz kıyısına. istanbulda yaşayıp yine istanbula kaçmak ne demek diye sormadım. her gece benden kaçıp sabah yine bana saklanışından biliyorum cevabını. siyah gözlüklerini takmışsın. belli ki gece boyu ağlamışsın. neden ağladın diye sormadım. biliyorum neden ağladığını.

konuşuyor musun, bana mı öyle geliyor? sesini martılar alıp götürüyor. acı ve keder katman katman seni sarıyor. başım önümde muhakkak, veya yine dudaklarına takıldı aklım. gülkurusu rujunu sürmüş olmalısın. renklerden, rujlardan, kadınlardan anlamam bilirsin ama bu ruj sana çok yakışıyor, daha önce söylemiş miydim?

bir şey söylemeliyim biliyorum hem de tam şimdi. teselli arıyorsun, vicdanını rahatlatmayı umuyorsun. hayır kendimi kandırıyorum, seni bırakmamı istiyorsun. kalbini kırmamı ve beni unutmayı diliyorsun. "kendinle savaşmayı bırakmalısın" demiş olmalıyım, kendimi ve seni aldatmak için. ben bir yalancıyım. her an kendimle savaşıyorum.

sen okyanus prensesi gibisin çırpınıyorsun elimden kaçmak için. bense benim ol, ve akvaryumumda yaşa diyorum sana. bile bile ızdırabını, seni denizlere salamıyorum. her an kendimle savaşıyorum, fakat sana savaşma diyorum. çünkü ben kötüyüm ve içimdeki iyiyle harbediyorum. halbu ki senin muhareben evrensel doğrulara dair, biliyorum. korkuyorum, bir gün iyi kazanacak ve sen beni terkedeceksin.

gözlerini görmek istiyorum, sen susuyorsun. ya ben, ben konuşuyor muyum? uzun zamandır çocuksu coşkun kayboldu avuçlarında. dağınık saçlarını özlüyorum. buklelerinden gelen kokuyu biraz da. saçlarına taktığın bantları (bir bant olup saçlarına saklanmayı dilemeyi), hippy kolyelerini, uzun küpelerinin boynuna değişini izlemeyi özlüyorum.

fakat seni tükettim sevgilim, biliyorum. gözlerini görmek istiyorum. o, ışıltıyla bakan gözlerini. şimdi öylesi yorgunsun ki. ruhunu dağıttığını düşündükçe; saçlarını, elbiselerini, takılarını sıkılaştırıyorsun.

küçük bir boşluktu düştüğün, ayağın takılmış sendelemiştin. yaran derindi ama sarabilirdin. izin vermedim. kendi kendini iyileştirmene ve yanımdan öyle çarçabuk geçmene müsaade edemezdim. ve sen merhem diye sürdün sevgimi. şifayap reçete bildin beni. hergün biraz daha ve usulca bağlandın bana. her gün biraz daha ve sıkıca düğümledim seni.

şimdi ise, eskisinden daha az gülüyor, çok daha ağlıyorsun. artık, incineceğimi bile bile sol eline yüzüğünü takıyorsun, bakamıyorum. her gün bir soruyla karşıma çıkıyor, her gün beni öldürüyorsun. gitmiyor, gitmemi bekliyorsun. "neden" diyemiyorum. bir tür işkence de olsa, beni yaşatmanla öldürmen arasında fark göremiyorum. senden geldim ve sana varıyorum.

gözlüğün başında, bana bakıyorsun belli ki yeni bir sorunun cevabını bekliyorsun. mahzun fakat ne kadar duru gözlerin. gözlerinde kaybolmak istiyorum. sense elimi tutuyorsun. sol elimi, yüzüğümü çıkardığım boşluğu. bir geçmişi kapamadan bir geleceğe yürüyemeyeceğimi sorguluyorsun. korkaklığımı. yanına gelirken cebime koyup, eve dönerken takındığım yalanı. seni ve onu kandırışımı. en çok da kendimi. sözlerin değilse de gözlerin, ne çok soruyor bunu.

ne sormuştun, hatırlamaya çalışıyorum. yanına öyle çok yenisini ekledim ki senin sorduğunu anımsayamıyorum. tekrarlıyorsun; (sesin, sesin sevgilim nasılda paramparça, sesini sarıp okşamak istiyorum), tekrarlıyorsun; "ihanet nedir?" bir martı çığlık atıyor, bir balıkçı teknesi yanımızdan geçiyor, kulaklığı ile bir kız güneşe doğru koşuyor, bir anne çocuğuna gülümsüyor, çocuk annesine sarılıyor.

içimdeki iyiler soruyor, ihanet nedir? bir uçak inişe geçiyor, rüzgar daha serin esiyor, arkamızdaki ağaca bir kuş konuyor, ayaklarıma bir kedi dolanıyor. zaman uzuyor, mekan daralıyor. düğmelerimi çözmeli, ceketimi çıkarmalıyım.

denizdeki balıklar soruyor, ihanet nedir? güneş yavaşça çekilip bir bulut üzerimizde duruyor. yüzüme su serpmeli bu şehirdeki tüm aynaları yok etmeliyim.

ben soruyorum, ihanet nedir? nerde gizlidir? kalpte, sözde, hayalde?... sana olan bakışımda, kendimden kaçışımda, evdeki saatin yelkovanında? çocuğumun elini bırakıp bu sahile koşuşumda? nerde gizli?

senden eve vardığımda sana, sana vardığımda geride bıraktığıma, her ikinizin yanında bizzat kendi varlığıma yaptığımın adı nedir?

biz kimseye ihanet etmedik diyorum. baştan sona yalan oluyorum. bunu biliyorum. lütfen gitme yine de. gitmemeni umuyorum. sussan da senin suskunluğunda kaybolmak istiyorum.

gülümsüyorsun. bana mı? bu bir ödül değil biliyorum. tokanı çözüyorsun. uzun ince parmakların saçlarına gömülüyor. saçlarını dağıtıyor, fularını çözüp eline alıyorsun. yavaş, sakin, duygusuz ve kayıtsız davranışlar bunlar. şimdi ayaktasın, elinden kiraz çiçekleri uçuşuyor. kokun dünyayı sarıyor, ne kadar güzel kokuyorsun. bakışların bir anlığına bana dokunuyor. üşüyorum. gülümsüyorsun ama ben daha çok üşüyorum.

"inanıyor musun?" diyorsun. evet elbette diyorum biz kimseye ihanet etmedik. tekrarlıyorum, ısrarla, acıyla, yalvararak hatta; ihanet etmedik.

iki kelime iliştirip yakama, yürüyorsun sonra... boşluğa, karanlığa, bakmadan ardına; "yalan söylüyorsun!"

bir bozuk para düşüyor yere, bir genç eğilip alıyor eline. yazı mı tura mı? ve bukleli saçların ile sen kayboluyorsun uzakta...

bense koca bir yalan ile burada... evet yalan söylüyorum. şehir gözlerini kapıyor.

* fotoğraf: roseonthegrey
* şarkı; ruznameye ekli pek çok şarkı gibi, yazıyı yazarken dinlediğim şarkıdır. bu yazı yazılırken ise yukarıdaki şarkıyı dinliyordum; anymore.

somatik paranoya

2010-04-07T23:26:00.000+03:00

gece yarısı ve sabahları bir de öğlen kaçarak buyurgan sözlerden, içimdeki kuyuya gidiyorum. ona koşarken bahçedeki herşey susuyor sanki. yer toz kaldırmıyor, kuşlar dallarda lal oluyor, çiçek kokuları havada asılı kalıyor; koklanmaz oluyor. bir çırpıda gitmeliyim kuyuya. bir çırpıda görmeliyim kendimi.

uzun kırmızı bir etek eynimde, sandaletlerime dolaşıyor. eteğin ucuna takılı küçük çıngıraklar avaz avaz bağırıyor "kaçıyor kaçıyor...." mevsimlerden hep yaz ve zaman sırtıma yapışıyor.

eriklerde meyve kalmamış tükenmiş çağlalar, kuşlar gökyüzünden leşimi kovalar. gölgem büyüyor öğlenleri ve ikindide yağıyor yağmurlar. hayat yapışkan bir kaylule, ben uykusuz meczup. hançerleyip kelimelerinden, kuyuya bir ben attım hayattan korkup. hayaleti suretime girip eşik ardında gizlenir. etrafımda irili ufaklı karabasanlar belirir. her biri başka bir libasın ardında mühürlü. acaba dokunsam kırılır mı aynalar?

bahçemdeki kuyudan zemzem akardı benim. gidip şifalı suyundan içmeliyim. hannas ile vesvas kurulup omuzlarıma hergün bir beni katlediyorlar benden habersiz. hergün bir çığlık içimde yankısız, 7 hain, 7 bıçak darbesi ve sessiz naaşım bir de kuyu. katiller benim suretimde, maktuller yine ben, kimden kimi kurtarmalı, kimden kimi saklamalı, kimden kime kaçmalı, doğru kuyuyu nerede aramalı...

bu şehrin yıldızları vardı geceleğin, inci inci dualarımı dizdiğim. her gece bir çıkrık kırıp kuyuya, tek tek çekerdim yukarıya. uzatıp sonra elimi bir bir toplardım soğuk sularından. sitare derdim kimi zaman veya necm-i rahşan. kurutup seher yelinde, günlüğüme dizerdim peşpeşe...

bazıları kurumazdı inatla, ağlar ve ağlardı sabaha varasıya. şeb-i yeldada bir andelib, öter ve öter can verirdi gül tomurcuğuna.

lakin hep vardı kelimelerim, hep vardı sözcüklerim ve hep vardı hislerim. şimdi hergün birileri atılıyor suyu çoktan çekilmiş boşluğa. dipsiz bir kuyu yutuyor tüm cesetleri. koşuyorum bitmiyor yolculuğum... bir türlü o kuyuya varamıyorum.

uzun kırmızı bir etek eynimde, sandaletlerime dolaşıyor. eteğin ucuna takılı küçük çıngıraklar avaz avaz bağırıyor "kaçıyor kaçıyor...." mevsimlerden hep yaz ve zaman sırtıma yapışıyor.

kaçmak mı benim ki kaçırmaya çalışmak mı kendimi. peşimsıra gulyabaniler koşuyor, kurduğum cümleler darağacında kuruyor. parçaları dağılmış oyuncak gibi varlığım. her bir sözcüğüm bir ecinniye emanet. ucuca dizmeye çalışıyorum cümlelerimi, her dafasında biri kırıyor imameyi. kurandan hidayet, rabbimden inayet; medet felak ve nas medet...

çıkrığı salıyorum kuyuya. kova iniyor iniyor boşluğa. bu gidiş bıraksam yüzyıl sürecek, ya ben, beni kim geri getirecek?

ya rabbena; derdime deva, davama ceza, ruhuma beka, sadrıma şifa, kalbime sükunet, zihnime feraset, gönlüme sekinet, elime bereket, lisanıma letafet, duama adalet, nidama makbuliyet, nefsime mahcubiyet, nasib et.... nasib et... amin.

entel bebeğe beşik kertmesi

2010-04-05T00:23:00.005+03:00

bu gün minik kızımı istemeye geldiler. hani şu daha yeni doğan, hani 46 günlük olan bebiş var ya, tam da onu.

aslında beklemiyordum böyle bir şey, sıradan bir 'hoşgeldin bebek' ziyareti sanmıştım. ah bilseydim böyle olacağını, şimdiye değin kızıma kahve yapmayı öğretirdim boş tutmazdım. ama olan oldu işte.

devamı için:

http://www.kadinnews.com/index.php?ctgr_id=544&yazar_view=5497

halid hüseyni ile uçurtma avlamak...

2010-03-27T16:58:00.012+02:00

sanırım önceleri ondan nefret etmiştim. korkaklığından, beceriksizliğinden, kendinden bile gizlediği iki yüzlülüğünden, hepsinden... ve en çok da ihanet edebilecek bir yüreğe sahip olduğundan dolayı nefret etmiştim ondan. hayır hayır 'sanmıyorum', tam da öyle...

iki gün boyunca konuştu benimle. kimse duymadan sessizce. uçurtma avcısının sayfalarında gezinirken karşılaşmıştım onunla. bana anlatacak bir öyküsü vardı. arınmak için günahlarından, ödenmesi gereken kefareti vardı.

emir. başlarda nefret edip sonraları imrendiğim hatta yakınlık hissettiğim kişi. kayıtsızca kendinden ve memleketinden, yaşadığı travmadan ve ülkesinin geçirdiği faciadan bahseden çocuk.

emir, halid hüseyninin kalemiyle kıvrılıp genişleyerek, bir harften bir diğer harfe gizlenerek, yüreğimi bir daraltıp bir süzerek anlattı bana...

babasını anlattı. hasanı sonra... sevgilerin nasıl yanlışlara sürüklediğinden bahsetti. birini sevmenin başkasına ihanet etmekten geçtiğini bazen... birini sevmenin kendini çürütmekten geçtiğini bazen... birini sevmenin hayat boyu kendinden iğrenmek demek olduğunu bazen... anlattı emir...

elde edilememiş ilgilerin, elde edilememiş sevişlerin insanı nasıl da kıstırdığını, elini kolunu nasıl da bağladığını, düşen bir cenin gibi karakterin nasıl da yitip gittiğini tam da, uzun uzadıya.... anlattı.

bana, afganistandan bahsetti bir de.. ülkesinden... uçurtma iplerinde saklanan özgürlüğü nasıl kestiklerinden. hürriyet ve esenliğin ülkelerinden nasıl uçup gittiğinden bahsetti. islamdan nefret etmenin kolaylığından, ırzına geçilen erkek çocuklardan, kahırdan, baştan sonra kahırdan bahsetti emir, onurunu kazanmak için kaybettiği dişlerinin yetimliğinde...

bir de süreyya... emir'in benliğinin sera'sına, emir'in bencilliğinin karanlığına ışık olan süreyya... yumuşak, zarif, onaran süreyya... yıldan yıla emir'i saran, tedavi eden varlığıyla... emir süreyya'yı da anlattı....

ve sonra hesaplaşma.. ve sonra kefaret... sancılandığında, kayıtsız bir sadist soğukluğunda tekmelediğinde benliğini, kardeşini, babasını, rahim han'ı hatta savurduğunda uzaklara... beklemiyordum bedel ödeyerek kendini geri alabileceğini yine kendinin elinden. kaybettiği yüreğinin tekrar atabileceğini... şerefiyle kendini affedebileceğini beklemiyordum...

fakat belki de yeniden iyi bir insan olmak mümkündür? onca hatalardan, acılardan, kuşaktan kuşağa taşınan yalanlardan, toplumsal yönlendirmelerden, onca ölümlerden sonra hem de, belki yeniden iyi bir insan olmak mümkündür? kimbilir?

***

sohbetin için teşekkür ederim emir... ve emirin hikayesi için teşekkürler halid hüseyni...

bahsi geçen kitap: halid hüseyni / uçurtma avcısı

acar yazı

2010-03-22T22:45:00.007+02:00

kayınvelidem ve kayınpederim, bebişin kutlama toplantısına katılmak için istanbula geldiler. bir kaç gündür onlarla olan sohbetim her yaz öğrenip sonradan unuttuğum kelimeleri, hafızamda yeniden tazelememe imkan sağladı.

şükürler olsun ki, anadoluda her şehrin hala kendine has bir kelime dağarcığı var. her ne kadar gençler, kitle kültürünün etkisiyle edirneden ardahana aynı kelimeleri aynı şive ile konuşma gayretinde olsalar da şükürler olsun ki lisanımız hala başka çeşinlerle tatlanıyor, hem de kendimize has çeşnilerle...

efendim her ne kadar ben böyle iştiyak ile başka şivelerden başka kelimelerden sitayişle bahsetsem de bizzat kendim, istanbul ağzı ile konuşurum maalesef. buradaki maalesef, istesem de hiç bir yöreyi taklid edemeyişimin fakirliğinden ve öğrendiğim kelimeleri popüler kültürün esareti ile unutuşumdandır.

halbu ki ne kadar isterdim gül yüzlü güleç teyzelerin gülümseyen edasıyla denizli şivesi 'icra' edebilmeyi. öye sanırım ki denizlili teyzeler kızarken bile pek de kızgın görünemiyorlardır.

veya hataya her gittiğimde öğrendiğim sözcükleri günlük hayata taşıyabilmeyi. heyhat ne mümkün. zira ilk duyduğumda şu ne demek bu ne demek diye sayısız sorularla anlamını ancak bellediğim bu dağarcığı, çevreme belleteceğim diye kan-ter içinde kalmanın pek de alemi yok (?)

sözün bu kısmında bir teyzeyi anmam gerek sanırım, zira işte bu kan ter içinde kalış ne demekmiş onunla anladım.

konyadaki ilk yılımda bir teyze, ben köşeciğimde miskin miskin otururken, "eee kızım nörüyon?" diye başladı sohbete. bense masum masum ellerime bakıp yok teyzeciğim bir şey örmüyorum diyerek cevap verdim. demek teyzelerin yanında boş durmamak gerekirdi. sanırsam bana "kız kısmı boş durmaz illa bi iş işler" demek istemişti.

teyze yineledi, "yok kızım nörüyon?" dedi yeniden. inan bir şey örmüyorum teyzeciğim dedim. ne yapmalıydı ki kalkıp bi tığ, bi ip alıp yanına öyle mi gelmeliydi?

teyze bu defa da yineledi. "yok kızım ne yapıyorsun demek istedim nasılsın iyi misin?" :S meğer sadece hal hatır soruyor bana kinaye yapmakla hiç de meşgul olmuyordu.

teyzeyle sohbetimizin devamında ise ben ya teyzeyi yanlış anladım veya hiç anlamadım. anlamadığım yerde bu ne demek dedim, o açıkladı. açıklamasında yeni bir sözcük kullandı ben yine sordum bu ne demek. konuşma matruşka açmak gibiydi. her kelimenin açıklamasından yeni bir kelime çıkıyordu ki en sonunda ben de teyze de yorulduk ve pes ettim. konuşmanın bitmesine yakın anlamamayı tercih ettim.

neyse gel zaman git zaman alıştım konuşmalara, her ne kadar öğrendiklerimi uygulayamasam da....

şimdi hatay yöresi konuşmalarına alışmaya, öğrenmeye çalışıyorum. eşimin ailesini ilk ziyarete gittiğimde konuşmaların bir çoğunda anlamadığım şeyler oluyordu. hala ilk kez işittiğim kelimeler oluyor. öğrenişim bitmiyor.

acar gelin ne demek; höşürümlük denen yerin niteliği, bir tıh üzümün, bir pança bulgurun niceliği nedir anlıyorum.

fakat matruşka oyunu burda da bitmiyor. soruyorum kayınvalideme; "anne, mitil ne demek?"
kayınvelidem cevap veriyor; "hışvanın olduğu yer olsa gerek zahar." :)))

aşk ile...

2010-03-16T00:24:00.010+02:00

geçen gün bir arkadaşım, "istesem sizi şimdi dakikalarca ağlatabilirim" dedi. haklıydı. beni dakikalarca ağlatabilirdi hem de sudan sebeplerle. ona değer veriyordum çünkü.

ve sen... yüreğim öfkeden genişleyip daralır ve büzülüp genişlerken, onca kızgınlığımla, canını acıtacak düzinelerce cümle sadrımdan lisanıma hücum etmeye yönelirken sıcak bir kaç damla yaş dökülüyorsa yanaklarımdan, bu sana olan zaafımdan mıdır? hıçkırıklarım sözlerimi bölüyorsa ve kendimi nefretin son buudunda hissediyorsam, çelişkinin birinden diğerine çekiştiriyorsam kalbimi, bu çekip gidemediğimden midir?

beni her ağlattığında gözyaşlarıma bakıyorum, öyle gerçekler ki... cehennem artığı buğzum ve gadrim, araf maduru kırgınlığımı dolamış koluna uğradığında kıyıma, bakıyorum onlara, öyle gerçekler ki... dişlediğimde dudaklarımı ve titreyince sesim; seni görmek istemeyişim, hepsi beni üzebilecek kudrete sahip olduğunu haykırıyor bana.

beni üzebilecek, incitebilecek, hala içimde bi yerleri bükebilecek bir gücün var senin. zira ki sana inacım var hala benim.

elindeki hazinen avucun kadar olsa, ya ki, gemiler dolusu siyah inci sersen ayaklarıma...
mum ile aydınlatsan yöremi veya güneşi nefer kılsan parmaklarıma...
kalbini bölsen de versen avuçlarıma, her ne sunuyorsan her zerresi gerçektir amenna...

tam da bu sebeple... güvenmeyi balıklara yem ettiğimden, inanmayı kaf dağına mezar taşı kıldığımdan bu yana... bu imansızlığımda kendine inandırdığın için sana teşekkür ederim.

her gözyaşımda sana olan sevgimi hatırlayabildiğim, sesini işittiğimde öfkemi yitirebildiğim, ve bana sarıldığında kırıklarımın sarıldığını hissettiğim için de sana teşekkür ederim.

güneşli günlerde uçurtma uçurabildiğimiz, fırtınalarda birbirimizin şemsiyesine saklanabildiğimiz için de teşekkür ederim çokça...

tüm nefretim ve tüm aşkım ile...

BAŞÖRTÜLÜ KADINLAR DEVE TERBİYECİSİ Mİ?

2010-03-07T16:11:00.002+02:00

Fotoğraflar, bu son asrın pek unutkan hafızasında pek kolay unutulmayan bir yer işgal ediyor. Sanırım fotoğrafın bu büyüsel yönü sebebiyle olsa gerek reklam sektörü onun bu gücünü keşfedip son derece etkili bir şekilde kullanıyor. Zira fotoğraflar hatırlanmakla kalmıyor, pek çok imgenin bizi şekillendirmesine de olanak sağlıyor. Yeni hayatların, yeni tarzların, yeni imajların gözlerimizden zihnimize akıp gitmesine ve davranışlarımızı, tercihlerimizi, algılarımızı yoğurmasına imkan tanıyor.

devamı için:

http://www.kadinnews.com/index.php?ctgr_id=544&yazar_view=4443